II SA/Bd 586/09

Dnia 16 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska -Wasik sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 16 września 2009 roku sprawy ze skargi J. Sz. na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o okresach służy pełnionej w szczególnych warunkach oddala skargę. II SA/Bd 586/09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Komendant Miejski Policji [...] odmówił J. S. wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż materiały dołączone do raportu złożonego przez wnioskodawcę (kopie decyzji powołujących Nieetatową Grupę Specjalną w KRP [...], Miejską Nieetatową Grupę Rozpoznania Minersko-Pirotechnicznego, Nieetatową Grupę Rozpoznania Minersko-Pirotechnicznego i Grupę ds. Koordynacji Przeciwdziałania Aktom Terroru z użyciem materiałów wybuchowych oraz innych zdarzeń noszących cechy zamachu terrorystycznego w KMP [...] a także kopie dzienników szkoleń) oraz treść decyzji Komendanta Miejskiego Policji [...] Nr [...] z dnia [...] 2001 r. w sprawie powołania i zakresu działań Nieetatowej Grupy Rozpoznania Minersko-Pirotechnicznego KMP [...] nie dają podstaw do stwierdzenia, że zainteresowany pełnił służbę w szczególnych warunkach określonych w § 2 pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005r. Nr 86, poz. 734). Organ podniósł, iż wnioskodawca nie pełnił służby bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu i nie nabył uprawnień i kwalifikacji do udziału, w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji. Wnioskodawca nabył jedynie uprawnienia do prowadzenia rozpoznania minersko-pirotechnicznego, a nie w zakresie antyterrorysty minera – pirotechnika. W związku z tym nie brał on udziału, w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji oraz w procesie szkolenia, mającym na celu przygotowanie do takich działań. Organ I instancji zwrócił uwagę, iż wnioskodawca, jak każdy policjant KRP/KMP [...], uczestniczył w procesie szkolenia określonym przez Komendanta Rejonowego, a później Miejskiego Policji [...], który przygotowywał go do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym. Sporadycznie uczestniczył w szkoleniach prowadzonych przez etatowych policjantów komórek AT, które miały na celu poszerzenie jego umiejętności i wiadomości. Organ I instancji stwierdził, iż w aktach osobowych zainteresowanego brak dokumentów, które mogłyby potwierdzić fakt wykonywania czynności w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury w rozumieniu cyt. rozporządzenia. Zapisy zakresów obowiązków J. S. i karty opisu stanowiska pracy nie zawierają informacji o służbie w szczególnych warunkach, w tym w zwalczaniu fizycznym terroryzmu. W aktach znajduje się natomiast zaświadczenie z dnia [...].1998 r. wystawione przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP [...], z treści którego wynika, że wobec braku stosownych dokumentów w aktach osobowych u niżej wymienionego policjanta nie zachodzą przesłanki uzasadniające podwyższenie emerytury policyjnej, a także postanowienie Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...].2000 r. odmawiające wydania zaświadczenia uzasadniającego podwyższenie emerytury policyjnej J. S. Organ wskazał, iż także protokoły z działań minersko-pirotechnicznych, zachowane w archiwum KMP [...] oraz analizy zapisów książki działań minersko-pirotechnicznych KMP [...] prowadzonej od początku roku 1999 nie dają podstaw do stwierdzenia, że zainteresowany pełnił służbę w szczególnych warunkach. Z treści protokołów i zapisów w książce wynika, że policjanci NGRM-P brali udział jedynie w lokalizowaniu materiałów wybuchowych, nie brali natomiast udziału w rozpoznawaniu, transporcie i niszczeniu materiałów wybuchowych lub neutralizacji urządzeń wybuchowych. Na podstawie wyżej wskazanych dokumentów nie można też wyprowadzić wniosku, iż istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, policjanta. Na poparcie rozstrzygnięcia organ powołał się również na polecenie służbowe zawarte w piśmie Naczelnika Sztabu Policji KWP w [...] z dnia [...].2002 r., które wynikało z zapisów decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]2001 roku w sprawie postępowania Policji województwa [...] w działaniach minersko-pirotechnicznych, na podstawie których wyprowadził wniosek, że tylko pierwsza osoba, która ujawnia ładunek wybuchowy, jest zagrożona utratą życia lub zdrowia. Natomiast pozostałe osoby, w tym przybyli na miejsce zdarzenia policjanci NGRM-P po uprawdopodobnieniu informacji o ładunku wybuchowym winni byli kategorycznie wzywać grupę etatową. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. S. podniósł, że akta osobowe na których oparł się organ I instancji nie zawierają pełnej dokumentacji przebiegu jego służby, a organ nie poczynił starań by skompletować stosowną dokumentację. Wskazał także, iż gdy zapoznawał się ze swoimi aktami osobowymi w 2000 r. nie było w nich zaświadczenia z dnia [...].1998 r., w oparciu o które Komendant Miejski Policji wydał następnie postanowienie nr [...] z dnia [...].2000 r., na które powołuje organ I instancji w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Podniósł, iż organ nie wziął pod uwagę wydawanych od 1992 r. opinii służbowych, nie zasięgał informacji o czynnościach służbowych wykonywanych wspólnie z pionem Dochodzeniowo-Śledczym, Kryminalnym KRP/KMP [...] oraz KWP w [...], a także nie podjął czynności zmierzających do pełnego udokumentowania nabytych przez skarżącego uprawnień. Skarżący zakwestionował twierdzenie organu, że każdy policjant uczestniczył w szkoleniach z jednostkami antyterrorystycznymi, a także argumentację, iż tylko pierwsza osoba, która ujawniła ładunek wybuchowy jest zagrożona utrata życia lub zdrowia. Wskazał, iż organ nie uwzględnił, iż na polecenie przełożonych skarżący zatrzymywał szczególnie niebezpiecznych przestępców, konwojował ich, brał udział w interwencjach policyjnych, w których występowało zagrożenie życia i zdrowia, podejmował czynności związane z ujawnieniem materiałów wybuchowych pochodzenia wojskowego. Dodał, iż uczestniczył również w szkoleniu w zakresie łamania zatorów lodowych. Skarżący podniósł, iż wielokrotnie go zapewniano o tym, że w związku z wykonywanymi czynnościami będzie miał podwyższoną emeryturę. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że nie istnieją przesłanki do stwierdzenia, iż skarżący pełnił służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie wymiaru emerytury. Jak wynika bowiem z decyzji Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...].1992r. w sprawie utworzenia w KRP [...] Nieetatowej Grupy Specjalnej, do jej zadań należało: ochrona bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego, ochrona życia i zdrowia obywateli oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach komunikacji publicznej, ujawnianie zatrzymywanie sprawców przestępstw i wykroczeń, obezwładnianie szczególnie niebezpiecznych sprawców przestępstw, udział w zabezpieczaniu imprez i uroczystości, a także zabezpieczanie poważnych zdarzeń, do których miały być wezwane wyspecjalizowane grupy antyterrorystyczne KGP. Z obowiązków funkcjonariuszy należących do Nieetatowej Grupy Specjalnej wynika, iż grupa ta powołana była m.in. do podejmowania działań w stosunku do niebezpiecznych przestępców, wymagających specjalistycznego przygotowania oraz użycia specjalistycznego sprzętu. Jednakże ani z decyzji ani z dołączonego zakresu działania nie wynika, iż jej celem było zapobieganie i zwalczanie nasilających się ataków terrorystycznych jak wskazuje wnoszący zażalenie. Organ odwoławczy powołał się przy tym na pismo Naczelnika Sztabu Policji KWP [...] z którego wynika wszelkie manipulacje, przemieszczanie itd. ładunków (przedmiotów) w stosunku do których pojawiły się realne podejrzenia, że mogą zawierać materiał wybuchowy należy kategorycznie pozostawić funkcjonariuszom grupy etatowej. Zwrócił w związku z tym uwagę, na to że aby można było podwyższyć wymiar emerytury warunkiem koniecznym jest udział w lokalizowaniu, rozpoznawaniu, transporcie, niszczeniu materiałów wybuchowych lub neutralizacji urządzeń wybuchowych, w tym samodziałowych lub ich atrap. Sam fakt rozpoznania terenu lub obiektu nie stanowi przesłanki to podwyższenia wymiaru emerytury. Organ odwoławczy podniósł ponadto, iż nie można przyjąć, iż wymieniony brał udział w fizycznym zwalczaniu terroryzmu, nie ma bowiem dokumentów z których wynikałoby, iż nabył uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji lub przez Straż Graniczną bądź brał bezpośrednio udział w ramach obowiązków służbowych, w działaniach bojowych Policji lub Straży Granicznej lub w procesie szkolenia mającym na celu przygotowanie do takich działań. Odnosząc się natomiast do argumentów podnoszonych przez J. S. w zażaleniu, iż nie została skompletowana cała dokumentacja w sprawie, organ odwoławczy podniósł, iż postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w zakresie pozwalającym na stwierdzenie, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia wymiaru emerytury. Nie ma natomiast uzasadnienia, aby opierać się na pisemnych oświadczeniach byłych bezpośrednich przełożonych wymienionego, o co wnosi skarżący. Nie ma również dokumentów potwierdzających, iż J. S. brał udział w działaniach, które w sposób bezpośredni zagrażałyby jego życiu lub zdrowiu, a biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowe zaświadczenie wydaje się na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystąpienie sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, musi być udokumentowane w taki sposób, aby z treści tych zapisów wynikało zaistnienie takiej sytuacji. Wnoszący zażalenie nie wskazał ani jednej sytuacji, w której występowało realne i bezpośrednie zagrożenie dla jego życia i zdrowia. Organ II instancji podniósł, iż nie kwestionuje faktu udziału wymienionego w nieetatowych grupach i wykonywania przez niego czynności służbowych, które mogły nieść za sobą niebezpieczeństwo narażenia jego życia i zdrowia, jednakże istnieje konieczność wskazania sześciu działań w roku, w których zagrożenie nie miało charakteru hipotetycznego, które w przyszłości mogłyby przybrać postać rzeczywistego niebezpieczeństwa. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego, że nie wzięto pod uwagę treści wydawanych od 1992r. opinii służbowych, z których wynika jakie czynności służbowe faktycznie wykonywał, organ wskazał opinie te potwierdzają fakt członkowstwa wymienionego zarówno w Nieetatowej Grupie Specjalnej w KRP [...], jak i Nieetatowej Grupie Rozpoznania Minersko-Pirotechnicznej KMP [...], jednak nie wskazują na okoliczności wymagane treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 04 maja 2005r. W skardze na powyższe postanowienie J. S. zarzucił organowi naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego wydania mu wnioskowanego zaświadczenia. Skarżący wskazał, iż swój wniosek o wydanie zaświadczenia skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji [...], jednakże wniosek ten nie został przekazany przez Komendanta Miejskiego Policji do adresata, który winien był stwierdzić swą niewłaściwość i wydać postanowienie o przekazaniu wniosku skarżącego Komendantowi Miejskiemu Policji [...]. W ocenie skarżącego takie działanie organu I instancji nosiło znamiona naruszenia prawa. Skarżący podniósł również, iż w toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji rażąco naruszył przepisy procesowe nie informując go o wszczęciu postępowania wyjaśniającego ani o jego zakończeniu. Wywiódł, iż nie zapewniono mu czynnego udziału w postępowaniu i przed wydaniem postanowienia nie umożliwiono mu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Udostępnienie akt osobowych w dniu [...] marca 2009 r. przez pracownika kadr Komendy Miejskiej Policji [...] nie umożliwiło mu bowiem skorzystania w pełni z jego uprawnień zawartych wart. 10 kpa. Po ich przejrzeniu i analizie posiadanych przeze niego materiałów dot. przedmiotowej sprawy zamierzał on bowiem sformułować stosowne wnioski i w formie pisemnej przekazać je organowi prowadzącemu postępowanie wyjaśniające. Skarżący wskazał, iż po zapoznaniu się z własnymi aktami osobowymi, informował prowadzącego postępowanie wyjaśniające, że jest w posiadaniu istotnych nowych dowodów, które nie są znane organowi prowadzącemu postępowanie, a na podstawie, których można ustalić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne (m.in. pisemne oświadczenia jego byłych bezpośrednich przełożonych) z których jednoznacznie wynika, że pełnił on służbę w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Skarżący zarzucił organowi II instancji, iż pominął najistotniejszy dowód w niniejszej sprawie, wskazany w zażaleniu - informację o możliwości przedstawienia przez niego pisemnych oświadczeń byłych bezpośrednich przełożonych, potwierdzającą pełnienie przez niego służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury (w liczbie znacznie przekraczającej - sześć działań w roku). W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż ze względu na uproszczony charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczeń, przepisy K.p.a. w postępowaniu dowodowym w ramach procedury ogólnej mogą znaleźć jedynie odpowiednie zastosowanie do trybu wydawania zaświadczeń przez organy administracji publicznej. Za takim rozwiązaniem przemawia fakt ograniczenia postępowania wyjaśniającego przez art. 218 § 2 wyłącznie do koniecznego zakresu. Wskazał także, że w niniejszej sprawie nie istniała potrzeba prowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerokim zakresie. W aktach osobowych skarżącego brak było bowiem dokumentów potwierdzających pełnienie przez niego służby w warunkach szczególnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów, należało uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można skutecznie postawić zarzutu, iż zostało ono wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą rozpoznania niniejszej sprawy są przepisy ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67, zwana dalej ustawą). Przepis art. 15 w ust. 1 tejże ustawy, przewiduje, że emerytura dla funkcjonariusza, który pozostawał w służbie przed dniem 2 stycznia 1999 r., wynosi 40 % podstawy jej wymiaru za 15 lat służby. Przepisy ust. 1, 2, 3 i 4 przewidują sytuację, kiedy emerytura ulega podwyższeniu. Problem w niniejszej sprawie sprowadza się głównie do interpretacji przepisu art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy przewidującego podwyższenie emerytury o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Skarżący uważa, że pełnił służbę w takich warunkach, albowiem był członkiem Nieetatowej Grupy Rozpoznania Miniersko – Pirotechnicznego. Wskazać należy, iż interpretacja przepisu art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy nie może być oderwana od treści innych przepisów. Żaden akt prawny nie jest bowiem zbiorem luźnych przepisów, lecz tworzy określony system. W powyższej sprawie znacznie ma przede wszystkim wykładnia celowościowa i systemowa. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy mówiąc o podwyższenie emerytury o wskazany w nim procent podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w charakterze nurków, płetwonurków, w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, w składzie personelu latającego na samolotach i śmigłowcach, w składzie załóg narodowych jednostek pływających, w charakterze skoczków spadochronowych i saperów, w służbie wywiadowczej, za granicą, posługuje się określeniem "pełnionej bezpośrednio", co oznacza, że sama przynależność do określonej grupy nie jest wystarczająca aby uzyskać prawo do podwyższonej emerytury. Z kolei ust. 3 mówi o "warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu." Ustawa zawiera upoważnienie dla Rady Ministrów do wydania zarządzenia określającego szczegółowe warunki podwyższania emerytury, uwzględniając dla poszczególnych grup normy roczne. Określenie w rozporządzeniu Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734) konkretnych limitów wykonywania czynności pozwala na uznanie, że mamy do czynienia ze służbą "pełnioną bezpośrednio". Rozporządzenie precyzuje warunki szczególne zagrażające życiu i zdrowiu. Są to: 1) podejmowanie co najmniej 6 miesięcy w ciągu roku, czynności operacyjno – rozpoznawczych lub dochodzeniowo- śledczych, albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia, 2) uczestniczenie, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia, w ramach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, 3) brania bezpośredniego udziału w oddziałach ratowniczych, w tym ratowniczo gaśniczych, lub bezpośrednio kierowania tymi działaniami na miejscu zdarzenia – co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, 4) branie udziału, co najmniej przez 8 miesięcy w ciągu roku, w stałym wypełnianiu zadań w zakresie bezpośredniej odmowy opieki nad osadzonymi określonych w rozporządzeniu oddziałach. Skarżący swoje uprawnienia do podwyższonej emerytury upatruje w tym, że w okresie od [...]1992 r. do [...]1999 r. pełnił służbę w Nieetatowej Grupie Specjalnej w Komendzie Rejonowej Policji [...], a od [...]1999 r. do chwili składania raportu pełnił służbę w Nieetatowej Grupie Rozpoznania Miniersko- Pirotechnicznego KMP [...]. Wskazać w tym miejscu należy, że zaświadczenie, którego wydania domaga się skarżący, w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej. Istotą zaświadczenia jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub stanu faktycznego. Zaświadczenia mają znaczenie prawne dla adresatów przy ustalaniu ich praw i obowiązków. Podstawami żądania wydania zaświadczenia mogą być przepisy prawa oraz interes prawny osoby żądającej zaświadczenia w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego. W rozpatrywanej sprawie udokumentowania uprawnień do podwyższenia podstawy wymiaru w formie zaświadczenia wymaga przepis § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.). Zaświadczenie wydaje się nie w oparciu o zeznania świadków, a w oparciu o akta osobowe lub inne dokumenty potwierdzające pełnienie służby w szczególnych warunkach. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest regulowane przez Kodeks postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 4). Nie oznacza to jednak, że do tego postępowania stosuje się te same reguły co do wydania decyzji w indywidualnych sprawach. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie ma stron w rozumieniu art. 28 K.p.a. i tym samym zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. eksponowany w skardze nie jest uzasadniony. Przepis ten dotyczy stron postępowania administracyjnego. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie mają zastosowania instytucje wznowienia postępowania, jak i stwierdzenia nieważności. Obie instytucje służą wzruszeniu ostatecznych decyzji i postanowień wydanych w administracyjnym postępowaniu. Jeżeli zmienią się okoliczności faktyczne lub prawne można żądać wydania nowego zaświadczenia. Nie może być skuteczne udokumentowanie szczególnych warunków pełnienia służby zeznaniami świadków. Art. 218 § 2 K.p.a. ogranicza postępowanie wyjaśniające wyłącznie do koniecznego zakresu. Należy podzielić wypowiadany już w orzecznictwie pogląd, że "określenie danych znajdujących się w posiadaniu organu administracji publicznej nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzające poprzez obejmowanie nimi także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających" (wyrok z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. II SA/Wa 1126/06, Lex nr 282453). Zaświadczenie wymagane przez § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji. Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 349, poz. 2404) o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury sporządza się nie na podstawie zeznań świadków, czego domaga się skarżący, ale na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. Dane znajdujące się w aktach osobowych funkcjonariusza są podstawą do wydania zaświadczenia. Sąd podziela pogląd orzekających w sprawie organów, że w oparciu o akta osobowe i inne dokumenty potwierdzające pełnienie służby, brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z 18 października 2004 r. Orzekające w sprawie organy dokonały analizy dostępnych dokumentów dotyczących działalności nieetatowych grup rozpoznania minersko - pirotechnicznego. Ocena, że nie ujawniono tam informacji pozwalających wystawić skarżącemu żądane zaświadczenie ma swoje uzasadnienie w dokonanym przeglądzie. To samo dotyczy wniosków wynikających z analizy akt osobowych. Dokonano analizy obowiązujących uregulowań prawnych w zakresie działań Nieetatowej Grupy Rozpoznania Minersko - Pirotechnicznego KMP [...]. Policjanci wchodzący w skład tej grupy dokonują przeszukania obiektów (terenu), co do których istnieje uzasadnione podejrzenie o podłożeniu materiału lub urządzenia wybuchowego. Po ich zlokalizowaniu dowódca grupy zabezpiecza miejsce lokalizacji i wzywa GM-P lub wojskowy minerski patrol oczyszczania terenu. Zakazano wręcz funkcjonariuszom tej grupy dokonywanie jakichkolwiek czynności zagrażających ich bezpieczeństwu. Zakres zadań tej grupy co do zasady nie uległ zmianom w kolejnych decyzjach Komendanta Miejskiego Policji [...]. Wśród zadań tej grupy nie ma zadań związanych ze zwalczaniem terroryzmu. W świetle zgromadzonych dokumentów trafna jest ocena orzekających w sprawie organów, że skarżący nie pełnił bezpośrednio służby w zwalczaniu fizycznym terroryzmu ani nie nabył uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji, nabył uprawnienia do prowadzenia rozpoznania minersko - pirotechnicznego, a nie w zakresie antyterrorysty minera - pirotechnika. W tej sytuacji udział w Nieetatowej Grupie Rozpoznania Minersko - Pirotechnicznego nie upoważnia do podwyższenia wymiaru emerytury. Za nieistotny dla sprawy należy uznać zarzut nieprzesłania wniosku (raportu) o wydanie zaświadczenia do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Wniosek taki nie jest podaniem do którego stosuje się przepisy K.p.a. i w tym zakresie, przy założeniu, że podanie zostałoby przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji, nie ma obowiązku wydania postanowienia. Okoliczności, których żąda się w zaświadczeniu, powinny pozostawać w określonym związku z rzeczowym i terytorialnym zakresem działania danego organu. W tym miejscu należy odwołać się do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W § 1 pkt 4 tego rozporządzenia sprawy osobowe określono jako sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów a § 20 ust. 1 wskazuje, że kierownik komórki organizacyjnej właściwej w sprawach osobowych lub upoważniona przez niego osoba zapoznaje policjanta nowo przyjętego do służby z przepisami określającymi prawa i obowiązki oraz odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów, a także przepisami w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że to Komendant Miejski Policji [...], a więc jednostki, w której skarżący pełnił służbę, był właściwy do wydania żądanego zaświadczenia. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby skutkować jej uchyleniem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę jako nieuzasadnioną.