II SA/Bd 540/09

9 września 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 września 2009r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję D. J. W. [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pieniężnego oddala skargę Pismem z dnia [...] r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w O., ustosunkowując się do pisma M. J. z dnia [...] r. zawierającego żądanie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwrotu należnego uposażenia wraz z odsetkami za okres od 9 listopada 2006 r. do 9 stycznia 2009 r. (data uprawomocnienia się wyroku WSA) lub o przyznaniu odszkodowania, stwierdził, że w obecnej sytuacji faktycznej i prawnej brak jest podstaw do uznania takich roszczeń. Zdaniem organu nie jest możliwe wydanie decyzji w trybie art. 8 ust. 1 w zw. z art.104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 ze zm.) odnośnie zwrotu żądanego uposażenia, gdyż w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocna decyzja o zwolnieniu ze służby. Nieuzasadnione jest także według niego żądanie wypłacenia odszkodowania na podstawie art. 116 cyt. ustawy, ponieważ przepis art. 116 ust. 1 taksatywnie wymienia przesłanki wymagane do wypłaty odszkodowania, podczas gdy w sprawie M. J. orzeczenie o niezdolności do zawodowej służby wojskowej wydane zostało w oparciu o art. 111 pkt 3 i nie zostało uchylone, natomiast decyzja o zwolnieniu ze służby nadal jest obowiązująca. M. J. odwołał się od stanowiska organu l instancji uznając, że pismo z dnia [...] r. było w istocie decyzją administracyjną i wniósł o jej uchylenie oraz przyznanie odszkodowania z tytułu nieprawidłowego zwolnienia ze służby w wysokości 6 - krotności uposażenia otrzymywanego w ostatnim dniu jej pełnienia, względnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W ocenie odwołującego się brak oznaczenia pisma z dnia [...] r. jako decyzji nie oznacza, iż pismo to decyzją nie jest, ponieważ zawiera ono wszystkie elementy decyzji wynikające z art. 107 kpa, zaś brak pouczenia o prawie wniesienia odwołania nie może przesądzać o nie zakwalifikowaniu pisma jako decyzji. Jednocześnie strona wskazała, iż spełnia wymogi przewidziane w dyspozycji art. 116 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż rozkaz o zwolnieniu wydany do celów ewidencyjnych utracił swój byt, (ważność), ponieważ nie uprawomocniło się orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej. Nastąpiło to dopiero po uprawomocnieniu się wyroku WSA. Ponadto w jej ocenie rozkaz o zwolnieniu, wydany do celów ewidencyjnych, nie był decyzją administracyjną. Wskazując na powyższe strona wniosła o przyznanie odszkodowania z tytułu nieprawidłowego, przedwczesnego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 5 ust. 3 ppkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w dniu [...] r. sierż. szt. M. J. został skierowany do TWKL celem orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej ze względu na przedłużające się zwolnienia lekarskie. Wobec orzeczenia TWKL Nr [...] z dnia [...] r. o niezdolności do służby oraz orzeczenia RWKL Nr [...] z dnia [...] r. utrzymującego w mocy orzeczenie TWKL, z dniem [...] r. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r. M. J. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony w stan spoczynku. Zgodnie z przepisami otrzymał należne świadczenia i odprawę pieniężną. Zdaniem organu odwoławczego wydany rozkaz personalny ma charakter decyzji administracyjnej i skoro decyzja taka nie została wyeliminowana z obrotu prawnego przez jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności, to nie istnieje pozytywna przesłanka do wypłacenia odszkodowania na podstawie art. 116 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych. Ponadto organ zwrócił uwagę, że wobec istniejących wątpliwości prawnych co do charakteru rozkazu personalnego, należy mieć na względzie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 104, który stanowi, iż organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Organ podniósł również, że zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej na podstawie rozkazu personalnego wydanego do celów ewidencyjnych, o którym mowa w art. 115 ust. 3 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych, może mieć miejsce jedynie w sytuacji, kiedy zwolnienie następuje z mocy prawa wskutek wystąpienia określonych okoliczności i zdarzeń faktycznych lub prawnych wyszczególnionych w art. 111 pkt. 1 - 3, 5, 8, 9 lit b, pkt. 11 -15 cyt. ustawy, przy czym dla mocy wiążącej zwolnienia konieczne jest bądź to uprawomocnienie się odpowiedniego orzeczenia lub decyzji, bądź faktyczne zaistnienie okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej. W ocenie organu oznacza to a contrario, że jeżeli podstawę zwolnienia stanowi art. 111 pkt 3 ustawy, lecz nie dojdzie do uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia, to wtedy nie ma podstaw do zwolnienia z mocy prawa i w konsekwencji do wydania rozkazu personalnego o charakterze ewidencyjnym. Wydany zaś w takim wypadku rozkaz personalny ma charakter konstytutywny - posiada cechy i skutki decyzji administracyjnej, od której przysługują środki odwoławcze zgodnie z procedurą przewidzianą w Kodeksie postępowania administracyjnego. Odnosi się to do pozostającej w obrocie prawnym decyzji - rozkazu personalnego nr [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy M. J. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucając jej wydanie z naruszeniem norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 116 ust. 1 w związku z art. 104 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegającą na przyjęciu, iż nie ma podstaw do wypłaty odszkodowania w rozumieniu art. 116 ust. 1 orzekanego decyzją administracyjną właściwego Dowódcy Jednostki Wojskowej, w sytuacji, gdy uchylono orzeczenie komisji lekarskiej, w związku z czym nie doszło do powstania skutku w postaci zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, a tym samym z mocy prawa utracił moc wydany jedynie do celów ewidencyjnych rozkaz o zwolnieniu nie będący aktem administracyjnym. Ponadto w przekonaniu skarżącego naruszono art. 111 pkt 3 cyt. ustawy poprzez przyjęcie, iż wydawany do celów ewidencyjnych rozkaz o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, stanowi decyzję administracyjną. W ocenie skarżącego należy odwołać się do wykładni funkcjonalnej przepisu art. 116 ust. 1 cyt. ustawy i na tej podstawie stwierdzić, iż odszkodowaniu podlega także taka sytuacja, gdy uchylone zostało orzeczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do służby, albowiem rozkaz o zwolnieniu nie ma wówczas mocy decyzji administracyjnej, lecz wydawany jest jedynie dla celów ewidencyjnych (stwierdza fakt, nie rozstrzyga o zwolnieniu) i traci swój byt. Zdaniem skarżącego zwolnienie ze służby następuje wskutek prawomocnego orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej czyli nie na podstawie decyzji, lecz z mocy prawa, w związku z czym dopiero orzeczenie prawomocne, nie zaś tylko ostateczne stanowi podstawę zwolnienia. Tymczasem organ wojskowy dokonał zwolnienia zbyt wcześnie, gdyż orzeczenie komisji nie było nawet ostateczne. Ostateczne i prawomocne stało się dopiero po uprawomocnieniu się wyroku WSA oddalającego skargę. Skarżący podniósł również, że stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne, albowiem z jednej strony uznał, iż skarżący został skutecznie zwolniony ze służby na podstawie orzeczenia lekarskiego, zaś z drugiej przyjął, iż zwolnienie nastąpiło na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej. Końcowo skarżący stwierdził, że skoro został zwolniony dopiero w oparciu o decyzję o zwolnieniu, to z chwilą uchylenia ostatecznego orzeczenia komisji lekarskiej, decyzja ta wygasła i nadal pozostawał w służbie. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty podniesione w skardze były już przedmiotem postępowania wyjaśniającego i podjęte rozstrzygnięcie zostało umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Dodatkowo organ wywiódł, że nie można zgodzić się ze stwierdzeniem skarżącego, iż na skutek uchylenia przez Sąd orzeczenia RWKL skarżący nadal pozostawał w służbie, gdyż w obrocie prawnym nadal pozostawało orzeczenie TWKL kwalifikujące go jako niezdolnego do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie można uznać za trafną argumentacji, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, prawidłowo organ zastosował w przedmiotowej sprawie jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przepis art. 116 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2008 r. Przepis ten stanowi, że w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art. 111 pkt 11 i 13 - 15 lub art. 112 ust. 1 pkt 1, albo uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej lub wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia lub decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu (ust. 1). Zaś w ust. 2 przewidziano, że w przypadkach, o których mowa w ust. 1, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie, przy czym uznaje się, że zwolnienie żołnierza zawodowego nastąpiło w drodze wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ. Przepis ust. 3 przewiduje, że żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość, a w przypadku gdy stanowisko służbowe, które żołnierz zawodowy zajmował przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, nie istnieje, według stawek na porównywalnym pod względem stopnia etatowego i grupy uposażenia stanowisku służbowym, obowiązujących w dniu uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji wymienionych w ust. 1. Kiedy mamy do czynienia z obowiązkiem lub prawem wynikającym wprost z ustawy (z mocy prawa), skutek prawny następuje z dniem ustalonym w ustawie. W takim wypadku akt administracyjny konkretyzujący przedmiot w stosunku do indywidualnego adresata ma charakter deklaratoryjny. Decyzje deklaratoryjne ustalają jedynie autorytatywnie zakres jakiegoś stosunku prawnego, który powstał z mocy przepisów prawnych. Treść przepisu art. 116 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jednoznacznie wskazuje, że wydanie przez organ decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w przypadku ziszczenia się warunków w nim przewidzianych ma charakter deklaratoryjny, ponieważ obowiązek zwolnienia ze służby powstaje z mocy samego prawa. Oznacza to, że bez względu na datę wydania w tym zakresie aktu, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z dniem oznaczonym w ustawie. Jednocześnie treść art. 116 ust. 1 i 2 wyraźnie wskazuje, że uchylenie orzeczeń wymienionych w art. 111 pkt 11, 13-15 i art. 112 ust. 1 pkt 1 albo wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu nie powoduje automatycznie powrotu do służby. Uchyleniu ulegają jedynie skutki będące następstwem zwolnienia ze służby. Z akt sprawy wynika, że M. J. orzeczeniem nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] r. został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, a Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] rozpoznawszy odwołanie od tego orzeczenia - orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r., utrzymała w mocy orzeczenie TWKL wobec czego rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r. M. J. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. W tym miejscu podnieść należy, że podstawą prawną wydania rozkazu personalnego wydanego dla celów ewidencyjnych, w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej jest art. 111 pkt 3 w zw. z art. 115 ust. 2 i ust. 3. Przepis art. 111 pkt 3 stanowi, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej w przypadku ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się orzeczenia lub decyzji albo zaistnienia okoliczności, stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza ze służby (art. 115 ust. 2). W przypadkach, o których mowa w art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdza się fakt zwolnienia żołnierza ze służby rozkazem personalnym wydanym dla celów ewidencyjnych (art. 115 ust. 3). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] r., utrzymała w mocy orzeczenie TWKL w sprawie niezdolności do zawodowej służby wojskowej, a więc niniejszym stwierdzić należy, że orzeczenie organu odwoławczego jako orzeczenie ostateczne, a więc niezaskarżone w drodze zwykłego środka odwoławczego (vide art. 16 kpa) stanowiło wymaganą i jednocześnie wystarczającą przesłankę do zmaterializowania się skutku, o którym mowa w art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a więc zwolnienia żołnierza ze służby z mocy prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, dla wystąpienia wskazanego wyżej skutku nie ma znaczenia próba wprowadzenia rozróżnienia prawomocności formalnej i materialnej będącego w istocie decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 kpa zapadłego w sprawie orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej o niezdolności do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie to stało się bowiem ostateczne z dniem wydania i wywoływało wszystkie skutki prawne, w tym również następujące z mocy prawa - zwolnienia żołnierza ze służby. Odmienne stanowisko uzależniające skuteczność ostatecznej decyzji organu administracji od upływu okresu przewidzianego dla jej zaskarżenia, do sądu administracyjnego i wydania wyroku przez ten sąd, wprowadziłoby niedopuszczalne zróżnicowanie sytuacji prawnej żołnierzy zwalnianych ze służby z mocy prawa w zależności od przyczyny zwolnienia, co w sposób oczywisty naruszałoby art. 32 ust. 1 Konstytucji RP statuujący zasadę równości wobec prawa oraz prawa do równego traktowania przez władze publiczne. O ile bowiem użyte w art. 115 ust. 2 określenie "z dniem uprawomocnienia się" odnieść do wydanych orzeczeń sensu stricte, to jest wyroków sądu powszechnego (pkt 13 i 14 art. 111), to skutek w postaci zwolnienia ze służby następuje w dacie wydania przez sąd II instancji wyroku skazującego lub utrzymującego w mocy skazujący wyrok I instancji (jest on prawomocny), bez potrzeby oczekiwania na upływ terminu do wniesienia kasacji od tego wyroku lub na wyrok sądu rozpatrującego kasację, to wymaganie prawomocności od decyzji ostatecznej Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej o niezdolności do służby dla zaistnienia skutku w postaci zwolnienia wiązałoby się z koniecznością oczekiwania nań, w zależności od sytuacji, niekiedy przez kilka lat, po dacie podjęcia tejże decyzji (tak jak w przypadku skarżącego, w którym orzeczenia komisji II instancji były trzykrotnie przez WSA w Bydgoszczy uchylane). Zawarte w art. 115 ust. 2 ustawy sformułowanie wskazujące na niespójność przepisu należy zatem, w ocenie Sądu, interpretować przy użyciu dyrektyw wykładni systemowej odwołujących się do nakazu interpretacji prawa zgodnie z Konstytucją. Dodatkowym uzasadnieniem dla prezentowanego przez Sąd stanowiska jest wprowadzona przez prawodawcę nowelizacja art. 115 ust. 2 ustawy, który na mocy art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., nr 79, poz. 669) z dniem 1 stycznia 2010 r. uzyska brzmienie: "Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-115 następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby". W kontekście powyższego nie można zaaprobować zasadności powołania się przez stronę skarżącą na stanowisko WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 23 maja 2007 r. sygn. II SA/Wa 88/07, który zapadł na tle innego stanu faktycznego i nie może mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W stosunku do skarżącego zapadło bowiem przed wydaniem rozkazu o zwolnieniu dla celów ewidencyjnych ostateczne orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do służby, które jakkolwiek zaskarżone do sądu administracyjnego ostało się, natomiast w wymienionej wyżej sprawie doszło do uchylenia orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do służby przez organ odwoławczy, przez co w ogóle nie nastąpiło wypełnienie dyspozycji normy prawnej wynikającej z art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a rozkaz personalny wydano przedwcześnie - przed rozpoznaniem odwołania przez organ II instancji. W świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy reasumując należy stwierdzić, że skuteczne zwolnienie skarżącego z mocy prawa nastąpiło w dacie wydania przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...] ostatecznego rozstrzygnięcia o jego niezdolności do służby, to jest [...] r. i faktu tego nie mogło zmienić kilkakrotne uchylanie przez sąd orzeczeń tej komisji, tym bardziej że przez cały czas, to jest do uprawomocnienia się wyroku WSA w Bydgoszczy brak było stwierdzenia przez kompetentny organ, iż skarżący jest do służby wojskowej zdolny. W tej sytuacji nie może być mowy o istnieniu podstaw do wypłacenia skarżącemu należności tak, jakby przez okres do 9 stycznia 2009 r. pozostawał w służbie i ją pełnił. Rację ma natomiast skarżący, że rozkaz nr [...] z dnia [...] r. nie był decyzją administracyjną. Rozkaz ten, jak wynika z art. 115 ust. 3 ustawy, dla celów ewidencyjnych stwierdzał jedynie zaistniały wcześniej fakt zwolnienia skarżącego ze służby (aczkolwiek przyjęto w nim niewłaściwą datę zwolnienia), oznaczał odnotowanie faktu zwolnienia. Został on wydany włącznie na użytek wewnętrzny i nie wywołał skutków w sferze zewnętrznej. Oznacza to, że gdyby nawet go nie wydano to i tak pozostawałby w mocy skutek prawny w postaci zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, który nastąpił z dniem, w którym orzeczenie (decyzja) o niezdolności do służby stało się ostateczne. Rozkaz ten nie podlega procedurze określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego, a więc nie może być wzruszony w trybie przewidzianym tym kodeksie (w tym nie można orzec o jego wygaśnięciu na podstawie art. 162 kpa, o które skarżący zamierza wystąpić). Nie podlega także kontroli sądu administracyjnego. Podkreślić jednocześnie należy, że zwolnienie ze służby wojskowej w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 111 pkt 3 ustawy z 11 września 2003 r. (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), to jest z powodu niezdolności do niej, wyklucza możliwość przyznania od Skarbu Państwa osobie zwolnionej odszkodowania przewidzianego w art. 116 ust. 3 cyt. ustawy. Jak wynika z treści wskazanego, odwołującego się do ust. 1 przepisu, dotyczy on tylko zwolnionych ze służby z powodu orzeczeń wymienionych w art. 111 pkt 11, 13-15, pkt 112 ust. 1 pkt 1 w razie uchylenia tych orzeczeń, a poza tym obejmuje on osoby zwolnione decyzją administracyjną w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności takiej decyzji, zaś - jak wyżej - wskazano zwolnienie ze służby na skutek niezdolności do niej następuje z mocy prawa, a więc decyzja administracyjna nie jest wydawana. Dodatkowo Sąd zauważa, że nawet w razie przyjęcia, iż nie doszło do zwolnienia skarżącego z mocy prawa w związku z niezaistnieniem warunku określonego w art. 111 pkt 3 wobec braku uprawomocnienia się orzeczenia Komisji Lekarskiej (nie wydania prawomocnego wyroku sądowego), warunkiem wypłacenia należnych za okres do 9 stycznia 2009 r. świadczeń pieniężnych (uposażenia i innych należności) byłoby pełnienie służby w rozmienieniu art. 19 ustawy, co w przypadku skarżącego nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi w zakresie dotyczącym żądania przyznania odszkodowania, jak i w zakresie wypłacenia zaległego uposażenia i innych należności Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.