VII SA/Wa 656/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] ([...]), działając na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i § 2, art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zw. kpa, na wniosek J. K. o stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] (nr [...]) zezwalającej R. S. na budowę budynku handlowo-magazynowego na działce nr [...] w G. przy ul. [...] odmówił stwierdzenia jej nieważności. Po wyjaśnieniu istoty postępowania nieważnościowego, organ wskazał, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę ww. budynku przedłożył wszystkie wymagane przepisami Prawa budowlanego dokumenty, w tym ostateczną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. Organ podniósł, że wprawdzie budynek magazynowo-handlowy został usytuowany w granicy z działką o nr [...], to jednak § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), daje zw. warunkami technicznymi, dopuszczał usytuowanie budynku (...) bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Na działce sąsiedniej nr [...] również usytuowany jest w granicy budynek gospodarczy, którego współwłaściciele pp. K. wyrazili zgodę na budowę ww. budynku w granicy działki dodając w oświadczeniu, że w przyszłości będą rozbudowywać własny budynek gospodarczy o drugą kondygnację. Organ wskazał, że projekt budowlany spełnił warunki określone w ww. decyzji o warunkach tzn. został zaprojektowany jako budynek handlowo-magazynowy, dwukondygnacyjny z dachem płaskim. Podnoszona zaś przez J. K. kwestia nawiązania ww. budynku do istniejącego budynku gospodarczego na działce sąsiedniej jest niezasadna, gdyż dotyczy ona tylko budynku mieszkalnego. Podobnie zarzut usytuowania okien w odległości 0,45 m od granicy organ uznał za niezasadny, gdyż znajdują się one w ścianie nie zwróconej w kierunku granicy z działką sąsiednią. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J. K. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji wskazując, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu braku odpowiedniej odległości okien usytuowanych w budynku handlowo-usługowym, organ dodał, że okna te nie znajdują się w ścianie zwróconej w kierunku granicy z działką sąsiednią. Przepis § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 1994r, odnosi się jedynie do budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub bez takich otworów, czyli dotyczy ścian położonych równolegle do granicy działki. Skargę na powyższą decyzję złożył J. K., wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Zdaniem skarżącego, organy w ogóle nie uwzględniły, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy jak i pozwolenia na budowę naruszono art. 10 kpa, gdyż w dniu [...] były wydane warunki zabudowy, które znacznie różnią się od warunków z [...]. W tej ostatniej decyzji 0 warunkach dopuszczono do zabudowy działki budynkiem z dachem płaskim, do dwóch kondygnacji nadziemnych. Skarżący wskazał, że według zapewnień sąsiada budynek miał być parterowy pobudowany zgodnie z warunkami z [...] oraz dodał, że jest on użytkowany jako budynek mieszkalny, to jest niezgodnie z przeznaczeniem. Podkreślił również, że umiejscowienie okien 0,5 m od granicy jest niezgodne z prawem i powoduje dyskomfort oraz poczucie inwigilacji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...], którą organ ten odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] zezwalającej na budowę budynku handlowo-magazynowego na działce nr [...] w G. przy ul. [...]. Na wstępie podkreślić trzeba, że kontrolowane decyzje zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie to nie jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa., której wystąpienie powoduje konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 1998r., II SA 456/98). Zdaniem Sądu, stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji odpowiada prawu, gdyż decyzja Starosty P. z dnia [...] nie jest obarczona wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku organ architektoniczno budowlany sprawdził, czy złożona przez inwestora dokumentacja odpowiada warunkom określonym w art. 35 Prawa budowlanego, w tym prawidłowo ocenił zgodność planowanej inwestycji z postanowieniami zawartymi w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. Postanowienia ww. decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie określają planowany budynek, jako dwukondygnacyjny z dachem płaskim. Natomiast zapis widniejący na pieczątce umieszczonej na odwrocie mapy zasadniczej dołączonej do ww. decyzji o warunkach zabudowy, dotyczy nawiązania linią zabudowy do budynku mieszkalnego, a nie budynku handlowo – usługowego, jak utrzymywał skarżący. Zasadne były również ustalenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie spełnienia w projekcie budowlanym, zatwierdzonym ww. decyzją o pozwoleniu na budowę, postanowień § 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu możliwe było usytuowanie budynku (...) bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, w przypadku wykazania w projekcie możliwości zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej oraz uzyskanie pisemnej zgody jej właściciela. Te warunki również zostały spełnione. Podobnie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut skargi dotyczący braku przeanalizowania oddziaływania okien w ścianie budynku inwestora, usytuowanej prostopadle do granicy z działką skarżącego, oddalonej o 0,5m od tej granicy. Słusznie bowiem wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, że przepis § 12 ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 1994r., dotyczył tylko budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub bez takich otworów, czyli ścian położonych równolegle do granicy działki. Nie można zatem w ogóle mówić o naruszeniu tego przepisu, a tym bardziej w stopniu powodującym stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Na koniec wyjaśnić trzeba, że zarzuty skargi kwestionujące decyzję o warunkach zabudowy nie mogły być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, bowiem - jak to już zostało wyjaśnione na wstępie - Sąd zobowiązany był do skontrolowania rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] weryfikującego w postępowaniu nieważnościowym decyzję Starosty P. z dnia [...] o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Organy zobligowane były zatem jedynie do zbadania, czy ww. decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza ustaleń ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. o warunkach zabudowy i tylko w zakresie przesłanek wymienionych w art. 156 §1 kpa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.