I SA/Bd 392/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia WSA Mirella Łent Protokolant Asystent Sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 września 2009 r. sprawy ze skargi S.A. T. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz S.A. T. w Warszawie kwotę 3.413 (trzy tysiące czterysta trzynaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...]r. w sprawie określenia T. S.A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 106.676 zł. W uzasadnieniu organ II instancji powołał następujący stan faktyczny: postępowanie podatkowe zostało wszczęto w dniu [...]r. z uwagi na różnice w podstawie opodatkowania budowli wykazane w deklaracji na 2007 rok przed korektą. Przyczyną korekty było uznanie, iż linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są budowlami. Pełnomocnik podatnika wyjaśnił, iż linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Zdaniem organu I instancji strona nie dostarczyła dokumentacji, która była podstawą wyliczenia wartości budowli. Nie wskazała również, aby zmianie uległ przedmiot opodatkowania. Deklaracja za 2007r. przed korektą uwzględniała wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Organ przedstawił wyliczenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, z którego wynikało, iż przyjął wartość budowli na podstawie wcześniej złożonej deklaracji za rok 2007. W odwołaniu od decyzji I instancji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 207 w związku z art. 21 § 3, art. 165 §1,2,4 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 3 ust 1 ustawy o podatkach lokalnych. Podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana wobec strony niebędącej podatnikiem w sprawie, mianowicie wobec T. S.A. w G., a nie wobec T. S.A. w W., która jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Pełnomocnik wyjaśnił, iż w ramach struktury spółki wydzielone są Piony Administracyjne, które nie są odrębnymi od niej podmiotami, a decyzja wydana wobec podmiotu niebędącego podatnikiem jest wydana bez podstawy prawnej. Ponadto spółka zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie art. 122, art. 180, art. 190, art.191 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przeprowadzenie postępowania dowodowego, w zakresie w jakim organ nie podzielił stanowiska podatnika tj. w zakresie, w jakim powinien ustalić, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicje budowli, a także ustalić wartość tych linii, postępowanie podatkowe choć formalnie wszczęte i formalnie prowadzone, nie było prowadzone materialnie. Zdaniem pełnomocnika spółki jedynym dowodem, na jaki organ powołał się w uzasadnieniu decyzji była deklaracja za rok 2007. Skoro podatnik złożył nową deklarację to nie można poprzedniej deklaracji uznać za dowód okoliczności w niej ujawnionych, a na organie ciążył obowiązek wskazania, że deklaracja jest nieprawidłowa. Zdaniem spółki organ I instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w kwestii uznania, że linie telekomunikacyjne są budowlami oraz jaka jest faktycznie wartość tych budowli. Ponadto z uzasadnienia decyzji nie wynika czy linie kablowe to samodzielne budowle, czy instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo - techniczną, czy też urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W ocenie skarżącej należało, przy definiowaniu pojęcia budowli dla celów podatkowych, uwzględnić rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Z powyższego rozporządzenia wynika, iż linie kablowe podziemne nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, zatem nie podlegają podatkowi od nieruchomości. Skarżący przywołał również fragment pisma z dnia 31 stycznia 2007r. Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów, z którego wynika, iż linie kablowe nie podlegają opodatkowaniu. Zdaniem organu II instancji złożenie deklaracji za 2008r. z podaniem mniejszej wartości budowli było wynikiem dokonania przez podatnika odmiennej oceny prawnej istotnych okoliczności sprawy, a nie kwestią zmiany tych okoliczności. Zatem w ocenie SKO nie doszło do naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania art. 122 w zw. z art. 180, 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy I instancji nie mógł naruszyć przepisów dotyczących obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oceny na podstawie jego całokształtu, czy dana okoliczność została udowodniona, a tym samym naruszyć zasady dążenia do prawdy materialnej w postępowaniu podatkowym, gdyż stan faktyczny sprawy był bezsporny i jako taki nie wymagał dowodu. Istotą sporu między stronami była bowiem kwestia normatywna, a wiec spór co do prawa. Organ odwoławczy podkreślił, że spółka odmówiła współdziałania z organem podatkowym w zakresie udostępnienia dokumentacji wskazującej na sposób wyliczenia wartości budowli dotyczących linii kablowych (m.in. ewidencji środków trwałych), w związku z czym nie może skutecznie zarzucać naruszenia art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie SKO organ podatkowy I instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych. Spółka była zobowiązana obliczyć należny podatek wg zasad wyrażonych w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie kwestionowała poprawności danych wskazanych w deklaracjach z lat ubiegłych, w szczególności wartości budowli. Twierdziła natomiast, iż zmniejszenie wartości budowli wynikało z faktu, iż linie kablowe położone w kanalizacji nie są budowlami. W ocenie organu odwoławczego, przy braku danych, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wobec niezłożenia przez podatnika dokumentów stanowiących podstawę ustalenia wartości budowli, za podstawę opodatkowania należało przyjąć wartość określoną przez podatnika w deklaracji podatkowej, która stanowi oświadczenie strony, co do wartości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Wartość budowli nie była objęta sporem. Kwestionowano jedynie zaliczenie przewodów ułożonych w kanalizacji do opodatkowanej kategorii budowli, w związku z tym okoliczność ta nie wymagała przeprowadzania dalszych dowodów. Ustosunkowując się do zarzutu błędnej interpretacji stanowiska zawartego w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2007r. organ odwoławczy stwierdził, że organy podatkowe nie są związane tym stanowiskiem, a rozstrzygając sprawę muszą stosować przepisy prawa. W ocenie organu odwoławczego, również zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada standardom powołanego przepisu. Odpowiadając na zarzut odwołania dotyczący błędnego oznaczenia strony, wobec której toczyło się postępowanie i została wydana decyzja, SKO stwierdziło, iż błędne oznaczenie strony polegające na wskazaniu po nazwie spółki Pionu Administracyjnego w G. nie miało istotnego wpływu na przebieg postępowania ani na treść decyzji. Błąd nastąpił w obrębie elementów podmiotowych, niestanowiących o załatwieniu sprawy, co do istoty. Rozpatrując kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości kabli telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej, organ przywołał definicję budowli zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz w art. 3 pkt 1b ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał również na przykłady budowli wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie podał, że w załączniku do ustawy wyliczającym kategorie obiektów budowlanych jako kategorię XXVI wskazano sieć telekomunikacyjną jako jeden z obiektów budowlanych. W ocenie organu odwoławczego fakt, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, wśród telekomunikacyjnych obiektów budowlanych nie wyliczono sieci wraz z kanalizacją, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega obiekt budowlany nie zaś telekomunikacyjny, który jest kategorią węższą. Powołując się na publikację Bogumiła Brzezińskiego i Wojciecha Morawskiego pt. "Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości" (Przegląd Podatkowy Nr 10 z 2008r.), organ stwierdził, że ustawodawca nie miał powodu zajmować się kablami umieszczonymi w kanalizacji kablowej, albowiem tak położony kabel nie stwarza niebezpieczeństwa dla użytkowników obiektu jest więc poza sferą zainteresowania prawa budowlanego. Z tego powodu ustawodawca w rozporządzeniu, na które powołuje się spółka zajął się jedynie istotnymi z punktu widzenia prawa budowlanego liniami kablowymi ułożonymi bezpośrednio w ziemi, liniami napowietrznymi ułożonymi na słupach i kanalizacją kablową rozumianą jako ciąg rur, w których mogą być ułożone kable. Zdaniem organu, z powyższych powodów ocena spółki, że niezamieszczenie w omawianym rozporządzeniu przewodów w kanalizacji jako odrębnego obiektu telekomunikacyjnego powoduje, iż nie jest on również obiektem budowlanym, nie jest uzasadniona. Zdaniem organu odwoławczego linie telekomunikacyjne, jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ I instancji słusznie uznał, iż kable są elementem składowym budowli, jaką jest kanalizacja teletechniczna. Zatem opodatkowaniu podlega każdy z elementów budowli, w tym kable stanowiące całość techniczno-użytkową. Linia kablowa stanowi ściśle związany funkcjonalnie i użytkowo element sieci telekomunikacyjnej. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W ocenie strony, zaskarżona decyzja narusza: - art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość deklaracji, w tym przede wszystkim nie przedstawiły żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej stanowią - wraz z tą kanalizacją - całość techniczną oraz całość użytkową, choć uznały, że obiekty te tworzą całość techniczno-użytkową i dlatego jako całość podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; - art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż organy zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego wskazaną w deklaracji w oparciu o dane wynikające z deklaracji złożonej w roku 2007; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy nie jest niesporny i wymagał ustalenia przez organy podatkowe. Uznając, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny organ II instancji naruszył art. 122, art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż powinien był w zakresie, w jakim nie podzielił stanowiska Spółki, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia czy należące do skarżącej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustalić wartość tych linii. Pomimo ciążących na organach podatkowych obowiązków procesowych, organy nie przeprowadziły żadnego dowodu. Argumentując zarzut naruszenia art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, skarżąca podniosła, iż jedynym dowodem, na jaki w zakresie ustaleń faktycznych powołał się organ była deklaracja na podatek od nieruchomości za 2007 rok. Zdaniem Spółki w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 rok obowiązkiem organu było przeprowadzenie oceny, czy T. S.A. prawidłowo zadeklarowała podatek należny za 2008 rok. Nie można zatem uznać deklaracji dotyczącej 2007 roku za dowód okoliczności mających znaczenie dla rozliczenia podatku za 2008r., a tym bardziej jako dowód tego, że deklaracja za 2008r. jest nieprawidłowa. Zdaniem spółki to na organie ciążył obowiązek wykazania, iż deklaracja na 2008 rok jest nieprawidłowa, na co powinien przedłożyć dowód, którym nie może być pierwotnie deklaracja za poprzedni rok podatkowy, gdyż nie ma mocy wiążącej na kolejny rok podatkowy. Podważanie prawidłowości deklaracji podatkowej dotyczącej określonego okresu rozliczeniowego danymi wynikającymi z deklaracji za poprzedni okres rozliczeniowy byłoby zaprzeczeniem samoobliczenia podatku oraz zasad postępowania podatkowego. Spółka podniosła, że SKO przyjęło nieznaną postępowaniu podatkowemu metodę dowodzenia twierdzeń o stanie faktycznym i uznało, ze skoro podatnik nie zaprzeczył wartości podanej przez organ podatkowy to wartość ta odzwierciedla rzeczywisty stan faktyczny. W ocenie Spółki to organ ma zgodnie z art. 187 § 1 zgromadzić w sposób zupełny i wyczerpujący materiał dowodowy. Odnosząc się do naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, strona wskazała, że wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polega na tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku: - uznało, że związek techniczno-użytkowy oznacza jedynie związek funkcjonalny (użytkowy), pomijając kwestię braku pomiędzy liniami a kanalizacją powiązania technicznego, a więc fizycznego; - uznało za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia budowla treść rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których - przy definiowaniu budowli - odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca przytaczając treść art. art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdziła, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż: nie mogą zostać zakwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; jako instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną; jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Strona podniosła, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej mogłyby być uznane za budowle, o ile spełniają kryteria definicji budowli wyprowadzonej z całokształtu przepisów ustawy Prawo budowlane i nie są jednocześnie budynkami lub obiektami małej architektury określonymi w prawie budowlanym. Uznanie linii kablowych za budowle wymagałoby stwierdzenia, że są one połączone z gruntem w sposób trwały lub – pomimo braku trwałego połączenia z gruntem – ich gospodarcze przeznaczenie polega na użytkowaniu w danym miejscu, poza przestrzenią innych obiektów. W przypadku linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej brak jest trwałego związania tychże linii kablowych z gruntem, a ponadto są one użytkowane w przestrzeni innego obiektu tj. kanalizacji kablowej, która z kolei jest budowlą. Linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są zatem obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a zatem nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przedstawioną przez stronę interpretację potwierdza, jej zdaniem, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, zgodnie z którym linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Zdaniem Spółki, linie kablowe nie stanowią również całości użytkowo-technicznej z kanalizacją kablową. Linie kablowe nie są powiązane z kanalizacją ani konstrukcyjnie (fizycznie), ani funkcjonalnie, w związku z czym, nie mogą być traktowane na gruncie Prawa budowlanego jak budowla. Linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są również urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek nadaje się do użytku i może być wykorzystywany zarówno wówczas, gdy doprowadzona została do budynku linia kablowa, jak również, gdy linia taka nie została doprowadzona. Skoro zatem linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem strony telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Na poparcie swojej argumentacji Spółka powołała opinię prawną prof. dr hab. Włodzimierza Nykiela i mgr Michała Wilka w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości, której kopię załączyła do skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...]r. skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania argumentując, iż w zaskarżonej decyzji ustalono podatek od nieruchomości tylko od niektórych nieruchomości i obiektów budowlanych położonych na terenie gminy R., a pominięcie w ostatecznym rozstrzygnięciu wymiarowym niektórych obiektów stanowi rażące naruszenie prawa. W związku z powyższym spółka pismem z dnia [...]r. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. Skarżąca podkreśliła, iż w 2008 roku złożyła dwie deklaracje na podatek od nieruchomości. W jednej zadeklarowano wyłącznie budki telefoniczne, a w drugiej pozostałe nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie gminy Rogowo. Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie ujęły budek telefonicznych, które pozostały poza opodatkowaniem. Pismem z dnia [...]r. skarżąca spółka, w odpowiedzi na wezwanie Sądu, potwierdziła fakt nadania osobnej deklaracji podatkowej za 2008r. dotyczącej opodatkowania podatkiem od nieruchomości budek telefonicznych na terenie gminy R., przedkładając kserokopię dziennika korespondencji. Powyższe, pismem z dnia [...]r., potwierdził także Wójt Gminy R. Poinformował Sąd, że do Urzędu Gminy w R. wpłynęły dwie deklaracje na podatek od nieruchomości za 2008 rok. W pierwszej z dnia [...]r. wykazano powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchnię budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i zadeklarowano kwotę podatku w wysokości 8,00 zł. W drugiej z dnia [...]r. wykazano budowle i zadeklarowano podatek 42.383 zł i tę kwotę organ podatkowy przypisał na koncie podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygniecie. Dlatego też zaskarżona decyzja została wyeliminowane z obrotu prawnego. Spółka skarżąca zakwestionowała legalność zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego z powodu nieobjęcia decyzją wymierzającą podatek od nieruchomości podatku zadeklarowanego przez Spółkę w odrębnej deklaracji dotyczącego budek telefonicznych. Podkreślić trzeba, że wolą skarżącej było wyeliminowanie z obrotu prawnego tego aktu w związku z tym zarzutem. Z nadesłanych podczas postępowania sądowoadministracyjnego dowodów, a mianowicie: dowodu nadania przez Spółkę przesyłki poleconej, zawierającej deklarację na podatek od nieruchomości za 2008 rok, dotyczącą budek telefonicznych, jak i z pisma z dnia [...] r. Wójta Gminy R., wynika, że załączona przez skarżącą do akt sprawy kserokopia deklaracji odnosząca się do budek telefonicznych, została złożona przez Spółkę w oryginale w styczniu 2008 r. we właściwym organie podatkowym – Wójtowi Gminy R. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W myśl powołanego unormowania organ podatkowy winien w decyzji deklaratoryjnej ująć całe zobowiązanie podatkowe. Nie budzi – zdaniem Sądu – żadnych wątpliwości, iż złożone Wójtowi Gminy R. deklaracje na podatek od nieruchomości za 2008 r., pierwsza z dnia [...] r. dotycząca budek telefonicznych, druga z dnia [...]r. odnosząca się do opodatkowania kanalizacji kablowej, zostały złożone i dotyczą jednego podatnika – T.S.A. W związku z zaistniałym stanem faktycznym zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego w celu wyjaśnienia powstałego problemu oraz określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, iż rozpoznanie ich na obecnym etapie postępowania byłoby przedwczesne. Dopiero bowiem prawidłowe określenie wysokości zobowiązania podatkowego, w nowo otwartym postępowaniu odwoławczym, pozwoli na wnikliwą ocenę – uwzględniającą efekty ponownego postępowania podatkowego – spornego zagadnienia. Mając zatem na względzie przedstawiona argumentacje Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.