II GZ 314/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 225/09 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 225/09, odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku WSA w B. z dnia 3 września 2009 r. w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2009 r. [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i FGŚP. Sąd stwierdził, że w piśmie z dnia 13 listopada 2009 r. Skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 3 września 2009 r. W piśmie tym stwierdził, że w dniu 6 listopada 2009 r. skontaktował się z pełnomocnikiem, aby dowiedzieć się o stan sprawy. Pełnomocnik poinformował go, że zapadł wyrok oddalający skargę. Skarżący podniósł, że nic nie wiedział o terminie rozprawy, a chciałby odwołać się od tego wyroku. W ocenie Sądu okoliczności wskazane we wniosku nie dają podstawy do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawie niniejszej skarżący ustanowił pełnomocnika do reprezentowania jego osoby m.in. przed sądem. Pełnomocnik został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. W takim przypadku Sąd nie miał obowiązku powiadamiać o terminie rozprawy skarżącego. W zażaleniu S. S. wniósł o rozpatrzenie zażalenia. W uzasadnieniu stwierdził, że w dniu 6 listopada 2009 r. skontaktował się z pełnomocnikiem, aby dowiedzieć się o postępach w sprawie skargi na decyzję organu. Okazało się, że skarga została oddalona, a termin na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia upłynął, zatem skarżący nie mógł się już odwołać od wyroku. W tym samym dniu skarżący wypowiedział pełnomocnictwo. W dniu 13 listopada 2009 r. wysłał do WSA wniosek o uzasadnienie wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, z uwagi na to, że pełnomocnik nie powiadomił go o terminie rozprawy. Odmowa przywrócenia terminu jest niezasadna, ponieważ skarżący nie mógł docelowo kontrolować działań pełnomocnika. Od początku września jego firma miała bardzo wiele zleceń związanych ze wzmożonym zainteresowaniem konsumentów. Jednakże po uzyskaniu informacji o wyroku skarżący od razu podjął kroki zmierzające do uzyskania możliwości zaskarżenia zapadłego wyroku. Uchybienie terminu nastąpiło więc bez winy skarżącego. W odpowiedzi na zażalenie Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie zażalenia oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu polega na wskazaniu takich okoliczności, które można uznać za przeszkodę do dokonania czynności, niemożliwą do uniknięcia bądź zapobieżenia przez osobę należycie dbającą o swoje interesy. Chodzi o przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia przy zachowaniu obiektywnego miernika staranności w działaniu. Strona może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, zgodnie z art. 34 p.p.s.a. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto osoby wskazane enumeratywnie przepisie art. 35 § 1 p.p.s.a. Z istoty pełnomocnictwa wynika, że czynności prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, podejmowane w granicach udzielonego upoważnienia, odnoszą taki sam skutek jak czynności podejmowane osobiście przez stronę. W sytuacji gdy stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, wojewódzki sąd administracyjny nie doręcza stronie odpisu wyroku ani nie ma obowiązku informowania strony w inny sposób o treści rozstrzygnięcia. Charakter pełnomocnictwa odwołuje się do pojęcia winy w wyborze, określonej w Kodeksie cywilnym. Osoba ustanawiająca pełnomocnika odpowiada za jego zaniedbania i zaniechania jak za swoje własne. Skoro więc pełnomocnik strony nie złożył wniosku, a strona wcześniej nie podjęła działań w celu zapoznania się z rozstrzygnięciem nie wykazała zainteresowania tematem, nie może ona wywodzić, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Wskazane przez nią okoliczności nie są przesłankami przywrócenia terminu w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.