II OZ 1082/09

Dnia 8 grudnia 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2009 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1409/09 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Mazowieckiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 września 2009 roku odmówił K.C. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 17 sierpnia 2009 r. wpłynęła skarga K.C. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W treści wniosku wyjaśnił on, że w czasie kiedy upływał termin do wniesienia skargi przebył zabieg stomatologiczny. Dodatkowo złe samopoczucie w tym okresie spowodowane było dolegliwościami sercowymi i wysokim ciśnieniem. W okresie od dnia 27 czerwca do dnia 30 czerwca 2009 roku przygotowywał się do zabiegu. Skarżący załączył do wniosku zaświadczenie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przytoczone przez skarżącego okoliczności oraz załączone zaświadczenie lekarskie nie uwiarygodniają brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. W ocenie Sądu I instancji, wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminu nastąpiło na skutek takiej przeszkody, która istniała przez cały czas aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i której nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku strona nie mogła uniknąć. Wnioskodawca odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 5 czerwca 2009 r. natomiast we wniosku wskazał, że dopiero w dniach od dnia 27 czerwca do 30 czerwca 2009 r. był w trakcie przygotowywania do zabiegu medycznego. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika, że wnioskodawca nie mógł dokonać czynności procesowej w dniu 6 lipca 2009 r. tj. w ostatnim dniu do wniesienia skargi. We wniosku wnioskodawca nie wykazał jednak z jakiej powodu nie mógł sporządzić i nadać skargi przed planowanym zabiegiem bądź też skorzystać z ewentualnej pomocy, domowników bądź pełnomocnika. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Zarzucił, że Sąd I instancji nie uwzględnił podeszłego wieku skarżącego. Zabieg stomatologiczny nie był zabiegiem planowanym, był jedynie poprzedzony koniecznością brania leków przez trzy dni poprzedzające zabieg. Wyjaśnił, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie obowiązuje przymus adwokacki, więc trudno oczekiwać od strony, że będzie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego swoje interesy. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni popiera stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji, z tą tylko uwagą, że to wyłącznie od strony zależy, w którym momencie biegu terminu dokonana określonej czynności procesowej. Niemniej jednak skarżący był uprawniony do upoważnienia domownika lub innej osoby do złożenia w jego imieniu skargi. Wbrew twierdzeniom zażalenia, Sąd I instancji nie narzucał skarżącemu skorzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wskazując jedynie, że czynność w postępowaniu nie musiała zostać dokonana osobiście. Argumenty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu w istocie potwierdzają stanowisko Sądu I instancji. Mając na uwadze obiektywny miernik staranności, jaki wymagany jest od strony, stwierdzić należy, że strona świadoma swojego podeszłego wieku i problemów zdrowotnych powinna w sposób szczególnie staranny zabezpieczyć swoje interesy związane z toczącym się postępowaniem. Ponadto, nawet jeśli uznać, że zabieg dentystyczny, któremu poddał się skarżący nie był zabiegiem planowanym, to nie sposób uznać, że był on zdarzeniem na tyle nagłym, aby skarżącemu całkowicie uniemożliwić podjęcie działań związanych z wniesieniem skargi. Zgodnie bowiem z oświadczeniem skarżącego, przygotowanie do zabiegu polegało jedynie na przyjmowaniu leków. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd I instancji zasadnie ocenił, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.