I OZ 465/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Lu 60/09 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Lu 60/09 o odrzuceniu skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia (...) maja 2005 r. postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2010 r. odmówił Z. W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 września 2009 r. o odrzuceniu skargi Z. W. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia (...) maja 2005 r., uznając , że wniosek w tym przedmiocie został złożony po terminie. Sąd wskazał, że jak wynika z akt sprawy pełnomocnik z urzędu skarżącego –adwokat A. S. złożył w dniu 12 kwietnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w aktach przedmiotowej sprawy znajduje się pismo Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 6 stycznia 2010 r. (k. (...) akt sądowych), wskazujące, że wyznacza adwokata A. S. do prowadzenia omawianej sprawy i wynika z niego, że informacja ta została przekazana do wiadomości ustanowionego adwokata. Sąd zauważył ponadto, że do akt niniejszej sprawy złożono pełnomocnictwo z dnia 14 stycznia 2010 r. dla wspomnianego adwokata, upoważniające go do prowadzenia niniejszej sprawy przed sądami administracyjnymi, które to pełnomocnictwo wpłynęło do akt w dniu 26 stycznia 2010r. W związku z tym Sąd stwierdził, że nie można uznać, iż pełnomocnik o tym, że został wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnikiem z urzędu dowiedział się w dniu 7 kwietnia 2010 r. z pisma Okręgowej Rady Adwokackiej. Sąd podkreślił, że pełnomocnik nie przedstawił na tę okoliczność dowodu, z którego wynikałoby powyższe twierdzenie. Od tego postanowienia zażalenie złożył pełnomocnik Z. W. adwokat A. S., podnosząc, że Sąd z urzędu wie, iż tylko on jest wyznaczany jako adwokat z urzędu dla skarżącego, dlatego też podpisał pełnomocnictwo, zaniósł je do Sądu i czekał, aż ORA doręczy mu zawiadomienie o wyznaczeniu go adwokatem z urzędu. Takiej jednak korespondencji – jak twierdzi – nie otrzymał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej oceny sytuacji faktycznej i prawnej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest w sytuacji, gdy uchybienie to nie było przez stronę zawinione i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, o czym stanowi art. 87 § 2 tej ustawy. Nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa. Zaznaczyć należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślić należy, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł argumentu, który pozwoliłby zastosować art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, która to sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W niniejszej sprawie od momentu podpisania pełnomocnictwa skarżący działał przez profesjonalnego pełnomocnika, który podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym oczekiwać można od niego należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Zaniedbania osób, którymi posługuje się skarżący, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w zażaleniu stwierdzić należy, że Okręgowa Rada Adwokacka nie ma obowiązku powtórnego zawiadomienia pełnomocnika, o tym, że został z urzędu wyznaczony do prowadzenia sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut pełnomocnika o tym, że nie otrzymał przedmiotowego zawiadomienia wydaje się mało prawdopodobny w świetle okoliczności, że skarżący udzielił mu stosownego pełnomocnictwa. Uznać zatem należy, że w niniejszej sprawie zaniedbań pełnomocnika nie można traktować jako argument przemawiający za przywróceniem terminu do uchybionej czynności, o czym była już mowa powyżej. Nie można bowiem w żaden sposób uznać, że pełnomocnik, któremu skarżący podpisał pełnomocnictwo w dniu 14 stycznia 2010 r., dopiero w dniu 7 kwietnia 2010 r. dowiedział się o zakresie swego umocowania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.