I OSK 1575/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabela Kulig-Maciszewska Sędziowie sędzia NSA Irena Kamińska sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Powiatowego Policji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 września 2009 r. sygn. akt II SAB/Go 42/09 w sprawie ze skargi B. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uwzględnił skargę B. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. Komendant Powiatowy Policji w K., na podstawie art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1998 r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) oraz § 1 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (MP Nr 76, poz. 708), przyznał B. M. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 2 norm zaludnienia, ze wskazaniem, iż jego wypłata będzie następowała corocznie, w wysokości ustalonej każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Wnioskiem z dnia [...] marca 2009 r. emerytowany funkcjonariusz Policji – B. M. wystąpił do Komendanta Powiatowego Policji w K. o wypłacenie mu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. W odpowiedzi Komendant Powiatowy Policji w K., pismem z dnia [...] marca 2009 r., wskazał, iż nowelizacja rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego ( Dz.U Nr 100 poz. 919 ), polegająca na uchyleniu § 8 i § 9 ust. 2, skutkowała utratą z dniem 1 stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przez osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Zdaniem organu uchylenie przepisów, na podstawie których dokonywano oceny uprawnień emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika pieniężnego, oznacza wygaśnięcie z mocy prawa wydanych w tym zakresie decyzji administracyjnych. Uchylone zostały również przepisy dotyczące określenia organów właściwych do wydania decyzji w sprawach przyznawania, odmowy przyznania lub zwrotu równoważnika pieniężnego za remont lokalu i od 1 stycznia 2006 roku żaden z organów (komendantów) nie ma takiego uprawnienia. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. B. M. złożył do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. oraz wniósł o ponowne rozpatrzenie wniosku o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008 wraz z ustawowymi odsetkami. W odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim, pismem z dnia [...] maja 2009 r., poinformował wnioskodawcę, iż w całości podziela stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w K., zgodnie z którym rozpatrywana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, co oznacza, że nie podlegała załatwieniu przez wydanie decyzji w rozumieniu art. 104 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji podkreślił, że aby sprawa miała charakter sprawy administracyjnej i mogła podlegać załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej musi istnieć organ władny do podjęcia decyzji oraz strona postępowania czyli podmiot legitymujący się interesem prawnym, a także przedmiot sprawy. Tymczasem od dnia 1 stycznia 2006 r. nie istnieją organy władne podjąć decyzję w tym zakresie, nie ma także strony postępowania w rozumieniu k.p.a., a także brak jest przedmiotu sprawy określonego w przepisach prawa. W skardze na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w sprawie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej wypłaty równoważnika pieniężnego na remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008 B. M. wniósł o wydanie wyroku zobowiązującego organ do wydania decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty równoważnika za lata 2006-2008 wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu skarżący podał, iż Komendant Powiatowy Policji uchylił się od wydania decyzji administracyjnej w sprawie wypłaty równoważnika, a jedynie pismem z [...] marca 2009 r. poinformował, że zgłoszone roszczenia nie mają podstaw prawnych. Podniósł, że w sytuacji uchylenia przepisu, który był podstawą do przyznania pewnych uprawnień na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. Powołując nadto wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych wywodził, iż nabytego prawa do ekwiwalentu nie utracił. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że poza sporem pozostaje fakt, iż skarżący legitymuje się ostateczną decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. o przyznaniu mu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Organ bowiem nie powołuje się na fakt jej wyeliminowania z obrotu prawnego, skutek taki wywodząc jedynie z mocy prawa. Na jej podstawie skarżący otrzymywał ekwiwalent do końca 2005 r. Zatem w kontekście istnienia takiej decyzji organ winien rozstrzygać o żądaniu skarżącego dotyczącym wypłaty równoważnika za lata 2006-2008 wraz z ustawowymi odsetkami. Obowiązkiem organu było ustalić, czy skarżący, powołując się na treść ww. decyzji, domaga się jedynie kontynuacji wypłaty przyznanego nią równoważnika, której organ zaprzestał, czy też domaga się odrębnego orzeczenia o prawie do równoważnika za lata 2006-2008. Dokonując analizy treści wniosku skarżącego, zażalenia i skargi oraz pism uzupełniających, Sąd I instancji nabrał wątpliwości co do rzeczywistej treści jego żądania kierowanego do Komendanta Powiatowego Policji w K. Skarżący zgłaszał bowiem roszczenie o wypłatę (z odsetkami) należnego mu równoważnika, którego został pozbawiony, domagając się jednocześnie wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej o jego żądaniu, a nadto stwierdzenia nieważności decyzji, którą pozbawiono go przyznanego wcześniej uprawnienia. Takie sformułowanie wniosku nasuwa wątpliwości, czy skarżący domagał się w istocie, jak zinterpretował to organ, odrębnego orzeczenia o prawie do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006- 2008, czy też żąda jedynie wypłaty równoważnika. W sytuacji niejednoznaczności żądania strony organ winien wezwać ją do sprecyzowania wniosku, udzielając jednocześnie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Sąd I instancji podniósł, że o ile żądanie od organu administracji publicznej rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia prawa do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego emerytowanego funkcjonariusza policji ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej, indywidualizowanej w drodze decyzji administracyjnej, bowiem łączy się ze stosunkiem służby, to organ powinien rozważyć, czy samo zgłoszenie roszczenia o wypłatę równoważnika wraz z ustawowymi odsetkami, jako należnego i zaległego świadczenia, będzie również podlegało rozstrzygnięciu w drodze postępowania administracyjnego i załatwienia poprzez wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Także kwestia ewentualnych odsetek za opóźnienie w wypłacie przez organ administracji żądanej należności pieniężnej, jeżeli co innego nie wynika z przepisów szczególnych, powinna stać się przedmiotem oceny, czy podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, by Komendant Powiatowy Policji w K. analizował charakter żądania strony. W ocenie Sądu, samowolne zinterpretowanie treści żądania strony przez organy administracji publicznej jest niedopuszczalne i może doprowadzić do rozstrzygnięcia o innym żądaniu, niż przez stronę zgłoszone. Sąd I instancji nie podzielił także stanowiska organu, iż decyzja o przyznaniu skarżącemu prawa do równoważnika za remont lokalu stała się bezprzedmiotowa z powodu zmiany w stanie prawnym. Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Z powyższej zasady wyprowadza się tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. W sytuacji braku wyraźnego przepisu prawa, uchylającego moc decyzji administracyjnych lub nakazującego stwierdzenie ich wygaśnięcia, wydanie nowej decyzji jest więc jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej (rozdział 12 i 13 k.p.a.). W ocenie Sądu I instancji orzeczenia w zakresie równoważnika za remont mieszkania pozostają w mocy, jeżeli nowa regulacja prawna nie przewiduje uregulowań co do losu decyzji wydanych przed wejściem jej w życie i wydanej na odmiennych podstawach prawnych. Zatem decyzja ta jest nadal wiążąca, mimo, iż przestała istnieć podstawa prawna, która uzasadniała jej wcześniejsze wydanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał zatem, że żądanie strony ma charakter sprawy administracyjnej i wymagało rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Sąd I instancji podniósł, że jeśli skarżący ubiegał się o przyznanie mu prawa do równoważnika za remont lokalu na lata 2006-2008 w oparciu o przepisy ustawy o Policji, to wniosek powinien zostać rozpatrzony przez właściwy organ w drodze decyzji administracyjnej. Uchylenie przepisów określających właściwość organów do wydania decyzji w sprawach przyznania, odmowy przyznania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków rodzin nie oznacza, że nie ma przepisów stanowiących podstawę do określenia właściwości organu, który uprawniony jest do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku. Skoro bowiem przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), odsyłają w zakresie uprawnień mieszkaniowych emerytów policyjnych do zasad przewidzianych dla funkcjonariuszy, to organem właściwym do rozpoznania wniosku emeryta policyjnego odnoszącego się do stosunku prawnego w zakresie spraw mieszkaniowych jest organ właściwy do rozpoznania takiego wniosku, jak w przypadku gdyby został złożony przez funkcjonariusza policji (na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy - § 9 ust. 1 obowiązującego aktualnie rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania (...) równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2006 roku). Zatem organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego jest Komendant Powiatowy Policji w K. ( § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia). Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 września 2009 r. skargę kasacyjną złożył Komendant Powiatowy Policji w K. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie prawa materialnego oraz norm kompetencyjnych przez błędną wykładnię i zastosowanie: 1/ art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, 2/ art. 29 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 2 lit. c) i art. 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), 3/ § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania (...) równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, 4/ art. 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. Naruszenia wskazanych przepisów polegały na przyjęciu, że Komendant Powiatowy Policji w K. jest właściwym organem do rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008, oraz że sprawa ta winna być załatwiona w formie decyzji administracyjnej . Wskazując na powyższe naruszenia organ administracji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania albo uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi kasacyjnej przez odrzucenie skargi skarżącego, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że przyjęcie stanowiska Sądu I instancji prowadzi do akceptacji trwania skutków przepisów niekonstytucyjnych. Prawa emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jak i za remont lokalu mieszkalnego nie znajdują bowiem umocowania ani w ustawie o Policji ani też w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji. W tym stanie rzeczy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji dokonał nowelizacji rozporządzeń m.in. w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego i uprawnienie to emerytom i rencistom policyjnym cofnął. Uchylenie § 8 oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. spowodowało, że nie ma organu właściwego do rozpatrywania spraw równoważnika za remont, a także nie ma sprawy administracyjnej i w konsekwencji formy decyzji administracyjnej przy załatwianiu wniosków emerytów policyjnych w tym przedmiocie. Kasator wskazał ponadto, że krąg osób uprawnionych do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego stanowi materię uregulowaną bezpośrednio w ustawie o Policji, zaś zagadnienie uprawnień mieszkaniowych emerytów i rencistów policyjnych reguluje ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, która w art. 29 ust. 1 i art. 30 przewiduje uprawnienia związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych emerytów i rencistów policyjnych. W ocenie kasatora Sąd I instancji pominął normę wynikającą z postanowień art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, zastrzegającą wyłączność co do kręgu uprawnionych, uniemożliwiającą wykładnię rozszerzającą na emerytów i rencistów policyjnych. Z przepisów ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu przysługuje wyłącznie czynnym funkcjonariuszom. Zaś delegacja ustawowa upoważniała Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do określenia szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania tego równoważnika. Wydane na podstawie tego przepisu zarządzenia, a następnie rozporządzenia z postanowieniami dotyczącymi emerytów i rencistów policyjnych w sposób jednoznaczny wykroczyły poza upoważnienie ustawy, co znalazło potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 października 2008 r., sygn. akt U 4/08. W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. M. wniósł o jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim podnieść należy, że wśród podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów kasator nie wskazał żadnego przepisu, który zostałby naruszony przez Sąd l instancji przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy. W związku z tym należało przyjąć stan faktyczny sprawy ustalony przez Sąd l instancji. Wprawdzie Sąd przywołał treść wniosku skarżącego, w którym domagał się on wypłaty równoważnika na podstawie dotychczasowej decyzji, jednakże kwestii tej w sposób kompleksowy nie rozwiązał. Ponieważ jednak autor skargi kasacyjnej nie formułuje w tym zakresie stosownego zarzutu, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do ustosunkowania się do tej kwestii. Natomiast w ocenie Sądu l instancji we wniosku tym skarżący domagał się wydania decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego na podstawie obowiązujących przepisów. Przy tak przyjętej koncepcji wniosku, należy uznać stanowisko Sądu l instancji za prawidłowe i nienaruszające wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kwestie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu rozstrzygane są w postępowaniu administracyjnym w formie decyzji, o czym stanowi art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Oznacza to, że złożenie wniosku o przyznanie takiego równoważnika wszczyna postępowanie administracyjne, stosownie do art. 61 § 1 k.p.a., a organ zobligowany jest rozstrzygnąć sprawę w formie procesowej. Obowiązek wydania decyzji wynika zaś z art. 104 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej załatwia sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Przy czym nie ma tutaj znaczenia, czy wnioskodawca jest, czy też nie jest uprawniony do uzyskania takiego równoważnika. Kwestie te powinny być bowiem rozstrzygane procesowo. W sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego i organ ma obowiązek wydać decyzję o jego umorzeniu. Należy podnieść w tym miejscu, że uchylenie przepisu § 8 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 919), nie powoduje, że sprawa dotycząca równoważnika za remont lokalu straciła charakter sprawy administracyjnej. Ma ona taki charakter niezależnie od tego, czy ze stosownym wnioskiem w tym zakresie wystąpiła osoba uprawniona do jego otrzymania, czy też nieuprawniona. Wskazać przy tym należy, że brak podjęcia przez organ decyzji, która rozstrzygałaby o prawie do takiego równoważnika lub też ewentualne wydanie decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, pozbawia skarżącego ochrony prawnej wynikającej z możliwości zaskarżenia podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Z tych też względów należy zgodzić się z Sądem l instancji, iż udzielenie skarżącemu informacji wyjaśniającej stanowisko organu o możliwości przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, w sytuacji gdy istniały przesłanki do wydania decyzji administracyjnej, stanowi o bezczynności organu. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a. istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy więc do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie. Sąd l instancji prawidłowo uznał, że skoro przepisy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji odsyłają w zakresie uprawnień mieszkaniowych emerytów policyjnych do zasad przewidzianych dla funkcjonariuszy w służbie, to tym samym organem właściwym do rozpoznania wniosku emeryta odnoszącego się do stosunku prawnego w zakresie spraw mieszkaniowych jest organ właściwy do rozpoznania takiego wniosku czynnego funkcjonariusza, stosownie do § 9 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2008 r. Nie mogły zatem przynieść oczekiwanego przez kasatora rezultatu zarzuty skargi kasacyjnej, tak dotyczące przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Zarzut błędnej wykładni art. 29 ust. 1 i art. 30 ww. ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji jest całkiem chybiony. Przepisy te określające uprawnienia osób mających prawo do zaopatrzenia emerytalnego i członków ich rodzin nie były przez Sąd l instancji stosowane, bowiem sprawa dotyczyła bezczynności organu i nie mogła odnosić się do zasadności samego żądania przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.