I SA/Wr 1052/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez T. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów o niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie [...] tytułów wykonawczych. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanej T. W. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. W toku postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomieniami z dnia [...]r. dokonał zajęcia rachunków bankowych w A S.A. oddział Regionalny we W., B S.A w K., C S.A. we W., D S.A. E S.A., F S.A. [...], G S.A. w Ł., H S.A. we W., I S.A. Oddział Regionalny we W., J S.A. [...] Odział we W. Pismami z dnia [...]r. zobowiązana złożyła dwa odrębne wnioski, z których pierwszy dotyczył zwolnienia spod egzekucji rachunku bankowego w Banku A, B, C S.A, drugi zaś - zwolnienia spod egzekucji rachunków bankowych w Banku D i zwrotu wyegzekwowanych kwot. W uzasadnieniu wniosków strona wskazała, iż kwoty znajdujące się na przedmiotowych rachunkach bankowych stanowią własność osób trzecich. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] odmówił zwolnienia spod egzekucji zajętych rachunków bankowych. W wyniku zaskarżenia powyższego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, wskazując na konieczność wezwania strony do sprecyzowania treści wniosków z dnia [...]r. Pismami z dnia [...]r. nr [...], z dnia [...]r. nr [...]oraz z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wezwał stronę do sprecyzowania w/w wniosków. Zobowiązana, w ostatecznym piśmie z dnia [...]r. wyjaśniła, że wniosek z dnia [...]r. w sprawie zwolnienia spod egzekucji rachunków bankowych w C, B oraz D S.A. powinien być rozpoznany w trybie art. 33 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – zwanej dalej upea , w zw. z art. 59 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r., nr 72, poz. 665 ze zm.) – zwanej w skrócie prawo bankowe, natomiast wniosek w sprawie zwolnienia spod egzekucji rachunków bankowych w C w trybie art. 38 w/w ustawy. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. – zajmując jako wierzyciel stanowisko w sprawie - uznał zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w C, B i D S.A. za nieuzasadniony. Po uzyskaniu stanowiska, Naczelnik Urzędu Skarbowego [...]postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], uznał za bezzasadne zarzuty o niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia w/w rachunków bankowych oraz odmówił uwzględnienia zarzutów niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], z uwagi na upływ terminu do ich wniesienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie, strona wskazała, iż organ egzekucyjny nieprawidłowo zakwalifikował jej zarzut, jako zarzut niedopuszczalności egzekucji, gdyż dotyczył on niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ egzekucyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien ustalić, których postępowań egzekucyjnych dotyczy zgłoszony zarzut niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego i wskazać wszystkie tytuły wykonawcze na podstawie których te postępowania egzekucyjne były prowadzone. Dodał, że z pism strony wyraźnie wynika, iż zarzut dotyczy jedynie niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego, wobec tego organ egzekucyjny powinien rozpoznać jedynie ten zarzut, błędne natomiast było stwierdzenie, iż zobowiązana uchybiła terminowi do wniesienia zarzutów zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...]. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] uznał za bezzasadne zarzuty niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych w B S.A., D S.A. [...] Odział we W. oraz A S.A. W zażaleniu na powyższe postanowienie, strona zarzuciła naruszenie przepisów art. 34 § 1 upea oraz art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez uzyskania wymaganego stanowiska wierzyciela. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]r. nr [...], wydane w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów o niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych w D S.A., B S.A. [...] Odział we W. oraz A S.A. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie [...] tytułów wykonawczych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: 1) art. 7 i art. 77 kpa oraz art. 34 upea, poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zdaniem skarżącej, organ egzekucyjny i organ zażaleniowy błędnie przyjęły, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność uzyskania przez organ egzekucyjny przy ponownym rozpoznawaniu sprawy kolejnego stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Strona wskazała, że postanowienie wierzyciela z dnia [...]r. nr [...] w sprawie zgłoszonych zarzutów, odnosiło się do postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]z dnia [...]r. nr [...], które następnie zostało uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowe we W. z dnia [...]r. nr [...], a ponadto w międzyczasie doszło sprecyzowania przez zobowiązaną zarzutu z art. 33 § 6 upea, co zdaniem skarżącej, oznacza, iż organ egzekucyjny rozpoznając ponownie sprawę, zobligowany był do wystąpienia o ponowne uzyskanie stanowiska wierzyciela odnośnie sprecyzowanego zarzutu, czego nie uczynił. 2) art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób, który nie pogłębia zaufania obywateli do organów państwa oraz nie kształtuje świadomości i kultury prawnej obywateli. Strona podkreśliła, że skarżone postanowienie jest kolejnym postanowieniem wydanym w przedmiotowej sprawie, efektem czego jest przedłużanie postępowania, co z kolei naraża skarżącą na powstawanie negatywnych i nieodwracalnych skutków prawnych. Odpowiadając na zarzuty skargi Dyrektor Izby Skarbowej we W. podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych rozstrzygnięć z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone rozstrzygnięcia podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej upsa. Z wymienionych przepisów wynika, że Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia) ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaznaczyć jednocześnie należy, że zgodnie z art. 134 upsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu, albowiem sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we W., dokonana w granicach określonych przepisami wskazanych wyżej ustaw, nie dostarczyła podstaw do przyjęcia, że akt ten narusza prawo w sposób, który uzasadniałby usunięcie go z obrotu prawnego. Z uwagi na fakt, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym, w pierwszej kolejności badaniu poddano zgodność tego aktu z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych i w tym zakresie uchybień nie stwierdzono. Kwestią sporną pomiędzy stronami w sprawie było, czy Dyrektor Izby Skarbowej we W. prawidłowo uznał za bezzasadne zarzuty strony o niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] na podstawie [...] wymienionych w zaskarżonym postanowieniu tytułów wykonawczych. Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 33 upea podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Do wyżej wymienionych przesłanek należy zatem m. in. podniesiony przez zobowiązaną zarzut z art. 33 pkt 6 niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego. Przewidziana w przepisie art. 33 upea instytucja zarzutów, jest podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Możliwość zastosowania tego środka jest uzależniona od spełnienia określonych przesłanek, a mianowicie prawo wniesienia zarzutów może zostać zrealizowane tylko w ściśle określonym terminie, a ponadto w oparciu o przesłanki enumeratywnie wskazane w w/w przepisie ustawy. Stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 upea zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutów w terminie 7 dni. Termin ten, co do zasady, liczy się od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, w przypadku zaś zarzutów zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, czy niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego, termin ten liczy się od dnia doręczenia zawiadomienia o zastosowaniu środków egzekucyjnych. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że analiza przywołanych przez organ egzekucji przesłanek uznania za bezzasadne zarzutów skarżącej, prowadzi do wniosku, że zasługują one na aprobatę. Stanowisko organu, co do niezasadności zarzutów określonych w art. 33 pkt 6 upea, znajduje swoje oparcie zarówno w zgromadzonym materiale dowodowym, jak i przepisach prawa. Natomiast brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Wskazać należy, iż ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w art. 1a pkt 12) enumeratywnie wymienia katalog środków egzekucyjnych, które mogą mieć zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych. Jednym z nich jest egzekucja z rachunku bankowego. Z uwagi na powyższe uznać należy, że podnoszony przez stronę zarzut niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych prowadzonych przez D, B oraz A S.A nie znajduje uzasadnienia. Słuszność należy przyznać Dyrektorowi Izby Skarbowej we W., że środek egzekucyjny może być uznany za niedopuszczalny jedynie wtedy, gdy nie został przewidziany w ustawie, albo jeżeli został przewidziany w ustawie, jednak do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Prawidłowo też – w ocenie Sądu – uznał organ odwoławczy, że znajdujące się na rachunku bankowym środki stanowiące własność osób trzecich, jak również środki niezbędne do bieżącego finansowania działalności gospodarczej nie mogą być podstawą zarzutów o których mowa w art. 33 pkt 6 upea. Jeżeli w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego doszło do zajęcia rzeczy lub prawa majątkowego osób trzecich, mogą one na mocy art. 38 upea, wystąpić do organu egzekucyjnego - w terminie czternastu dni od dnia uzyskania wiadomości o czynności egzekucyjnej skierowanej do tej rzeczy lub tego prawa - z żądaniem ich wyłączenia spod egzekucji, przedstawiając lub powołując dowody na poparcie swego żądania. Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny poinformował stronę o w/w procedurze. W następnej kolejności wskazać należy, że w postępowaniu w sprawie zarzutów organ egzekucyjny zobowiązany jest do stosowania procedury określonej w art. 34 upea, organ zażaleniowy zaś bada prawidłowość zastosowania procedury i zasadność podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie natomiast z art. 34 § 1 upea zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 - 7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1 - 5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela (art. 34 § 4 upea). Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że z uwagi na fakt, iż strona wniosła zarzut niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego na podstawie art. 33 pkt 6 upea, organ egzekucyjny zobowiązany był przed wydaniem postanowienia w sprawie zarzutów do uzyskania ostatecznego stanowiska wierzyciela. Z treści powołanego powyżej przepisu art. 34 § 1 wynika również, że stanowisko wierzyciela w przedmiotowej sprawie nie było wiążące dla organu egzekucyjnego. Oceniając zastosowanie przez organy egzekucji wskazanej powyżej procedury prowadzenia postępowania w sprawie zarzutów, uznać należy, że ich działanie nie narusza prawa, tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 34 § 1 upea należy uznać za bezzasadny. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zobowiązana wnioskiem z dnia [...]r. (sprecyzowanym ostatecznie w piśmie z dnia [...]r.) zgłosiła w ustawowym terminie zarzuty niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych w D, B oraz A S.A., na podstawie art. 33 pkt 6 upea, uzasadniając, że kwoty znajdujące się na przedmiotowych rachunkach bankowych stanowią własność osób trzecich i podlegają wyłączeniu spod egzekucji na podstawie art. 59 ust. 4 prawa bankowego. Zgodnie ze wspomnianą powyżej procedurą, przewidzianą w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we W. - działając na podstawie art. 34 § 4 upea - zajął jako wierzyciel stanowisko w tej materii, wydając postanowienie z dnia [...]r. nr [...], uznając zgłoszony przez stronę zarzut niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych przez D, B oraz A S.A. za nieuzasadniony. Wierzyciel w swoim postanowieniu wymienił oprócz tytułów wykonawczych wymienionych na zawiadomieniach o zajęciu z dnia [...] r., także wszystkie poprzednio kierowane do organu egzekucyjnego tytuły wykonawcze. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel szczegółowo wyjaśnił, że rachunki zobowiązanej prowadzone przez D, B oraz A S.A. nie mają statusu rachunku powierniczego, o którym mowa w art. 59 prawa bankowego, wobec tego brak jest podstaw prawnych do uznania, iż środek egzekucyjny w postaci zajęcia przedmiotowych rachunków jest niedopuszczalny. Również dalsza ocena działań organów egzekucyjnych w sprawie – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – nie nasuwa wątpliwości, że organy prowadziły postępowanie zgodnie z przepisami ustawy. Organ egzekucyjny po uzyskaniu stanowiska wierzyciela wydał w dniu [...]r. postanowienie nr [...], które zostało następnie uchylone postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...], z uwagi na błędne (rozszerzające) potraktowanie zarzutów strony, jako zarzutu niedopuszczalności egzekucji lub niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego, tym czasem zarzut zawarty we wniosku dotyczył jedynie niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego, a nie egzekucji w rozumieniu ogólnym, której zobowiązana nie kwestionowała. Organ egzekucyjny wydając po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowienie z dnia [...]r. nr [...] zastosował się do wskazań organu nadzoru, występując do zobowiązanej o wskazanie jakich postępowań egzekucyjnych dotyczą złożone zarzuty, a po wyjaśnieniu tej kwestii przez zobowiązaną, w treści uzasadnienia odniósł się do zarzutów dotyczących wszystkich wskazanych przez stronę postępowań egzekucyjnych oraz prawidłowo zakwalifikował zarzuty, jako zarzuty niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego złożone w trybie art. 33 pkt 6 upea. W związku z powyższym, za bezzasadny należy uznać zarzut skargi, że w sprawie zachodziła konieczność uzyskania przez organ egzekucyjny ponownego stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów, gdyż w przedmiotowej sprawie wierzyciel zajął już stanowisko postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], a organ egzekucyjny nie był zobowiązany do występowania o zajęcie stanowiska w tej samej sprawie. Słusznie zatem organ prowadzący postępowanie uznał, że sam fakt uchylenia przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. postanowienia organu egzekucyjnego, nie ma wpływu na prawidłowość zajętego w tej materii stanowiska wierzyciela zawartego w postanowieniu z dnia [...]r. nr [...], które jest ostateczne. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut skarżącej, że stanowisko wierzyciela zawarte w w/w postanowieniu odnosi się do niesprecyzowanych zarzutów oraz, że konkretyzacja zarzutów w postaci ustalenia zarzutu jedynie co do niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego nastąpiła w terminie późniejszym, powyższe bowiem nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy. W konsekwencji, Dyrektor Izby Skarbowej we W. prawidłowo uznał, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...]r. zostało wydane zgodnie z przewidzianą w ustawie procedurą, co następnie znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...]r. nr [...], będącego przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Prawidłowe zastosowanie się organów egzekucyjnych do procedury zawartej w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czyni zatem bezzasadnym zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia art. 34 § 1 upea, a podejmowane przez organy działania, mające na celu szczegółowe zebranie materiału dowodowego i rozstrzygnięcie sprawy, sprawiają, że nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów art. 7 i 77 kpa. W ocenie Sądu – prowadzenie przedmiotowego postępowania – nie narusza też zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a konieczność podejmowania przez organy dodatkowych czynności w postępowaniu, wynikała w głównej mierze z braku uszczegółowienia przez zobowiązaną treści wniosku zawartego w piśmie z dnia [...]r. w początkowej fazie postępowania, co spowodowało znaczne przedłużenie toczącego się postępowania. Podsumowując, organy egzekucyjne prawidłowo i w sposób wyczerpujący wyjaśniły przesłanki i okoliczności, przemawiające za bezzasadnością zarzutów o niedopuszczalności zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wymienionych w zaskarżonym postanowieniu [...]tytułów wykonawczych. W świetle przedstawionych rozważań, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, dlatego też w oparciu o art. 151 upsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł o oddaleniu skargi.