III SA/Wa 293/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant Emilia Jaktorska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz J. M. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydał w dniu [...] listopada 2007r. decyzję, w której orzekł odpowiedzialność podatkową J. M. zwanego dalej Skarżącym za zaległość podatkową E. Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych, powstałą w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji prezesa zarządu tej spółki za grudzień 2002r. w wysokości 2.800 zł oraz za odsetki za zwłokę od powyższej zaległości naliczone na dzień wydania decyzji w kwocie 1.678,00 zł. Wyżej wymieniona zaległość spółki wynikała z uprzednio wydanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2004r., którą to decyzją zostało określone E. Sp. z o.o. (poprzednia nazwa J. Sp. z o.o.,) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. w wysokości 32.335. zł. Kwota zaniżonego zobowiązania podatkowego pomiędzy tym, co deklarowała spółka a ustaleniami kontrolnymi) wyniosła 2.800 zł. W uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji wskazano, że w dniu 13 grudnia 1995 r. aktem notarialnym została powołana firma "J." Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarejestrowana przez Sąd Rejonowy dla m. W., [...] Wydział Gospodarczy Rejestrowy. Uchwałą nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników pod przewodnictwem Skarżącego, w dniu 8 stycznia 1996 r. zmieniona została siedziba spółki z W. na G., (akt notarialny Rep. A. Nr [...]). Następna zmiana nastąpiła w dniu 3 czerwca 2004 r. na nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników które postanowiło: - odwołać Zarząd w składzie: J. M. - Prezes Zarządu - powołać Zarząd w składzie: M. K. - Prezes Zarządu - zmienić nazwę i siedzibę spółki na "E." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. przy ul. K. [...] lok. [...]. Korespondencja i wezwania do stawienia się w Urzędzie Skarbowym W. wysyłane wielokrotnie zarówno na adres spółki jak również jej Prezesa wracały bez odbioru. W dniu 14 kwietnia 2005 r. poborca skarbowy uzyskał informację od głównego najemcy lokalu, że umowa najmu lokalu ze spółką "E." wygasła z dniem 31 grudnia 2004 r. Z pełnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorstw znajdującego się w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że w dniu 22 kwietnia 2005 r. spółka zmieniła siedzibę. W związku z powyższym w dniu 28 września 2005 r. tytuły wykonawcze dotyczące zaległości spółki zostały przekazane zgodnie z właściwością miejscową do Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. W dniu 25 listopada 2005 r. zwrócono tytuły wykonawcze z pismem informującym, że spółka "E.'' Sp. z o.o. nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem. Z uwagi, iż nie zdołano ustalić adresu, położenia majątku ruchomego, wierzytelności pieniężnych ani innych praw majątkowych spółki, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. wszczął postępowanie wobec Skarżącego w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych 2002 r., powstałej w czasie pełnienia funkcji Prezesa Zarządu w spółce "E." Sp. z o.o. Od powyższej decyzję Skarżący w dniu 15 grudnia złożył odwołanie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa proceduralnego tj. art. 116 art. 120. art. 121, art. 122 art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 i art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.- zwanej dalej ord. pod. wobec naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w tych przepisach mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z uwagi na: • brak dowodu w aktach sprawy świadczącego o bezskuteczności egzekucji wobec spółki (dopiero po wykazaniu tej przesłanki możliwe jest orzekanie o odpowiedzialności osoby trzeciej), która musi dotyczyć całego majątku i być przeprowadzona za pomocą wszelkich sposobów, • fakt, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje tylko okres, w którym pełnili oni obowiązki członków władz spółki. Strona wskazała, że w przypadku powołania jej jako członka zarządu spółki E. na okres dłuższy niż rok, mandat Strony wygasł z dniem odbycia walnego zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu (art. 202 § 2 ksh). Skarżący wskazał, że organ podatkowy nie ustalił w sposób staranny stanu faktycznego, bowiem jego kadencja wygasła wcześniej - w 2002r. nie był już członkiem zarządu spółki. • wskazanie Strony, odnoszące się do przesłanki dotyczącej uwolnienia się od odpowiedzialności podatkowej poprzez wykazanie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość spółki, poprzez fakt, że były członek zarządu nie ma legitymacji do złożenia ww. wniosku, a podstawy do podjęcia jednego z powyższych działań wystąpiły już po ustaniu członkostwa Strony w zarządzie spółki. Strona uznała, iż w niniejszej sytuacji zachodzą przesłanki uwalniające ją od odpowiedzialności podatkowej. • argumentację, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie ustalił stanu faktycznego z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej i nie rozpatrzył go w sposób wyczerpujący (np. nie zwrócił się do Strony o złożenie wyjaśnień, czy nie przesłuchał "głównego świadka tj. Pana Prezesa spółki E. który był wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym w dacie wydania decyzji przez Urząd Kontroli Skarbowej na okoliczność prawidłowego określenia odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe". Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że wyjątkowość odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika wynika z faktu, że odpowiedzialność ta jest instytucją prawną wiążącą skutki istnienia zobowiązania podatkowego z podmiotem innym niż podatnik. Osoby trzecie ponoszą więc odpowiedzialność za cudzy dług, a orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich nie uwalnia dłużnika (podatnika) od odpowiedzialności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. posługuje się co prawda sformułowaniem "zaległości podatkowej za miesiąc 12/2002" co mogłoby mylnie zasugerować, iż odpowiedzialność Skarżącego został orzeczona za nieuiszczoną zaliczkę na podatek, jednakże zauważyć należy, ze podstawą jej wydania była nieuregulowana należność spółki określona decyzją Dyrektora Urzędu Kontro!: Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2004r. , którą to decyzją zostało określone E. Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za cały rok 2002 w oparciu o złożone przez ww. podmiot w Urzędzie Skarbowym w G. zeznanie roczne CIT-8 za rok podatkowy 2002r., a kwota 2.800 zł (za którą następnie została przeniesiona odpowiedzialność na Stronę) stanowiła kwotę zaniżonego zobowiązania podatkowego za 2002r. Dalej organ wskazał, że podstawę orzekania odpowiedzialności podatkowej wobec osób trzecich za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowi art. 116 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania zaległości podatkowej, o której orzeczono w zaskarżonej decyzji tj. po dniu upływu płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2002r. z dniem 31 marca 2003r. Organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie, wbrew temu co podnosi Strona w odwołaniu, uznanie przez organ I instancji za udowodnioną okoliczności, iż w okresie, w którym powstały zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r., Strona pełniła funkcję prezesa zarządu w spółce, jest prawidłowe. Potwierdzają to następujące dowody: w aktach sprawy znajduje się odpis z Rejestru Handlowego, gdzie znajduje potwierdzenie fakt, iż od 1995r. Skarżący zasiadał w zarządzie spółki (wtedy jeszcze J. Sp. z o.o.). W aktach sprawy zawarty jest także akt notarialny, rep. A nr [...], sporządzony w dniu 3 czerwca 2004r. jako protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki J., w którym podjęto miedzy innymi uchwalę dotyczącą odwołania z funkcji prezesa zarządu spółki Skarżącego i powołania w to miejsce innej osoby. Strona ponadto oświadczyła, że pozostaje jedynym wspólnikiem w spółce, posiadającym 100% udziałów w jej kapitale zakładowym. Powyższy stan faktyczny został także odzwierciedlony w KRS z dnia 17.05.2005r. nr [...]. Organ odnosząc się do argumentu Skarżącego, iż nie powinna ponosić odpowiedzialności podatkowej za powyższą zaległość, ponieważ w dacie doręczenia decyzji wymiarowej (organu kontroli skarbowej), w KRS były wpisane inne osoby wchodzące w skład zarządu spółki, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że wydana w dniu [...] listopada 2004r. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. nie kształtowała nowego zobowiązania podatkowego - zaistniałego z chwilą doręczenia tej decyzji. W tym przypadku zdaniem organu mamy do czynienia z decyzją "określającą", więc decyzją jedynie "korygującą" wysokość zobowiązania zadeklarowanego pierwotnie w błędnej wysokości przez podatnika, tj. zobowiązania które powstało, stosownie do art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem zaistnienia zdarzeń, z którymi ustawa podatkowa wiąże powstanie takich zobowiązań. Zobowiązanie powstało więc z mocy prawa, w dniu zaistnienia danego zdarzenia. Decyzja organu kontroli skarbowej "określająca" zobowiązanie podatkowe, będąca decyzją deklaratoryjną, potwierdza jedynie, że zobowiązanie już istnieje, natomiast decyzja ta, co do zasady, zmienia jedynie jego wysokość (na poprawną). Organ wskazał, że przepis art. 116 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa precyzuje, że odpowiedzialność podatkowa występuje w odniesieniu do zaległości podatkowych, z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez członków zarządu obowiązków w spółce, dlatego też odpowiedzialność ta za zaległości spółki E. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. została orzeczona wobec Skarżącego, który pełnił funkcję prezesa zarządu do dnia 3 czerwca 2004r., pomimo faktu, ze decyzja dotycząca prawidłowej kwoty ww. zobowiązania została wydana i doręczona spółce w dacie późniejszej. Odnosząc się do argumentu Skarżącego, że w 2002r. nie był członkiem zarządu spółki z uwagi na treść art. 202 ksh który w § 1 wskazywał, że jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu. Ponadto, § 2 ww. podstawy prawnej wskazywał, że w przypadku powołania członka zarządu na okres dłuższy niż rok, mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników, zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za ostatni pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Organ powołując się na art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa podkreślił, że przed orzeczeniem odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organy podatkowe mają obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji wobec podmiotu pierwotnie zobowiązanego, tj. E. Sp. z o. o. Jest to warunek konieczny do spełnienia, umożliwiający przeniesienie odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią za cudzy dług. Bezskuteczność egzekucji powinna być wykazana przez organy podatkowe za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających fakt niemożności zaspokojenia całości bądź części publicznoprawnych roszczeń Skarbu Państwa, przy czym wymóg formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji administracyjnej (stwierdzony postanowieniem organu egzekucyjnego) nie znajduje umocowania w treści obowiązującego prawa. Z raportu sporządzonego przez poborcę skarbowego w dniu 14 kwietnia 2005 r. wynika, że pod wskazanym adresem E. Sp. z o.o. nie prowadzi działalności ani nie ma siedziby - na miejscu znajdował się blok mieszkalny wielorodzinny. Właściciel mieszkania (pod adresem działalności spółki) oświadczył, że w przeszłości na podstawie umowy najmu podnajmował mieszkanie spółce E., lecz umowa ta wygasła z dniem 31 grudnia 2004r. i nie został odnowiona. Czynności poborcy skarbowego zostały ponowione w dniu 15 kwietnia 2005r. oraz w dniu 29 kwietnia 2005r. W dniu 20 kwietnia 2005r. został wystawiony tytuł wykonawczy dotyczący zaległości spółki E. w podatku dochodowym od osób prawnych za 12/2002r. opiewający na kwotę 2.800 zł. Ponadto, do spółki zostało wystosowane pismo z dnia 20.04.2005r. przypominające o obowiązku aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym we właściwym urzędzie skarbowym i wzywające spółkę do zaktualizowania wykazu rachunków bankowych obsługujących działalność podmiotu gospodarczego (z pouczeniem o konsekwencji zaniechania powyższego). Pismem z dnia 5 stycznia 2009 r. Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję. Zarzucił jej naruszenie przepisów prawa proceduralnego tj.art. 116 art. 120, art. 121, art. 122 art. 180, art. 181, art. 187, art. 19] i art. 193 Ordynacji podatkowej wobec naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w tych przepisach mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Naruszenie prawa określonego w art. 116 ordynacji podatkowej poprzez wadliwą subsumcję przedmiotowego stanu faktycznego co spowodowało - niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Skarżący zarzucił organowi przyjęcie, ze nieudana egzekucja tylko z części majątku spółki (z rachunku bankowego) wypełnia przesłanki dopuszczające orzeczenie odpowiedzialności osób trzecich; Strona podkreśliła, że w sytuacji przenoszenia odpowiedzialności na nią, stwierdzenie bezskuteczności egzekucji wobec spółki ma wpływ nie tylko na żądanie wykonania zobowiązania, ale także na samą możliwość orzekania o odpowiedzialności osoby trzeciej i podkreśliła, iż brak jest stwierdzającego bezskuteczność tej egzekucji w sprawie dowodu, Zdaniem Skarżącego organ podatkowy nie ustalił w sposób staranny i należyty stanu faktycznego ponieważ według wskazań Strony w 2002r. nie była ona członkiem zarządu, ponieważ jej kadencja wygasła wcześniej, na co wskazuje przywołany przez Stronę art. 202 § 1 i § 2 ustawy Kodeks spółek handlowych. Strona podkreśliła, w przedmiocie zaistnienia w sprawie przesłanki egzoneracyjnej, iż w momencie, w którym przestała pełnić funkcję w zarządzie spółki, nie istniały jeszcze przesłanki spółki. Skarżący wskazał, iż skoro były członek zarządu nie ma już legitymacji do złożenia jednego ze stosownych wniosków, a podstawy zgłoszenia takiego wniosku wystąpiły już po ustaniu tego stosunku członkostwa, to niezgłoszenie tych wniosków nastąpiło bez jego winy; w takiej sytuacji należy wyłączyć odpowiedzialność podatkową. zdaniem Strony organy podatkowe dopuściły się zaniechania polegającego na niepodjęciu czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nie zwracał się do Strony o złożenie wyjaśnień, dodatkowych dokumentów, nie przesłuchano głównego świadka – tj. prezesa zarządu spółki E., który był wskazany w KRS w dacie wydania decyzji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P.. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzającej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w W.. Wniósł również o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powtórzył wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei według art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich określone są w rozdziale 15 Działu III Ordynacji podatkowej. W rozdziale tym mieści się zakres podmiotowy oraz przedmiotowy tej odpowiedzialności. Zgodnie z art. 107 § 1 ustawy tylko w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Podmiotami odpowiedzialnymi solidarnie za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością są zgodnie z art. 116 § 1 członkowie zarządu. Członkowie zarządu odpowiadają za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych spółki powstałych w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu. Mogą być pociągnięci do odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki tylko i wyłącznie wówczas, gdy egzekucja należności podatkowych z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. W postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie, że zaległości podatkowe spółki istnieją, a zobowiązania podatkowe, których dotyczą, powstały w okresie pełnienia funkcji przez tego członka zarządu oraz że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 06 marca 2003r., sygn. akt SA/Bd 85/03, POP 2003/4/93). Członka zarządu obciąża natomiast obowiązek wykazania istnienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01 lipca 2005r. sygn. akt I FSK 66/05, LEX 173042). Z punktu widzenia obowiązków organów, wynikających z konieczności wykazania istnienia przesłanek odpowiedzialności określonych w art. 116 Ordynacji podatkowej ( w brzmieniu obowiązujący w dacie powstania zaległości podatkowej tj. po upływie terminu płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r tj. 1 kwietnia 2003 r.) znaczenie miało ustalenie stanu majątkowego spółki w okresie, kiedy prowadzona była wobec niej egzekucja. Decydował on bowiem o skuteczności tej egzekucji, a także ustalenie czy osoba, wobec której wydawana jest decyzja o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki była członkiem zarządu spółki w czasie powstania zaległości podatkowych, a wiec czy może odpowiadać za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych spółki powstałych w czasie pełnienia przez niego obowiązków członków zarządu. Z kolei w przypadku Skarżącego jego obowiązkiem było wykazanie istnienia negatywnych przesłanek, określonych w art. 116 § 1 Ordynacji, wyłączających orzeczenie jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych. Chodzi więc o wykazanie następujących okoliczności: - czy we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe; - czy niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły bez winy członka zarządu; - czy członek zarządu wskazał mienie spółki, z którego możliwa jest egzekucja. W niniejszej sprawie w ocenie składu orzekającego organy administracji nie wykazały, że w czasie powstania zaległość podatkowych Skarżący pełnił funkcje członka zarządu spółki. W aktach sprawy brak jest dokumentu z którego wynikałoby, że w 2002 roku Skarżący był członkiem zarządu spółki. W przedłożonych Sądowi wraz ze skargą aktach administracyjnych znajduje się jedynie postanowienie Sądu Rejonowego dla m. W. Wydz. [...] Gospodarczy z dnia 15 grudnia 1995 r. z którego wynika, że w tej dacie Skarżący był członkiem zarządu spółki ,,J.", której następcą prawnym była spółka ,,E.,, a także odpis z Rejestru Handlowego Dział B nr. [...] z dnia 29.XII.1995 r. potwierdzający, że w dacie wydania odpisu z Rejestru Skarżący był członkiem zarządu w/w spółki. Również z odpisu pełnego z KRS z dnia 17maja 2005 r. nr [...] nie wynika, czy Skarżący w 2002 roku pełnił funkcje członka zarządu. Także akt notarialny rep. A nr [...]. sporządzony w dniu 3 czerwca 2004 r., zawierający uchwałę dotycząca odwołania z funkcji prezesa zarządu spółki Pana J. M. nie dowodzi, że Skarżący w 2002 r. był członkiem zarządu spółki. W aktach sprawy znajduje się pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P., z którego wynika, że pełnomocnictwa do reprezentowania spółki ,,E.,, w lutym 2002 roku udzielił skarżący do powyższego pisma nie został jednak dołączony ,żaden dokument wskazujący na to kto był członkiem zarządu spółki w 2002 r. Również na rozprawie w dniu 7 września 2009 r. pełnomocnik organu wyjaśnił w odpowiedzi na pytanie Sadu, że w aktach sprawy brak jest wypisu z RHB ,z którego wynikałoby, że Skarżący pełnił w 2002 r. funkcje członka zarządu spółki ,,E.". Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd orzekający w tej sprawie doszedł do wniosku, że organy podatkowe nie wykazały, że w 2002 r. kiedy powstały zaległości podatkowe spółki Skarżący pełnił funkcje członka zarządu spółki ,,E." tak wiec nie wykazały jednej z podstawowych przesłanek pozytywnych odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki, o których mowa w art.116 Ordynacji, czym dopuściły się naruszenia art. 116 Ordynacji, które to naruszenie mogło mieć istotny w pływ na wynik sprawy. Jak słusznie zauważyły organy podatkowe zaległość podatkowa spółki wynikała z uprzednio wydanej decyzji Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] listopada 2004 r. znak [...], którą to decyzją zostało określone E. Sp. z o.o. (poprzednia nazwa J. Sp. z o.o.,) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002r. w wysokości 32.335. zł. Kwota zaniżonego zobowiązania podatkowego pomiędzy tym, co deklarowała spółka a ustaleniami kontrolnymi) wyniosła 2.800 zł. Podstawą wydania decyzji o odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania spółki była nieuregulowano przez spółkę zaległość podatkowa za 2002 r. określona w/w decyzji z dnia [...] listopada 2004 r. tymczasem organ pierwszej instancji w swojej decyzji posługuje się sformułowaniem ,,zaległość podatkowa za miesiąc 12/2002,, co w żaden sposób nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Powyższe nie umknęło również uwadze organu drugiej instancji, który w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnił, że ponieważ podstawą wydania decyzji była zaległość za 2002 r. to chodzi o te zaległość. Tego typu działania organu drugiej instancji budzi sprzeciw składu orzekającego w tej sprawie. Organ odwoławczy dysponuje bowiem narzędziami umożliwiającymi usunięcie tego typu nieścisłości. Zgodnie z art.233§1pkt 2 a Ordynacji organ mógł uchylić zaskarżoną decyzje i orzec co do istoty sprawy orzekając o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe za 2002 r. Wydanie decyzji odwoławczej w oparciu o art.233 § 1pkt 1 Ordynacji spowodowało jego naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy powtórnym rozparzeniu sprawy organ odwoławczy winien w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy Skarżący w 2002 r. i w pierwszym kwartale 2003r (upływ terminu do uregulowania podatku od osób prawnych za 2002r.) pełnił funkcję członka zarządu i w zależności od tych ustaleń podjąć dalsze kroki. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.