I GZ 124/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. T. – Z. U. – H. "T." na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 523/09 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi K. T. – Z. U. – H. "T." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 523/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. odmówił K. T. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] marca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za listopad 2003 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że skarga została odrzucona postanowieniem tego sądu z dnia 9 września 2009 r. ze względu na uiszczenie wpisu od skargi po upływie terminu zakreślonego w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału I z dnia 4 czerwca 2009 r. Odpis przedmiotowego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 września 2009 r. W dniu 24 września 2009 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżącego wskazał we wniosku głównie okoliczności zachowania terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Pominął natomiast okoliczności, które świadczyłyby o niezawinionym uchybieniu terminowi. Jak bowiem podnosi pełnomocnik skarżącego zarządzenie zobowiązujące do uiszczenia wpisu odebrał w dniu 12 czerwca 2009 r., ale równocześnie przedstawia we wniosku swoje przypuszczenia, iż korespondencja trafiła omyłkowo do innego podmiotu (spółki) w dniu 10 czerwca 2009r. Treść wniosku i jego uzasadnienia wskazują zatem na wewnętrzne sprzeczności, zakres żądania obejmuje bowiem przywrócenie terminu, argumentacja uzasadnienia wniosku sprowadza się zaś do wykazania braku uchybienia terminowi, nadto argumentacja ta została oparta na subiektywnym przekonaniu pełnomocnika, że odebrała odpis zarządzenia w dniu 12 czerwca 2009 r., jak też że korespondencję odebrała osoba nieuprawniona. Przekonanie to nie znajduje jednak jakiegokolwiek potwierdzenia w aktach sprawy. Z potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu wynika w sposób jednoznaczny, że korespondencję odebrano w dniu 10 czerwca 2009 r., zaś osobą której korespondencję doręczono była pełnomocnik skarżącego. Sąd podkreślił również, że osoba wykonująca zawód doradcy podatkowego winna zorganizować swoje biuro w sposób zapewniający sprawne funkcjonowanie i kontakty z interesantami czy też osobami doręczającymi korespondencję. Formułowane we wniosku przypuszczenia, iż korespondencja adresowana do pełnomocnika mogła zostać doręczona innemu przedsiębiorcy, którego biuro (siedziba) mieści się pod tym samym adresem, mogłaby świadczyć jedynie o wadliwej organizacji biura pełnomocnika. W zażaleniu K. T. stwierdził, że pełnomocnik był przekonany, iż adresowana do niego korespondencja została odebrana w dniu 12 czerwca 2009 r., Opłata została uiszczona w dniu 18 czerwca 2009 r. Pod adresem, w którym znajduje się przedsiębiorstwo pełnomocnika skarżącego, znajdują się również inne podmioty, w tym spółka "S.", w której pełnomocnik pełni funkcję w zarządzie i korespondencja – która powinna trafić do pełnomocnika niezwłocznie – została przyjęta łącznie z korespondencją adresowaną do ww. spółki, a następnie pozostawiona na portierni Hotelu P. i doręczona dopiero po święcie Bożego Ciała, tj. w dniu 12 czerwca 2009 r. w ocenie strony został więc zachowany miernik należytej staranności. Podniósł również, że w związku z licznymi postępowaniami egzekucyjnymi ma zajęte konta bankowe i nie ma możliwości wykonywania operacji finansowych. Pełnomocnik reprezentuje go w istocie jedynie w imię idei. W dniach, w których biegł termin do wniesienia wpisu, skarżący nie dysponował środkami finansowymi na uiszczenie wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu polega na wskazaniu takich okoliczności, które można uznać za przeszkodę do dokonania czynności, niemożliwą do uniknięcia bądź zapobieżenia przez osobę należycie dbającą o swoje interesy. Chodzi o przeszkodę obiektywnie niemożliwą do przezwyciężenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że okolicznością faktyczną uzasadniającą przywrócenie terminu nie jest z pewnością zawinienie pełnomocnika strony a nie samej strony. Z zawartego we wniosku o przywrócenie terminu wynika, że problem z terminowym odbiorem przesyłki wiązał się najprawdopodobniej z przyjęciem korespondencji przez osobę nieuprawnioną. Z akt sprawy wynika jednak, jak trafnie podniósł Sąd I instancji, że pismo z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi zostało wysłane na wskazany przez stronę adres i odebrane przez pełnomocnika ustanowionego w prawie (k. 8 akt). Podpis widniejący obok daty 10 czerwca 2009 r. na zwrotnym poświadczeniu odbioru (k. 22 akt) jest tym samym podpisem, jaki znajduje się na pełnomocnictwie wystawionym przez skarżącego. Nie istnieją więc podstawy, aby odmówić skuteczności doręczenia wezwania w dniu 10 czerwca 2009 r. Stwierdzenie we wniosku, że "korespondencja kierowana do pełnomocnika skarżącego została odebrana (...) prawdopodobnie przez osobę nieupoważnioną do odbioru korespondencji", nie znajduje więc podstaw w dokumentach zgromadzonych w aktach. Termin do uiszczenia wpisu upłynął więc w dniu 17 czerwca 2009 r., a tym samym dokonanie wpłaty na rachunek sądu w dniu 18 czerwca 2009 r. było spóźnione. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji również co do konieczności takiej organizacji pracy przez podmioty profesjonalne, aby zapewnić prawidłowy obieg korespondencji wewnątrz struktury jednostki organizacyjnej, jak też kontakty z podmiotami zewnętrznymi. Dla oceny prawidłowości odmowy przywrócenia terminu nie miały znaczenia powołane w zażaleniu argumenty odwołujące się do sytuacji finansowej skarżącego w rozpatrywanym okresie. Wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty sądowej jest rozpatrywany pod kątem zawinienia lub nie przy uchybieniu terminu do dokonania danej czynności, a nie rzeczywistych możliwości płatniczych. W przypadku gdy strona postępowania nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego w całości lub części może złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Nie uprawnia jej to jednak do odstąpienia od obowiązku wykonania wezwania sądu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.