II SA/Sz 912/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. D. na działanie Burmistrza Miasta i Gminy postanawia odrzucić skargę Dnia 8 września 2009 r. Uzasadnienie: W dniu [...] r. wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dwa pisma L. D. opatrzone datą [...] r. zatytułowane "[...]" przeciwko Burmistrzowi Miasta i Gminy C. dotyczące "[...]", "[...]", "[...]" oraz "[...]". W uzasadnieniu pism skarżący wskazał, że Burmistrz H. R. odpowiadając na pismo Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddział Regionalny w Z. G. w sprawie przyznania L. D. lokalu mieszkalnego z zasobów WAM przesłała powyższemu organowi "[...]". Ponadto nieprawidłowo naliczyła cenę z tytułu sprzedaży działki nr [...] w P. pomijając przysługującą skarżącemu bonifikatę kombatancką. Skarżący wskazał również, że przedmiotowa nieruchomość nie odpowiada warunkom technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki, za co odpowiedzialność ponosi Burmistrz H. R. Ponadto podniósł, że organ nieprawnie wymeldował córkę skarżącego-A. J., jej męża i dzieci, wobec czego obecnie osoby te nie są nigdzie zameldowane i podobnie jak skarżący mieszkają w złych warunkach mieszkaniowych. Skarżący podał, że pomimo wyżej wskazanych okoliczności, Burmistrz nie podjął działań w celu przydziału lokalu mieszkalnego skarżącemu i jego córce. Następnie zarzucił, że organ nie odpowiedział na pisma skarżącego z dnia [...] r. oraz [...] r. Powyższą skargę wraz z załącznikami, Sąd niezwłocznie przesłał, według właściwości, do Burmistrza Miasta i Gminy C., jednocześnie wnosząc o nadesłanie odpowiedzi na skargę wraz z aktami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie o oddalenie. Odnosząc się do zarzutu "[...]" przekazanej WAM organ wyjaśnił, że poinformował jedynie WAM o niemożności zapewnienia przez Gminę C. L. D. oraz A. J. lokalu mieszkalnego z uwagi na fakt, że skarżący nabył od Gminy nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym, którą następnie darował córce M. K. Dalej wyjaśnił, że córka sama dopełniła obowiązku meldunkowego wymeldowując się z miejsca pobytu stałego w miejscowości P. oraz, że aktualnie nie ubiega się o przydział mieszkania od Gminy C.. Ponadto podniósł, że brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że cena za sprzedaż nieruchomości została naliczona nieprawidłowo. Następnie wyjaśniono, że Gmina C. zapłaciła skarżącemu zasądzoną przez Sąd Rejonowy w W. kwotę [...] zł. Organ zaznaczył, że nie udzielił odpowiedzi na pismo z dnia [...] r., gdyż L. D. wycofał je pismem z dnia [...] r., zaś na wniosek skarżącego z dnia [...] r. przekazał wnioskodawcy żądane kopie dokumentów. Pisma skarżącego opatrzone datą z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny potraktował jako skargę na działania Burmistrza Miasta i Gminy C. i zarejestrował pod sygnaturą akt II SA/Sz 912/09 . Z uwagi na nieprecyzyjne sformułowanie skargi oraz wielość poruszanych w niej zagadnień, Sąd pismem z dnia [...] r. wezwał L. D. do usunięcia braków formalnych skargi przez precyzyjne określenie przedmiotu zaskarżenia oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienie, innego aktu) lub zaskarżonej czynności. Ponadto Sąd poinformował o treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz pouczył, że niewykonanie zobowiązania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Odpowiadając na wezwanie, skarżący wyjaśnił, że skarga przeciwko Burmistrzowi Miasta i Gminy C. dotyczy niedbalstwa i przyzwolenia na łamanie dyscypliny, lekceważenia obowiązków służbowych, fałszowania dokumentów, opryskliwości urzędników, matactwa oraz niedotrzymywania terminów przez pracownika urzędu w sprawie wydania opinii przesłanej do WAM oraz wymeldowania córki i wnuczków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego sąd skargę odrzuca. Mając na uwadze treść powołanych przepisów, w pierwszej kolejności należy zbadać, czy skarga wniesiona przez skarżącego należy do kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi nie jest decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, 0 których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Jak wynika ze skargi, skarżący wyraża swoje niezadowolenie z wykonywania zadań przez właściwe organy i ich pracowników. W ocenie Sądu intencją skarżącego było zatem wniesienie skargi powszechnej na działanie Burmistrza Gminy C., o której mowa w przepisach działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skargę na działanie wójta, (burmistrza lub prezydenta) 1 kierowników gminnych jednostek organizacyjnych z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2-rozpatruje rada gminy (art. 229 pkt 3 k.p.a.). W związku z powyższym skarżący powinien wnieść skargę właśnie do tego organu. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skarg powszechnych wniesionych w trybie działu VIII k.p.a., albowiem tryb skargowy jako jednoinstancyjne postępowanie uproszczone prowadzone jest przez organy administracji publicznej, które nie wydają rozstrzygnięć, a jedynie zawiadamiają skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Sąd nadmienia, że w przypadku wniesienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. do właściwego organu administracji publicznej, stronie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na wynik tego postępowania, ani na bezczynność organu w tym przedmiocie. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę.