III SA/Po 46/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędzia WSA Barbara Koś WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. przy udziale sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ...r. nr ... w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2008 I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia ... r. Nr ..., II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę ... złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Sokołowska /-/ M. Górecka /-/ B. Koś Decyzją Wójt Gminy przypisał G. – na podstawie art. 207 i 210 w zw. z art. 21 § 1 pkt. 2 i § 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 2, 3, 4, 5, 6 ustawy z dnia 15 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ze zm.) – kwotę ... zł z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. W uzasadnieniu decyzji podano, iż podatnik wskazał w Informacji IN-1 z 16.06.2008r. jako przedmiot opodatkowania altanę o powierzchni użytkowej 27,26 m kw. Według organu przedmiotowa altana przekraczała normę powierzchni ustalonej przepisem art. 29 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego co powodowało ustalenie podatku od nieruchomości. W odwołaniu G. podniosła, że przedmiotowa altana nie przekracza powierzchni zwalniającej od konieczności uiszczenia podatku ( 35 m kw. ). Jej powierzchnia wynosi bowiem 35 m kw., a taras ma 9 m kw. Altana i taras nie mają przy tym wspólnego fundamentu, taras został zbudowany 2 lata po wybudowaniu altany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie jest obiekt złożony z altany i tarasu o powierzchni łącznej 42 m kw., usytuowany na ogrodzie działkowym nr 29, na terenie .... Taras jest posadowiony w obrysie altany, zabudowano go z dwóch stron jej ścianami. Altana i taras stanowią jedną bryłę budynku, pokrytą jednym dachem. Powierzchnia altany przekracza wobec tego powierzchnię 35 m kw., zwolnioną od opodatkowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. powtórzyła argument dotyczący powierzchni altany, do której nie można zaliczyć powierzchni tarasu, wobec czego wynosi ona 35 m kw. Zarzuciła zbyt pobieżne dokonanie oględzin obiektu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 9.09.2009r. skarżąca powołała się na przepis § 107 pkt 5 Regulaminu ROD, którego fragment dołączyła w formie kserokopii do pisma. Na rozprawie w dniu 17.09.2009r. skarżąca złożyła do akt dwa zdjęcia przedmiotowej altany obrazujące jej stan w trakcie budowy z roku 2002 wskazując, iż docelowo nad częścią altany ma być użytkowe poddasze. Skarżąca potwierdziła, że przedmiotowy taras ma fundamenty, wspólny dach z altaną i stanowi z nią jedną bryłę budynku. Sąd dopuścił zdjęcia złożone do akt sprawy jako materiał dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się uzasadniona. Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie poddana została decyzja organu podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2008 w podatku od nieruchomości. Kwestią sporną pomiędzy stronami było zaliczenie do podstawy opodatkowania tym podatkiem powierzchni tarasu. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991r. (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości i obiekty budowlane takie jak: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 powołanej wyżej ustawy ,podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, użytkownikami wieczystymi gruntów . W przedmiotowej sprawie poza sporem jest to, iż skarżąca jest właścicielem przedmiotowej altany, co wynika z treści informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej do akt administracyjnych. Użyte w cytowanej ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach ( art. 1 a ust. 1 pkt 1). Podstawę opodatkowania zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1i 2 stanowi dla budynków lub ich części- powierzchnia użytkowa. Powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to, za art. 1 a ust. 1 pkt 5 ustawy, powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Wskazać należy, iż przedmiotowa altana posadowiona jest na terenie ... na ogrodzie działkowym. Zgodnie z art. 7 cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnieniu od podatku od nieruchomości podlegają m.in. budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą (pkt 12). Oznacza to, iż altana na działce w rodzinnym ogrodzie działkowym musi posiadać powierzchnię zabudowy do 25 m kw. w miastach i do 35 m kw. poza granicami miast (art. 29 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Altana objęta niniejszym postępowaniem znajduje się poza granicami miasta tak więc aby być zwolnioną od podatku od nieruchomości musi posiadać powierzchnię nie przekraczającą 35 m kw. Zaskarżoną decyzją organ stwierdził, iż przedmiotowy budynek przekroczył powierzchnię 35 m kw. bowiem jego powierzchnia wynosi 42 m kw. gdyż- zdaniem organu podatkowego- należy doliczyć powierzchnię tarasu, który wraz z altaną posiada jedno pokrycie dachowe i stanowi jedną bryłę budynku a zarówno altana jak i taras posiadają fundamenty. Sąd stwierdza, że organ nie wziął pod uwagę tego, iż aby wliczyć do powierzchni użytkowej altany taras, musiałby być on – stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych- wydzielony z przestrzeni, za pomocą przegród budowlanych. Tymczasem w omawianej sprawie nie miało to miejsca, co wynika zarówno z przedłożonych przez skarżącą w toku postępowania sądowoadministracyjnego zdjęć, jak i z protokołu oględzin z dnia 31.07.2008r. dołączonego do akt administracyjnych. Z protokołu oględzin jak i ze złożonych przez skarżącą zdjęć a także z treści uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, że taras jedynie z dwóch stron jest zabudowany ścianami altany natomiast z pozostałych dwóch stron jest otwarty . Tak więc nie można uznać, tak wydzielonej z przestrzeni części zwanej przez strony sporu "tarasem" za część obiektu budowlanego wydzieloną z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, której powierzchnię należy wliczyć do powierzchni użytkowej przedmiotowej altany. Tym samym – zdaniem Sądu- nie było podstaw prawnych do naliczenia podatku od nieruchomości. Dokonaną przez Sąd ocenę prawną, organ uwzględni przy ponownym rozpatrzeniu sprawy . Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w pkt. I wyroku. O kosztach orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 wyżej powołanej ustawy. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. III wyroku oparto na przepisie art. 152 powołanej powyżej ustawy. /-/B. Sokołowska /-/M. Górecka /-/B. Koś