I SA/Łd 316/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Tomasz Spodziewała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 września 2009 roku sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2008. oddala skargę. I SA/Łd 316/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], Nr [...] Wójt Gminy D. ustalił wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. w kwocie 5430,- zł od zabudowanej nieruchomości, położonej w miejscowości G. gm. D. Za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym organ I instancji przyjął użytki rolne o powierzchni 41,9117 ha przeliczeniowych, zaś podatek od nieruchomości wymierzył od budynku mieszkalnego rolnika o powierzchni 107,51 m2 i pozostałych budynków o powierzchni 205,92 m2, stosując stawki podatkowe określone w uchwale Rady Gminy D. Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 385, poz. 3775), a także w uchwale Rady Gminy D. Nr z dnia [...] w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej jako podstawa obliczenia podatku rolnego w 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 271, poz. 2397). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...], Nr [...] udzielił W. S. pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo - socjalnego z mieszkaniem służbowym o powierzchni użytkowej 313,43 m2, zlokalizowanego w miejscowości G. W związku z powyższym Wójt Gminy D. wezwał W.S. pismem z dnia 20 listopada 2007 r. do przedłożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie organu, W.S. poinformował, że część w/w budynku, wykorzystywana jest przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, znajdują się w nim biura gospodarstwa oraz pomieszczenia socjalne przeznaczone dla pracowników gospodarstwa. Tym samym w ocenie W. S. ta część budynku korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) i nie ma obowiązku składania korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W ocenie organu pierwszej instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz wynik przeprowadzonych oględzin świadczą, iż przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie jest budynek biurowo - socjalny z mieszkaniem służbowym, który wykorzystywany jest zgodnie z jego przeznaczeniem. Ponieważ nie jest to budynek gospodarczy, to wbrew odmiennemu stanowisku podatnika, brak jest podstaw do zastosowania w stosunku do niego zwolnienia od podatku od nieruchomości dla budynków gospodarczych lub ich części na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ dodał, iż ustaleń powyższych dokonał w oparciu o przepisy prawa, tj. w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 112, póz. 1317 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). W.S. złożył odwołanie od powyższej decyzji. W niniejszym środku zaskarżenia podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu, odmawiającym uznania, iż sporny budynek korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie odwołującego się z uwagi na to, że ustawa nie wprowadza definicji pojęcia "budynek gospodarczy", w związku z tym jego wykładnia winna zostać przeprowadzona w postępowaniu dowodowym w indywidualnej sprawie, mającym na celu zweryfikowanie charakteru budynku i w wyniku tego przesądzenie, czy spełnia przesłanki do skorzystania ze zwolnienia od podatku. Wskazuje przy tym, iż nie poddano żadnej ocenie i weryfikacji, w świetle innych dowodów, oświadczenia podatnika z dnia 30 listopada 2007 r., w którym złożył wyjaśnienie, co do sposobu wykorzystywania spornej części budynku biurowo - socjalnego. Ponadto nie przeprowadzono też dowodu z przesłuchania podatnika w charakterze strony na okoliczność ustalenia przeznaczenia budynku i jego roli w całym gospodarstwie, którego brak uzasadnia złożenie takiego wniosku dowodowego w postępowaniu odwoławczym. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia Wójta Gminy D. i wskazał, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie wprowadza definicji pojęcia "budynek gospodarczy", podając jedynie w treści art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy, iż użyte w ustawie określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, zasadne jest zatem odwołanie się w tym względzie do innych gałęzi prawa. W ocenie organu w pełni uzasadnione i znajdujące oparcie w w/w przepisach jest opodatkowanie, będącego własnością skarżącego budynku biurowo - socjalnego, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z uwagi na niespełnienie przesłanek do zwolnienia go z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c tej ustawy. Organ wskazał również, iż nie znalazł podstaw do przeprowadzenia w sprawie wnioskowanego przez pełnomocnika dowodu z przesłuchania strony, na okoliczność ustalenia roli i przeznaczenia przedmiotowego budynku w gospodarstwie podatnika, gdyż powyższe zostało stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł W.S. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c o podatkach i opłatach lokalnych poprzez sprzeczne z przesłankami normy zawartej w tym przepisie - przez co rażąco dowolne - ustalenie, że zwolnienie od podatku od nieruchomości wynikające z treści tego przepisu uzależnione jest od tego czy dany budynek wskazany jest enumeratywnie jako budynek gospodarczy w myśl rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych oraz w myśl § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 w związku z art. 121 § 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez zaniechanie przez organ pierwszej instancji zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do kategorycznej i nie znajdującej odzwierciedlenia w całokształcie materiału dowodowego odmowy uznania przedmiotowego budynku jako budynku gospodarczego zajętego na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie skarżącego doszło również do naruszenia art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez zaniechanie przeprowadzenia na etapie postępowania odwoławczego dowodu z przesłuchania podatnika w charakterze strony, na okoliczność ustalenia roli i przeznaczenia przedmiotowego budynku w jego gospodarstwie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy budynek biurowy może zostać uznany za budynek gospodarczy w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie składu orzekającego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zasadnie uznało, iż budynek biurowy nie spełnia kryteriów budynku gospodarczego, o którym mowa w w/w przepisie. Zgodnie z jego treścią zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnych. Dokonując wykładni pojęcia "budynek gospodarczy" należy mieć przede wszystkim na względzie, iż istniejące od dnia 1 stycznia 2003 r. w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych odwołanie do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego ma charakter pełny, a nie wybiórczy (a więc nie ogranicza się jedynie do prawa budowlanego) - dotyczy zarówno ogólnej definicji budynku, jak i poszczególnych kategorii budynków. Zasadnie zatem organy podatkowe w niniejszej sprawie wskazały na możliwość zastosowania, na podstawie odesłania zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przepisów prawa budowlanego definiujących pojęcie "budynku gospodarczego", w tym przepisów rangi podustawowej. Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze, uznać należy, że skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odsyła do przepisów prawa budowlanego - a zatem nie tylko do ustawy Prawo budowlane – a te z kolei pojęcie "budynku gospodarczego" regulują w wydanym na podstawie ustawy rozporządzeniu, to brak jest jakichkolwiek przeciwwskazań do jego stosowania. Z kolei zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - wydanego na podstawie art. 7 Prawa budowlanego - budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. W świetle powyższego za zasadne należy uznać stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., iż budynek biurowy nie jest budynkiem gospodarczym, skoro realizuje on odmienne funkcje. Prawidłowość takiego rozgraniczenia potwierdza ponadto § 65 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), w którym obok kategorii "budynki biurowe" wskazano odrębną kategorię "budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa" i "inne budynki niemieszkalne". W § 65. 1. cytowanego powyżej rozporządzenia, ze względu na podstawową funkcję użytkową budynki dzieli się bowiem na następujące rodzaje: 1) budynki mieszkalne, 2) budynki przemysłowe, 3) budynki transportu i łączności, 4) budynki handlowo-usługowe, 5) zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, 6) budynki biurowe, 7) budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, 8) budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, 9) budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, 10) inne budynki niemieszkalne. Z powyższego wynika zatem, że budynek biurowy i budynek gospodarczy to dwie odrębne kategorie. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się takie stanowisko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 160/08, niepubl.). Za niezasadny również Sąd uznał zarzut skargi jakoby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 w związku z art. 121 § 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez zaniechanie przez organ pierwszej instancji zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie. W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo uznały na podstawie ustalonego stanu faktycznego i przeprowadzonej analizy cytowanych powyżej przepisów, iż w spornym budynku, faktycznie prowadzona jest działalność administracyjna. Nadto zauważyć wypada, iż w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], jednoznacznie stwierdzono, iż udziela się pozwolenia na użytkowanie budynku biurowego – socjalnego. Nie wątpliwie powyższe wskazuje na charakter spornego budynku. Chybiony jest również zarzut naruszenia przez organy art. 229 Ordynacji podatkowej, albowiem z zebranego materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego w sposób jednoznaczny wynikało jakie jest przeznaczenie budynku. Słusznie więc organy podatkowe uznały, iż brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania podatnika w charakterze strony, na okoliczność ustalenia roli i przeznaczenia przedmiotowego budynku w jego gospodarstwie. Końcowo wskazać należy, iż skoro w niniejszej sprawie uznano, że budynek biurowy nie jest budynkiem gospodarczym to bezcelową stała się analiza czy został on "zajęty na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej". Na marginesie jednak można zauważyć, że przy opodatkowaniu budynków działów specjalnych zbadania wymaga, czy są one faktycznie zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Zatem muszą być w nich rzeczywiście prowadzone uprawy. W sprawie zaś jest bezspornym, iż budynek miał odmienne, bo biurowo – socjalne przeznaczenie. Mając na uwadze poczynione ustalenia w ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że sporna nieruchomość podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W świetle powyższego Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. A.K.