II SA/Bd 188/09

9 września 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 września 2009r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki instalacji przemysłowej oddala skargę. II SA/Bd 188/09 Uzasadnienie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z [...] listopada 2008 r. – [...], na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. – tekst jednolity), oraz art. 104 Kpa nakazał M. M. zam. w B. na ul. I. [...] jako właścicielowi firmy [...] rozbiórkę instalacji przemysłowej składającej się z betoniarki ustawionej na ramowej konstrukcji stalowej na fundamencie żelbetonowym i dwóch silosów na cement o pojemności 60 ton każdy, wykonanej na działce nr [...] w m. Ł., bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wobec ustalenia, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, urząd nadzoru budowlanego wstrzymał roboty budowlane i nakazał M. M. dokonanie niezbędnych zabezpieczeń terenu oraz nałożył obowiązek przedstawienia w terminie do [...] lipca 2008 r. zaświadczenia Wójta Gminy Ł. o zgodności ww. budowy z ustaleniami obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego i oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. We wskazanym terminie skarżący nie przedłożył dokumentów i wystąpił o wyznaczenie nowego terminu ich dostarczenia. Organ wyznaczył nowy termin do dnia [...] września 2008 r. Wskazano, że w tym nowym terminie skarżący również nie przedłożył żadnych dokumentów. Dlatego nie zaistniała możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego i należało nakazać dokonanie rozbiórki. M. M. w złożonym odwołaniu o tej decyzji wniósł o jej uchylenie i unieważnienie postępowania. Podkreślił, że podjął starania, ażeby uzyskać potrzebne dokumenty, ponieważ złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, ale Wójt Gminy Ł. wydał decyzję odmowną, którą zaskarżył. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z [...] grudnia 2008 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 kpa oraz 48 ust. 1 i ust. 4, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że nie znalazł podstaw do jej uchylenia, ponieważ inwestor nie wykonał żadnego obowiązku nakazanego ww. postanowieniem PINB, i że o orzeczonym nakazie rozbiórki zadecydował nie tylko brak decyzji o warunkach zabudowy ale również brak pozostałych dokumentów, bowiem z treści art. 48 ust. 4 wynika konieczność wykonania wszystkich obowiązków określonych w ust. 3, a nie tylko jednego wybranego przez inwestora. Na powyższą decyzję M. M. złożył skargę, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczelności art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez wydanie orzeczenia bez zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego i wniósł o uchylenie obu decyzji, wstrzymanie ich wykonania, orzeczenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów. Wskazał, że decyzja Wójta odmawiająca wydania warunków zabudowy została uchylona przez organ odwoławczy i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego organ I instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, ponieważ nie poczekał na rozstrzygnięcie odwołania skarżącego złożonego do SKO. Niekorzystna decyzja została wydana przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy o warunkach zabudowy a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien powstrzymać się od wydania niekorzystnej dla strony decyzji. W sytuacji, gdy postępowanie dotyczące warunków zabudowy nie zakończyło się, wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę jest niedopuszczalne, szczególnie, że rodzi bardzo poważne konsekwencje związane z koniecznością zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Takie stanowisko skarżącego zostało potwierdzone orzeczeniem SKO, które nakazało ponowne rozpatrzenie sprawy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Również decyzja organu odwoławczego była błędna z tych samych przyczyn. W dniu wydania tej decyzji, decyzja SKO już funkcjonowała w obrocie prawnym. Tak więc decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest obarczona wadą, ponieważ opiera się na błędnym stanie faktycznym zakładającym, że kwestia decyzji o warunkach zabudowy nie została jeszcze ostatecznie zakończona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że decyzja wydana przez SKO w T. dotycząca decyzji nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia wydanego przez organy I instancji, ponieważ z decyzji SKO nie wynika, że istnieją przesłanki do uzyskania przez inwestora pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla samowolnie pobudowanego węzła betoniarskiego, a uchylenie nastąpiło ze względów formalno – prawnych. Ponadto skarżący nie dostarczył organom nadzoru żadnych dokumentów określonych w ww. postanowieniu w ustalonym terminie, zatem obligatoryjnie należało wydać nakaz rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej, co wynika wprost z przepisów Prawa budowlanego – art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy w szczególności protokołów kontroli z [...] sierpnia 2007 r. i [...] sierpnia 2007 r. wynika, że M. M. jako właściciel firmy [...] na nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...] w m. Ł. realizował instalację przemysłową - węzeł betoniarski – składający się z betoniarki ustawionej na ramowej konstrukcji stalowej na fundamencie żelbetonowym i dwóch silosów na cement o pojemności 60 ton każdy, bez wymaganego pozwolenia na budowę, tj. z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowiącym, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 -31 ww. ustawy. Tego rodzaju przedsięwzięcie jako wolno stojąca instalacja przemysłowa stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z akt wynika także, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] wstrzymał prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę, roboty budowlane na działce nr [...] w m. Ł. i nakazał skarżącemu dokonanie niezbędnych zabezpieczeń terenu, na którym realizowana była budowa, a także nałożył - co szczególnie istotne - na skarżącego obowiązek przedstawienia w terminie do [...] lipca 2008 r.: - zaświadczenia Wójta Gminy Ł. o zgodności ww. budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; - czerech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w zakreślonym terminie skarżący nie przedłożył ww. dokumentów, i że pismem z dnia [...] lipca 2008 r. wystąpił o wyznaczenie nowego terminu dostarczenia dokumentów wyszczególnionych w postanowieniu z dnia [...] maja 2008 r., wskazując jako powód zwłoki brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla węzła betoniarskiego. Organ przychylając się do prośby wyznaczył skarżącemu nowy termin wykonania obowiązku dostarczenia dokumentów wymaganych dla legalizacji węzła betoniarskiego do dnia [...] września 2008 r. W tym terminie również skarżący nie przedłożył wymaganych dokumentów. Z akt wynika także, że w dniu [...] października 2008 r. wpłynęło do organu pismo skarżącego, w którym wniósł o ponowne przedłużenie terminu dostarczenia dokumentów wymaganych postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], z uwagi na przedłużający się okres oczekiwania na decyzję o warunkach zabudowy. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. nr [...], organ odmówił ponownej prośbie skarżącego. W związku z powyższym należy zauważyć, że przepisy ww. ustawy z 7 lipca 1997 r. Prawo budowlane przewidują oczywiście możliwość legalizacji samowolnie zrealizowanych obiektów tzn. zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednakże tylko wówczas gdy zostały spełnione ściśle określone przepisami warunki. Jednym z nich jest m.in. przedłożenie dokumentacji stwierdzającej możliwość doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z akt sprawy natomiast jednoznacznie wynika, że w przedmiotowej sprawie z powodu niedostarczenia przez skarżącego wskazanych dokumentów nie zaistniała możliwość, przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Powyższy stan faktyczny wypełnił zatem w pełni dyspozycję wynikającą z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, co z kolei zezwalało organowi wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej instalacji przemysłowej. Dodać jeszcze należy, że zakreślony skarżącemu termin do realizacji nałożonego obowiązku przedłożenia wskazanych dokumentów (dwumiesięczny) przedłużony na jego wniosek o kolejne pełne dwa miesiące był w ocenie Sądu terminem realnym, tj. umożliwiającym wywiązanie się z nałożonych obowiązków, czytelnie eksponowanych w postanowieniach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tym stanie rzeczy trudno mówić, aby doszło do naruszenia przepisów prawa i dlatego z uwagi na brak przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 151 skargę należało oddalić.