II FSK 2146/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Stanisław Bogucki, NSA del. Teresa Porczyńska, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 265/09 w sprawie ze skargi A. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 8.06.2009 r. stwierdził uchybienie terminu, przez A. B. (skarżącego) do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 25.02.2008 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi podatnika A. S. dnia 29.02.2008 r. Organ przytoczył treść art.223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 .08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r., nr 8, poz.60 ze zm., dalej Ord.pod.) i stwierdził, że w świetle powyższego termin do wniesienia odwołania przez skarżącego upłynął w dniu 14.03.2008r., natomiast odwołanie podatnika od decyzji zostało wniesione bezpośrednio do Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w dniu 25.03.2008r., a więc 11 dni po upływie terminu do wniesienia odwołania. Organ nadmienił również, że strona nie wniosła prośby o przywrócenie terminu. Organ odwoławczy wskazał, że wydanie postanowienia poprzedziło postępowanie wyjaśniające co do okoliczności złożenia odwołania gdyż ustalono, że organ pierwszej instancji nie odnotował jego wpływu. O fakcie jego złożenia dowiedział się gromadząc materiał w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Z akt sprawy wynikało złożenie przez podatnika w dniu 14.05.2008r. pisma zatytułowanego "uzupełnienie odwołania złożonego przez pełnomocnika A. S. wniesionego dnia 25.03.2008r." Pełnomocnik skarżącego, do której zwrócono się o wyjaśnienie sprawy nie podjęła korespondencji. Kserokopię odwołania z widniejącą pieczątką organu podatkowego, potwierdzającego datę wpływu tj. 25.03.2008r., podatnik dołączył jako dowód do akt sprawy, wnosząc skargę na postanowienie organu odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Organ odwoławczy wskazał, iż w celu wyjaśnienia okoliczności złożenia przez podatnika odwołania przesłuchano A. S., która oświadczyła, że osobiście pisała i podpisywała odwołanie z dnia 25.03.2008r., jednak nie pamięta, kto odwołanie to składał w Urzędzie Skarbowym. Według niej oryginał dokumentu znajduje się w posiadaniu podatnika. Wezwany do złożenia oryginału odwołania skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Skarbowym. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, podatnik złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Podnosił, że ustalenia dokonane przez organ odwoławczy nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Zdaniem skarżącego nie budził wątpliwości fakt, iż dnia 25.03.2008r., jego pełnomocnik złożyła odwołanie w ustawowym terminie. Jednocześnie wnosił o wezwanie i przesłuchanie A. S. przed Sądem na okoliczność daty odbioru korespondencji, w szczególności czy pokwitowanie na zwrotnym poświadczeniu odbioru było dokonane przez nią i w tej dacie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, wyrokiem z dnia 17 września 2009 r., sygn.akt I SA/Ke 265/09, oddalił skargę. Sąd przytoczył treść art. 223 § 2 pkt. 1 Ord. pod. i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że doręczenie decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 25 lutego 2008 r. pełnomocnikowi skarżącego, nastąpiło w dniu 29 lutego 2008 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy podatkowej zwrotnego poświadczenia potwierdzenia odbioru wynikało, że doręczenie było skuteczne i nastąpiło do rąk adresata. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 14 marca 2008 r. Sąd za bezsporny uznał fakt złożenia odwołania w dniu 25 marca 2008 r. Okoliczność ta wynikała zarówno z prezentaty na kopii odwołania złożonej do akt sprawy przez skarżącego, jego pism składanych w postępowaniu administracyjnym jak i z treści skargi. Wynika ona również z zeznań pełnomocnika skarżącego złożonych w dniu 10 października 2008 r. W tej sytuacji ustalenia, co do daty złożenia odwołania Sąd uznał za prawidłowe, stwierdzając, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt. 1 Ord. pod. Skoro tak, to Dyrektor Izby Skarbowej, stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 Ord. pod. zobligowany był do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie przed sądem, że do odwołania dołączony był wniosek o przywrócenie terminu stwierdzono, że okoliczność ta została podniesiona po raz pierwszy i nie została uprawdopodobniona. W toczącym się postępowaniu skarżący nie dołączył ewentualnej kopii takiego wniosku. W takiej sytuacji Sąd wskazał, że w sposób oczywisty organ nie rozstrzygał kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący w skardze kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2009 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego mającego istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga okoliczność, iż w skardze tej sformułowano tylko jeden zarzut naruszenia prawa ujęty w postaci "obrazy art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowicie błędne ustalenie stanu faktycznego" (s. 1). Rzecz w tym, iż wspomniany przepis nie stwarza umocowania do dokonywania przez sądy administracyjnego ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy sądowoadministracyjnej. Zgodnie z nim, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy najdalej idącym liberaliźmie w kwalifikacji postawionego zarzutu, nie sposób dopatrzeć się jego związku ze wskazaną podstawą kasacyjną. Niezależnie od tego, należy zauważyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy jego podjęcia, z których wynika, iż zweryfikował on ustalenia poczynione w toku postępowania poprzedzającego wydanie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Gdyby nawet założyć, iż wysunięte w skardze kasacyjnej zarzuty przystają do powołanej podstawy kasacyjnej, nie sposób byłoby uznać je za usprawiedliwione. Całkowicie niezrozumiały jest też zarzut, iż "odwołując się do WSA w Kielcach", skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka. Procedurze sądowoadministracyjnej nie jest znany ten środek dowodowy, w związku z czym trudno podzielić przekonanie autora skargi kasacyjnej co do jej zasadności (s. 2). W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.