VI SA/Wa 366/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także Prezes UKE) – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz na podstawie art. 40 ust. 4 w związku z art. 40 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), dalej cytowana jako Pt, po rozpoznaniu wniosku P. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwana strona skarżącą) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w sprawie nałożenia obowiązku dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. – utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] września 2008 r. Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] Prezes UKE, po przeprowadzonej analizie rynku zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. (dalej także "usługa MTC"), wskazał skarżącą spółkę jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego posiadającego znaczącą pozycję rynkową na ww. rynku i nałożył na P. S.A. obowiązki regulacyjne, w tym m.in. obowiązek wynikający z art. 40 Pt, polegający na ustalaniu opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone przez P. S.A. koszty jej świadczenia (pkt III. ppkt 4 decyzji z dnia [...] lipca 2006 r.). Pismem z dnia [...] września 2006 r., wypełniając powyższy obowiązek, skarżąca spółka przekazał Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości stosowanych opłat w oparciu o ponoszone koszty świadczenia usługi. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, Prezes UKE w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał decyzję [...] na podstawie której – działając w oparciu o przepisy art. 40 ust. 4 w zw. z art. 40 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, nałożył na skarżącego operatora obowiązki: 1. dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych (stawka MTR),w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A. niezróżnicowanej ze względu na porę i rodzaj dnia, do poziomu 40 gr/min., od dnia 1 maja 2007 r., 2. dostosowania powyższej stawki do poziomu 21,62 gr/min. zgodnie z harmonogramem wskazanym w tym punkcie decyzji, 3. corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia wysokości stawki MTR w oparciu o ponoszone koszty, na podstawie danych za ostatni zakończony rok obrotowy, w terminie 100 (stu) dni kalendarzowych od zakończenia w/w roku. Wykonując obowiązek o którym mowa w pkt 3 ww. decyzji, pismem z dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżąca spółka przekazała Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości ww. stawek.. Prezes UKE , celem oceny prawidłowości wysokości opłat stosowanych przez stronę skarżącą, dokonał analizy porównawczej opłat stosowanych na rynkach krajów Unii Europejskiej oraz analizy kalkulacji przedstawionej w ww. piśmie strony skarżącej z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wynikiem przeprowadzonych analiz było stwierdzenie przez Prezesa UKE rozbieżności wysokości stawki MTR stosowanej w sieci P. z opłatami stosowanymi w innych krajach Unii Europejskiej, jak również identyfikacja niepoprawnych metodologicznie założeń przyjętych do obliczeń przez stronę skarżącą. W związku z powyższym, organ pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. powiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dostosowania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w zakresie usługi zakończenia połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, Prezes UKE w dniu [..] września 2008 r. wydał decyzję nr [...], na podstawie której – działając w oparciu o przepisy art. 40 ust. 4 w zw. z art. 40 ust. 2 i 3 Pt, oraz na podstawie art. 104 k.p.a. w związku z art. 206 Pt, nałożył na stronę skarżącą obowiązki: 1. dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych (stawka MTR) do poziomu 0,1677 zł/min. zgodnie z harmonogramem wskazanym w tym punkcie decyzji; 2. corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia wysokości stawki MTR w oparciu o ponoszone koszty, na podstawie danych za ostatni zakończony rok obrotowy, w terminie 120 (stu dwudziestu) dni kalendarzowych od zakończenia w/w roku. W uzasadnieniu Prezes UKE stwierdził, uzasadnienie wysokości stawek przedstawione przez skarżącą spółkę jest niewystarczające i nie stanowi wystarczającego dowodu na prawidłowość wyznaczenia stawki MTR. W ocenie organu z analizy struktury kosztów usługi MTC w sieci P. wynika, że stawka MTR może kształtować się znacznie poniżej obecnego poziomu,, a przeprowadzona przez organ analiza porównawcza obowiązujących w krajach członkowskich Unii Europejskiej stawek MTR wykazała, iż poziom tych stawek w Polsce odbiega od średniego poziomu stawek w ww. krajach. Organ przedstawił ponadto w decyzji szczegółowe uzasadnienie wysokości stawek z tytułu świadczenia usługi MTC w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 40 ust. 4 Pt. Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji skarżąca spółka, w piśmie z dnia [...] października 2008 r. przedłożyła Prezesowi UKE wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją tego organu z dnia [...] września 2008 r. Skarżąca spółka przedstawiła zarzuty naruszenia przez ww. decyzję: - art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 16 a contrario, art. 104 § 2 i art. 110 k.p.a., skutkujące nieważnością decyzji - poprzez wydanie jej w sprawie, która objęta jest wcześniejszym rozstrzygnięciem Prezesa UKE, tj. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., - art. 18 w zw. z art. 25 ust. 4 w zw. z art. 40 ust. 4 Pt - poprzez nie przeprowadzenie obligatoryjnego postępowania konsolidacyjnego poprzedzającego wydanie ww. decyzji, co stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące jej nieważnością, - art. 15 pkt 2 Pt poprzez nieprzeprowadzenie obligatoryjnego postępowania konsultacyjnego w sprawie, - art. 25 ust 2 w zw. z art. 25 ust. 4 w zw. z art. 40 ust. 4 Pt w zw. z art. 106 kpa poprzez niewydajnie w niniejszej sprawie postanowienia Prezesa UKE wymaganego celem uzyskania porozumienia organu współdziałającego z organem rozstrzygającym, - art. 40 ust. 1 i 3 Pt - poprzez zastosowanie tych przepisów, a przede wszystkim dokonanie przewidzianej w ust. 3 "oceny wysokości opłat stosowanych przez operatora" w oparciu o ponoszone koszty z uwzględnieniem "opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych" - w sytuacji, gdy P. stosuje opłaty ustalone w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r., - art. 40 ust. 4 Pt poprzez: ustalenie w decyzji stawek z pominięciem kryterium rynków porównywalnych, o którym mowa w tym przepisie, oraz ustalenie w ww. decyzji stawek przy zastosowaniu metody niewłaściwej dla obowiązku ustalania opłat w oparciu o "ponoszone koszty", - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. - poprzez nałożenie na stronę skarżącą bez podstawy prawnej obowiązku corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia wysokości opłat MTR w oparciu o ponoszone koszty, na podstawie danych za ostatni rok obrotowy, nie później niż w terminie 120 dni kalendarzowych od zakończenia w/w roku. Ponadto skarżąca nadmieniła, iż składa wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z pouczeniem o środkach zaskarżenia zawartych w decyzji, choć jest zdania, iż środkiem właściwym jest odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W jej ocenie decyzja z [...] września 2008 r. nakłada na P. S.A. obowiązek regulacyjny (art. 25 ust. 2 i ust. 4 w związku z art. 40 ust. 4 Pt), co w świetle art. 2006 podlega zaskarżeniu do powyższego Sądu. W wyniku rozpoznania wniosku skarżącej spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu Prezes UKE, ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki, stwierdził, iż decyzją nakładającą na stronę skarżącą obowiązki regulacyjne była decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. Jednym z nich był obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty świadczenia tej usługi (art. 40 ustawy Pt). Zdaniem organu decyzja z dnia [...] września 2008 r. była jedynie rozstrzygnięciem w kwestii wykonania przez stronę obowiązku nałożonego ww. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., a także wypełnieniem uprawnień nadanych Prezesowi UKE w art. 40 ust. 4 Pt. Prezes UKE podniósł, iż decyzja z [...] września 2008 r. nie nakłada na skarżącą. żadnych obowiązków regulacyjnych, wobec czego nie ma do niej zastosowania przepis art. 15 Pt, a art. 18 oraz art. 25 ust. 2 w zw. z art. 106 k.p.a. Wskazał, iż wbrew zarzutom strony, odmienny był stan faktyczny w sprawach rozstrzyganych decyzjami z dnia [...] kwietnia 2007 r. jak i [....] września 2008 r. W uzasadnieniu organ ustosunkował się ponadto do zarzutu skarżącej dotyczącego nałożenia obowiązku corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia ponoszonych kosztów usługi MCT, a ponadto do zarzutów dotyczących metody zastosowanej przez Prezesa UKE do wyznaczenia docelowej stawki z tytułu świadczenia usługi MCT. W treści decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezes UKE pouczył skarżącą spółkę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r. uiszczając jednocześnie wpis sądowy od skargi. W skardze powtórzyła zarzuty i argumentacje zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponownie podniosła, iż w jej ocenie właściwym środkiem zaskarżenia przedmiotowej decyzji jest odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Wskazała, iż złożyła takie odwołanie, dotychczas nie rozpatrzone przez ww. Sąd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą we wcześniejszych pismach. Odnosząc się do podnoszonego przez stronę skarżącą braku właściwości sądu administracyjnego, wskazał, iż w jego ocenie zaskarżona decyzja nie mieści się w kategorii decyzji wymienionych w treści art. 206 ust. 2 Pt, od których przysługuje odwołania do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, albowiem nie jest decyzją nakładającą obowiązki regulacyjne. O powyższym w ocenie organu świadczy treść poszczególnych zapisów przepisu art. 40 Pt. Ustawodawca w ust. 1 wskazanego przepisu przewidział możliwość nałożenia na operatora obowiązku ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty. Z przewidzianego tym przepisem uprawnienia skorzystał Prezes UKE wydając w dniu [...] lipca 2006 r., po przeprowadzeniu analizy rynku zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P., decyzję, w której wskazał skarżącą jako przedsiębiorcę o znaczącej pozycji rynkowej i nałożył na nią obowiązki regulacyjne, m.in. obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty (art. 40 ust. 1 Pt). .Zdaniem organu w kolejnych jednostkach redakcyjnych artykułu 40 Pt. zawarte są natomiast uprawnienia Prezesa UKE wobec operatora, na którego taki obowiązek został już nałożony. Niemniej jednak uprawnienia te nie kreują nowych obowiązków regulacyjnych. W tym wypadku można mówić co najwyżej o wykonaniu, a raczej "kontroli" lub weryfikacji wykonania takiego obowiązku. Natomiast przepis art. 40 ust. 4 Pt. stanowi konsekwencję (sankcję) w przypadku, gdy ocena prawidłowości wysokości opłat wykazała rozbieżności w stosunku do opłat stosowanych przez operatora. Reasumując, organ wskazał, iż z analizy wskazanego wyżej przepisu (art. 40 ust 1, 2, 3, 4 Pt.) wynika jednoznacznie, iż uprawnienia Prezesa UKE z art. 40 ust. 2, 3 i 4 mają jedynie charakter następczy i nie powodują nałożenia bądź zmiany nałożonego obowiązku regulacyjnego, lecz są rozstrzygnięciem kwestii jego wykonania przez operatora. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd uznał jednak, iż przede wszystkim należy ustalić, czy rzeczowo właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi jest w ogóle sąd administracyjny. W związku z tym zauważyć trzeba, iż zgodnie z przepisem art. 177 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Unormowanie to jest w doktrynie i orzecznictwie powszechnie rozumiane w ten sposób, iż dla przyjęcia kompetencji sądu powszechnego nie jest niezbędna pozytywna norma ustawowa przewidująca taką kompetencję. Wystarcza brak ustawy, która ustanawiałaby kompetencję innego sądu. I odwrotnie, dla przyjęcia właściwości sądu szczególnego (np. sądu administracyjnego) konieczne jest istnienie w systemie prawa szczególnego przepisu rangi ustawowej, który wskazywałby na taki sąd, jako właściwy do rozpoznania danej sprawy. Inaczej wygląda kwestia drogi sądowej w sprawach z zakresu kontroli administracji publicznej. Z art. 184 Konstytucji RP wynika bowiem, że właściwość sądów powszechnych w sprawach dotyczących administracji publicznej musi mieć umocowanie w ustawach szczególnych. Przyjąć zatem należy, iż zamiarem ustawodawcy było stworzenie domniemania kompetencji sądów administracyjnych w sprawach kontroli administracji publicznej. Domniemanie to zostało wyraźnie potwierdzone w treści przepisu art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 -4 i 4a. Ponadto, jak stanowi art. 3 § 3 p.p.s.a. - sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Według definicji zawartej w art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.), dalej k.p.c., sprawami cywilnymi sensu largo są sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, a także inne sprawy (w tym z zakresu stosunków o charakterze publicznoprawnym), do których na podstawie ustaw szczególnych stosuje się przepisy tego kodeksu. Na gruncie przytoczonej definicji rozróżnić należy zatem sprawy cywilne w znaczeniu materialnoprawnym, to jest wynikające ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, które pozostają nimi niezależnie od tego, jaki organ jest właściwy do ich rozpoznania, oraz sprawy cywilne w znaczeniu formalnym, wynikające z innych stosunków prawnych (sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz określone jako "inne sprawy"), które nie będąc sprawami cywilnymi ze swej istoty, uzyskują taki charakter na skutek poddania ich rozpoznaniu przez sądy powszechne (nie zaś administracyjne) na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Oznacza to, iż nie każda sprawa dotycząca działalności administracji publicznej w rozumieniu art. 3 p.p.s.a. może być rozpoznana przez sąd administracyjny. Jeżeli bowiem będzie istniał przepis szczególny, w myśl którego właściwy będzie sąd powszechny, to charakter sprawy - czy jest to sprawa cywilna, czy administracyjna - będzie miał drugorzędne znaczenie. Według dyspozycji przepisu art. 206 ust. 1 Pt, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy. Z kolei, jak stanowi przepis art. 206 ust. 2 Pt, od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenie obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar oraz od decyzji wydanych w sprawach spornych przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z powyższego wynika, iż decyzje Prezesa UKE, z wyjątkiem decyzji wymienionych w art. 206 ust. 2 Pt, są weryfikowane w postępowaniu administracyjnym na zasadach określonych w k.p.a., a następnie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji uznać należy, iż przepis ust. 2 stanowi wyjątek od zasady badania legalności decyzji administracyjnych przez sądy administracyjne. Podstawą do nałożenia obowiązków regulacyjnych są postanowienia art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. W doktrynie przyjmuje się zgodnie, iż przepis art. 206 ust. 2 cyt. ustawy należy interpretować z uwzględnieniem postanowień unijnych dyrektyw w sprawach łączności elektronicznej (art. 8 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej....; Dz.U.UE.L.02.108.33; Dz.U.UE-sp.13-29-349 oraz art. 8 i 13 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń...; Dz.U.UE.L.02.108.7; Dz.U.UE-sp.13-29-323), które traktują wszystkie decyzje w sprawie obowiązków regulacyjnych w jednakowy sposób. Z tego względu uznaje się, iż tryb ustalony w art. 206 ust. 2 ww. ustawy stosuje się do wszystkich decyzji w sprawie obowiązków regulacyjnych, tj. decyzji nakładających, utrzymujących, zmieniających i znoszących te obowiązki (vide: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 1123-1124; podobnie: M. Rogalski /w:/ Zmiany w prawie telekomunikacyjnym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2006, teza 4 komentarza do art. 206 ust. 2). Wprawdzie art. 206 ust. 2 Pt sformułowany jest dość wąsko, albowiem w sposób wyraźny mówi się w nim tylko o decyzjach w sprawie nakładania ("nałożenia") obowiązków regulacyjnych, tym niemniej nie ulega wątpliwości, że przepis ten musi być interpretowany przez pryzmat art. 25 ust. 4 Pt, który stanowi, że w decyzjach, o których mowa w ust. 2, tj. w decyzjach m.in. dotyczących "nałożenia obowiązków regulacyjnych określonych w ustawie", Prezes UKE "nakłada, utrzymuje, zmienia lub znosi jeden lub więcej obowiązków regulacyjnych, o których mowa w art. 34, art. 36 - 40, art. 42, art. 44 - 47 i art. 72 ust. 3, biorąc pod uwagę adekwatność danego obowiązku do zidentyfikowanego problemu, proporcjonalność oraz cele określone w art. 1 ust. 2, z uwzględnieniem art. 1 ust. 3". Jak stanowi przepis art. 40 ust. 1 Pt, Prezes UKE może, zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 25 ust. 4, w drodze decyzji, nałożyć na operatora o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty. Art. 40 ust. 2 stanowi, iż operator, na którego został nałożony obowiązek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty. W celu oceny prawidłowości wysokości opłat stosowanych przez operatora, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE może uwzględnić wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych (art. 40 ust. 3 cyt. ustawy). Z kolei jak stanowi przepis art. 40 ust. 4 Pt, w przypadku, gdy ocena prawidłowości wysokości opłat wykazała rozbieżności w stosunku do opłat stosowanych przez operatora, Prezes UKE może w drodze decyzji nałożyć obowiązek odpowiedniego dostosowania tych opłat. W decyzji określa się wysokość opłat albo ich maksymalny lub minimalny poziom, biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez operatora, promocję efektywności i zrównoważonej konkurencji, zapewnienie maksymalnej korzyści dla użytkowników końcowych, uwzględniając przy tym wysokość opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych. W tej sytuacji należy – zdaniem Sądu – uznać, iż ogólnie przepis art. 40 cyt. ustawy przewiduje nakładanie obowiązku ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, a także możliwość dalszej ingerencji Prezesa UKE w proces cenotwórczy. Obowiązek regulacyjny określony w art. 40 ust. 1 Pt polega na ustalaniu opłat w oparciu o ponoszone koszty, zaś obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 4 polega na pewnej korekcie, a więc zmianie tego obowiązku polegającego na nałożeniu obowiązku odpowiedniego dostosowania opłat. W ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do tego, aby odmiennie traktować obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, o którym jest mowa w art. 40 ust 1 Pt, od uregulowanego w ust. 4 obowiązku odpowiedniego dostosowania tych opłat (w oparciu o koszty oraz dalsze zawarte w tym przepisie przesłanki) i ograniczać ustanowiony w art. 206 ust. 2 Pt odrębny tryb wyłącznie do decyzji wydawanych na podstawie art. 40 ust 1 Pt. Powyższy pogląd znalazł potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt II GSK 823/08) W ocenie Sadu, pomimo braku ustawowej definicji pojęcia "obowiązek regulacyjny", obowiązki regulacyjne to obowiązki nakładane przez organ regulacyjny na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji na rynku właściwym, które jako wymienione w przepisach wskazanych expressis verbis w art. 25 ust. 4 ustawy, zapewnić mają przede wszystkim stworzenie warunków dla wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz zapewnienia użytkownikom korzyści w zakresie m.in. cen wspomnianych usług (vide: art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4 cyt. ustawy). W konsekwencji przyjąć trzeba, iż wbrew twierdzeniom Prezesa UKE decyzją w przedmiocie nałożenia obowiązku regulacyjnego w zakresie dostosowania stawek opłat, nie jest wyłącznie decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...], ale również decyzja wydana przez ten organ na podstawie art. 40 ust. 4 cyt. ustawy, a więc decyzja z dnia [...] września 2008 r. wydał decyzję nr [...], w której Prezes UKE dokonał istotnej korekty (zmiany) nałożonego wcześniej obowiązku regulacyjnego związanego z ustaleniem stawek opłaty z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P.. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż od decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2008 r., wbrew mylnemu pouczeniu zawartemu w jej treści, przysługiwało - na podstawie przepisu art. 206 ust. 2 Pt - odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, albowiem decyzja ta należy do decyzji w sprawie obowiązku regulacyjnego. W związku z powyższym Prezes UKE mylnie uznał, iż od wspomnianej decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy , zaś od decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia (tj. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2008 r. – skarga do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu na marginesie należy jedynie wskazać, iż nielogicznym byłoby przyjęcie tezy, że sąd powszechny (sąd ochrony konkurencji i konsumentów) właściwy jest wyłącznie w zakresie oceny legalności decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 40 ust. 1 Pt, zaś sąd administracyjny – w zakresie decyzji nakładającej obowiązek dostosowania opłat na podstawie art. 40 ust. 4 cyt. ustawy, pomimo, że decyzje te są ze sobą integralnie związane i przy ich rozpatrzeniu należy brać pod uwagę identyczne cele, które mają przyczynić się do stworzenia warunków dla wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości (kognicji) sądu administracyjnego. W literaturze przyjmuje się, iż niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga: dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (wskazanym w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.), albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (vide: art. 5 p.p.s.a.), bądź też została wniesiona w sprawie podlegającej kompetencji sądu powszechnego (tak m.in. J.P. Tarno /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 174). W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga złożona przez P. S.A. została wniesiona w sprawie podlegającej wyłącznej kompetencji sądu powszechnego, tj. Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który właściwy jest w przedmiocie zbadania legalności wszystkich decyzji wydanych w zakresie obowiązków regulacyjnych nakładanych na operatorów telekomunikacyjnych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.