II OZ 1000/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, , , po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1460/09 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1460/09 odmówił A. R. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została przesłana przez stronę skarżącą bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 10 lipca 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym). W dniu 30 lipca 2009 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku podano, że ze względu na stan zdrowia, pełnomocnik nie mógł osobiście przesłać skargi, stąd też czynność tą zlecił pracownikowi tymczasowo zastępującemu stałą asystentkę zatrudnioną w kancelarii. Skarga pomimo prawidłowego zaadresowania została przesłana bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zamiast za pośrednictwem organu Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W ocenie wnioskodawcy uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy ponieważ ze względu na chorobę nie mógł osobiście dopilnować wysyłki pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Sąd pierwszej instancji wskazał, że od dnia 1 stycznia 2006 r. skargi wnoszone bezpośrednio do Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, są nadal przekazywane do właściwych organów, jednak termin do wniesienia skargi jest liczony od daty jej nadania przez Sąd w urzędzie pocztowym. Ryzyko przekroczenia w takim przypadku 30 dniowego – procesowego terminu do wniesienia skargi obciąża po dniu 1 stycznia 2006 r. stronę postępowania. W niniejszej sprawie Sąd skargę przesłał do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 16 lipca 2009 r., a zatem uznać należy, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30 – dniowego terminu, skoro skarżąca odebrała zaskarżoną decyzję w dniu 10 czerwca 2009 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że we wniosku nie przedstawiono faktów, które uprawdopodobniłyby okoliczności warunkujące przywrócenie terminu. Złożone przez pełnomocnika zaświadczenie lekarskie i jego zły stan zdrowia nie przesądzają o braku winy. W ocenie Sądu pierwszej instancji, pełnomocnik powinien zadbać o terminowe i rzetelne nadanie przesyłki pocztowej zawierającej skargę do sądu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wydanie postanowienia o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Skarżący podnosi zarzut naruszenia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), które polegało na błędnym ustaleniu, że złożone przez pełnomocnika zaświadczenie lekarskie i jego zły stan zdrowia nie przesądzają o braku winy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym". Wniosek o przywrócenie terminu jest pismem strony w postępowaniu sądowym i oprócz ogólnych warunków jakim powinno odpowiadać każde pismo strony, ustawodawca w art. 87 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidział dodatkowe wymogi, które powinny być spełnione, aby pismo strony mogło w ogóle być uznane za wniosek o przywrócenie terminu. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarga wniesiona została z uchybieniem 30 – dniowego terminu. Z akt sprawy i ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że przyczyną uchybienia terminowi było błędne zaadresowanie skargi przez pracownika kancelarii pełnomocnika i w konsekwencji przesłanie skargi bezpośrednio do Sądu. Z kolei okolicznością, która w ocenie pełnomocnika uprawdopodobnia brak winy w uchybieniu terminu jest jego choroba i tym samym niemożność nadzoru z jego strony pracy podwładnych pracowników. Z wystawionego przez lekarza zaświadczenia lekarskiego i oświadczenia pełnomocnika skarżącego wynika, że pełnomocnik przebywał na leczeniu rehabilitacyjnym, a "przeciążenie dyskopatyczne" ustało w dniu 24 lipca 2009 r. Wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został w dniu 30 lipca 2009 r. – zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Sąd pierwszej instancji w pełni prawidłowo stwierdził, że złożone przez pełnomocnika zaświadczenie lekarskie i jego zły stan zdrowia, nie muszą wykluczać możliwości prawidłowego dokonania czynności procesowej i nadania pisma w urzędzie pocztowym przez inną osobę lub przez pracownika kancelarii. Natomiast zawiniony błąd pracownika kancelarii pełnomocnika, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, nie powoduje, że działanie pełnomocnika, ani też jego mandanta nie były zawinione. W sytuacji takiej pełnomocnik ponosi odpowiedzialność za swoich pracowników. Dlatego popełnienie błędu przez pracownika kancelarii i choroba kontrolującego jego pracę profesjonalnego pełnomocnika, nie są przesłanką do przywrócenia terminu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.