I SA/Łd 544/09

Dnia 18 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 2 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz J. M. kwotę 315 zł (trzysta piętnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Łd 544/09 UZASADNIENIE W dniu 11 maja 2004 r. W.M. złożył w Urzędzie Celnym I w Ł. deklarację uproszczoną AKC-U w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki A, rok produkcji 1997, nr nadwozia [...], pojemność silnika 2155 cm3 i zapłacił podatek akcyzowy w wysokości 9.250,- zł. Następnie wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2005 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. o zwrot zapłaconego podatku akcyzowego w kwocie 9.250,- zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki A, gdyż jego zdaniem zapłata przedmiotowej akcyzy jest niezgodna z przepisami prawa unijnego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł., powołując się na przepisy art. 207, art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 2, art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. a), art. 77 § 1 pkt 2, art. 78 § 1 i § 3 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.): - odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości 9.250,- zł w związku z nabyciem w/w samochodu osobowego, - stwierdził nadpłatę w podatku akcyzowym w wysokości 3.971,- zł, - orzekł o zwrocie kwoty podatku akcyzowego w wysokości 3.971,- zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na przebieg prowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym i stwierdził, iż w kwestii regulacji sfery podatkowej niewątpliwie - mając na względzie przepisy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską - istotne znaczenie odgrywa art. 90, co znalazło odzwierciedlenie w orzeczeniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05. W przedmiotowej sprawie opodatkowanie akcyzą samochodów osobowych nabywanych wewnątrzwspólnotowo można uznać za zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych i w związku z tym nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków. W związku z wyrokiem ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. C-313, należy porównywać podatek akcyzowy nałożony na pojazd sprowadzony z zagranicy i rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnego samochodu zakupionego i zarejestrowanego pierwszy raz w Polsce. Naczelnik Urzędu Celnego wskazał następnie, iż do ustalenia podstawy opodatkowania nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu, przyjęto najniższą wartość podaną w katalogu "Pojazdy Samochodowe Wartości Rynkowe część A V-2004" wydawnictwa INFO-EKSPERT, tj. kwotę 53.800,00 zł. Kwotę tę pomniejszono o podatek od towarów i usług, a następnie o kwotę akcyzy. Zobowiązanie w podatku akcyzowym wyliczono według stawki i sposobu określonego w art. 8 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym w związku z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego i wyniosło ono 5.279,- zł. Kwota zwrotu akcyzy wyniosła zatem 3.971,- zł (9.250,00 – 5.279,00 = 3.971,00). W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik zarzucił organowi podatkowemu naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz dokonanie zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 7.852,- zł. W ocenie strony Naczelnik Urzędu Celnego nie uwzględnił w cenie wartości sprowadzonego samochodu tego, że był on wyprodukowany w 1997 r. i wykorzystywany jako taksówka, co zaznaczone zostało na fakturze; stan licznika w dacie zakupu wynosił 454 tysiące kilometrów. Sprzedawca samochodu ustalił cenę na 3.000,- EURO, jako adekwatną do stanu technicznego pojazdu. Nie można zatem zrównać wartości samochodu wykorzystywanego zarobkowo, o dużym przebiegu, z samochodem tej samej marki i daty produkcji, używanym dla potrzeb prywatnych z nieporównywalnie mniejszym przebiegiem. Strona uznała zatem, że nie było podstaw do korygowania wartości samochodu wynikającej z faktury, której nie zaniżono zważywszy na stan techniczny wynikający ze stopnia jego zużycia i która została przyjęta bez zastrzeżeń przez Urząd Celny I w Ł. dla potrzeb ustalenia wysokości podatku akcyzowego w dokumencie z dnia 12 maja 2008 r., potwierdzającego zapłatę akcyzy. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł.: - uchylił w całości powyższą decyzję organu pierwszej instancji, - odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym w wysokości 9.250,- zł, zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki A o numerze nadwozia [...], - stwierdził nadpłatę w podatku akcyzowym w wysokości 4.499,- zł, zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki A o numerze nadwozia [...], - orzekł o zwrocie kwoty podatku akcyzowego w wysokości 4.499,- zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na treść przepisu art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 3 i art. 75 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego oraz stwierdził, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma wydany w dniu 18 stycznia 2007 r. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-313/05 Maciej Brzeziński v. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie. Zgodnie z tym orzeczeniem, przepisy polskie, normujące nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodów osobowych są niezgodne z przepisami unijnymi w zakresie w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż Polska, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej na terytorium kraju. Oznacza to, że ewentualna nadpłata obejmować może tylko tę część podatku akcyzowego, która przewyższa ową rezydualną wysokość podatku akcyzowego. Dyrektor Izby Celnej zauważył, iż organ pierwszej instancji nie zastosował wszystkich zaleceń wskazanych w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, gdyż dla wyznaczenia wysokości nadpłaty podatku należnego należy porównać kwotę akcyzy uiszczonej z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu z rezydualną kwotą tego podatku tkwiącą w cenie płaconej za podobny pojazd nabywany w kraju, a Naczelnik Urzędu Celnego nie wziął pod uwagę faktu, iż nabyty przez Jozefa Materę samochód był pojazdem wykorzystywanym przez poprzedniego właściciela zarobkowo jako TAXI, co wynika z faktury zakupu przedmiotowego samochodu. Organ odwoławczy, ustalając dla celów podatkowych wartość rynkową podobnego pojazdu wykorzystał katalog pojazdów "INFO-EKSPERT maj 2004" i przyjął, że w maju 2004 r. najniższa wartość samochodu osobowego marki A o pojemności skokowej silnika 2155 cm3 i mocy 70 kW, rodzaj paliwa olej napędowy, rok produkcji 1997, niewykorzystywanego do celów zarobkowych, kształtowała się na poziomie ceny brutto 53.800,- zł. Wartość tą skorygowano o 10% (co dało kwotę 48.420,- zł), gdyż zgodnie z wytycznymi zawartymi w publikacji "EURO-TAXGLASS’S POLSKA", w przypadku gdy samochód był wykorzystywany zarobkowo wartość w stosunku do samochodu używanego w celach prywatnych podlega korekcie od 5 do 10%. Rezydualny podatek akcyzowy od podobnego samochodu na rynku krajowym wyliczony został przy zastosowaniu stawki podatkowej w wysokości 13,6% i wyniósł 4.751,- zł. Zatem nadpłatę podatkową wyliczono na kwotę 4.499,- zł. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przebiegu pojazdu, organ odwoławczy wyjaśnił, iż z żadnego dokumentu przedstawionego przez podatnika, dotyczącego przedmiotowego samochodu, nie wynika jaki przebieg miał samochód w dniu jego zakupu. Tym samym nie było podstaw do skorygowania wartości podobnego samochodu ze względu na stan licznika samochodu. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. na powyższe rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej J.M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o zwrocie nadpłaconego podatku w kwocie 7.852,- zł, podnosząc te same zarzuty, co w odwołaniu od decyzji pierwszoinstncyjnej. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgodził się z przyjęciem tylko dziesięcioprocentowego wskaźnika obniżenia ceny samochodu ze względu na wykorzystywanie go dla celów zarobkowych oraz zarzucił nieuwzględnienie przebiegu samochodu (454 tysięcy kilometrów) przy obliczaniu jego wartości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny nie ma zatem uprawnień, aby merytorycznie orzec o zwrocie nadpłaconego podatku akcyzowego, jak chce tego skarżący. Skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności nałożenia podatku akcyzowego, stosownie do przepisów art. 80 i 81 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), w związku z nabyciem przez skarżącego samochodu osobowego w kraju będącym członkiem Wspólnoty Europejskiej. Według w/w przepisów ustawy o podatku akcyzowym – zwanej dalej u.p.a., akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 80 ust. 1). Podatnikami tego podatku, zgodnie z art. 80 ust. 2 u.p.a., są podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed jego pierwszą rejestracją na terenie kraju oraz importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Obowiązek podatkowy z tytułu akcyzy powstaje: w przypadku sprzedaży z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w terminie 7 dni licząc od dnia wydania wyrobu; w przypadku importu - z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego; w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego - z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jako właściciel, nie później niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym, w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego określa art. 82 ust. 3 u.p.a. Jest nią kwota, jaką nabywca obowiązany jest zapłacić. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymagało sięgnięcia nie tylko do regulacji zawartych w prawie krajowym, ale również do dorobku prawa wspólnotowego i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, co wynikało z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 35/06, a którym to wyrokiem Sąd w tym składzie orzekającym jest związany na podstawie art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można było pominąć orzeczenia ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 Brzeziński, na które powoływał się w swoich rozstrzygnięciach organ podatkowy, a dotyczącego wykładni przepisów prawa wspólnotowego (m.in. art. 90 TWE) w aspekcie zgodności z ustawą o podatku akcyzowym. Od dnia 1 maja 2004 r. Polska stała się państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej i podlega wszelkim normom prawa wspólnotowego, bez potrzeby ich inkorporacji. Prawo to stanowi część krajowego porządku prawnego, zaś w przypadku kolizji z ustawami państw członkowskich, zgodnie z zasadami: bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności - regulacje prawne prawa wspólnotowego mają pierwszeństwo przed normami krajowymi, co wynika z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2) żadne Państwo Członkowskie nie może nakładać bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Ponadto żadne Państwo Członkowskie nie może nakładać na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. W wyroku ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. C-313 Brzeziński stwierdzono, iż "artykuł 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w Państwie Członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Państwie Członkowskim, które nałożyło taki podatek". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2008 r. o sygn. akt FSK 1827/08 (opublikowany w internetowej bazie orzeczeń NSA) wskazał, iż "ze wskazówek zawartych w uzasadnieniu wyroku ETS (pkt 32) wynika, że w celu zagwarantowania neutralności podatków wewnętrznych w aspekcie konkurencji pomiędzy używanymi samochodami osobowymi znajdującymi się już na rynku krajowym, a podobnymi samochodami przywożonymi z Państwa Członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska należy porównać skutki podatku akcyzowego obciążającego te ostatnie pojazdy ze skutkami rezydualnego podatku akcyzowego obciążającego te pierwsze pojazdy, które zostały już opodatkowane tym podatkiem. W sentencji tego orzeczenia, zawierającej wykładnię art. 90 TWE w aspekcie przepisów o podatku akcyzowym także jest mowa o kwotach podatku: obciążającej nabywcę pojazdu używanego starszego niż dwa lata w Państwie Członkowskim innym niż to, które wprowadziło podatek oraz rezydualnej zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Państwie Członkowskim, które nałożyło podatek. Zgodnie ze stanowiskiem ETS art. 90 TWE sprzeciwia się temu aby przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym kwota zapłaconego podatku akcyzowego przewyższała rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów zarejestrowanych w kraju. Innymi słowy kwota zapłaconego podatku od samochodu zakupionego w innym Państwie Członkowskim powinna być porównana z kwotą podatku zawartego w cenie (podatku rezydualnego) podobnego pojazdu nabytego w kraju. Jeśli w wyniku takiego porównania okaże się, że zapłacony podatek był wyższy, to ta nadwyżka będzie stanowiła nadpłatę, w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, podlegającą zwrotowi. (...) ETS określając dyskryminacyjny aspekt przepisów o podatku akcyzowym odniósł go, tak jak jest o tym mowa w art. 90 TWE, do podobnych produktów krajowych. Dlatego do porównania zastosował pojęcie rezydualnej kwoty podatku zawartej w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w Państwie Członkowskim nakładającym podatek. W związku z wiążącą mocą orzecznictwa ETS nie można przy określaniu nadpłaty tak interpretować tego orzeczenia, aby w istocie pomijać ten wskazany w omawianym wyroku punkt odniesienia do stwierdzenia dyskryminacyjnego skutku przepisów o podatku akcyzowym, obowiązujących w momencie powstania obowiązku podatkowego". Z powyższych orzeczeń wynika zatem, że aby stwierdzić dyskryminacyjny aspekt podatku akcyzowego należy porównać kwoty: zapłaconego podatku od samochodu zakupionego w innym Państwie Członkowskim i podatku zawartego w cenie (podatku rezydualnego) podobnego pojazdu nabytego w kraju. Wysokość stosowanych stawek podatkowych nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia. Sąd zwraca również uwagę na tezę zawartą w punkcie 29 wyroku C-313/05, gdzie ETS stwierdził, iż "zgodnie z dobrze ugruntowanym orzecznictwem art. 90 akapit pierwszy TWE zostaje naruszony, gdy podatek nakładany na produkty przywożone zza granicy i podatek nakładany na podobne produkty krajowe są obliczane w różny sposób i zgodnie z innymi zasadami, co prowadzi - choćby tylko w niektórych przypadkach - do wyższego opodatkowania towaru przywiezionego zza granicy (zob. wyrok w sprawie Weigel, pkt 67 i cytowane tam orzecznictwo). Zatem zgodnie z tym postanowieniem podatek akcyzowy nie powinien obciążać produktów pochodzących z innych państw członkowskich bardziej niż obciąża on podobne produkty krajowe". Aby zatem możliwe było porównanie kwoty podatku zapłaconego od samochodu zakupionego w innym Państwie Członkowskim z kwotą podatku rezydualnego, wcześniej organ podatkowy musi obliczyć ten ostatni podatek, wskazując na prawne zasady jego wyliczenia. Dla potrzeb ustalenia ewentualnej nadpłaty, kwota zapłaconego podatku i kwota podatku rezydualnego wyliczone być powinny według takich samych zasad, aby w ogóle mogły być uznane za porównywalne. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyliczył kwotę podatku rezydualnego z publikatora EUROTAX dla samochodu osobowego marki A o pojemności skokowej silnika 2155 cm3, rok produkcji 1997, uwzględniając także jego wcześniejsze wykorzystywanie w działalności gospodarczej – jako taksówki. Nie uwzględniono przebiegu pojazdu, gdyż jak wskazał organ odwoławczy ta okoliczność nie wynikała z żadnego dokumentu przedstawionego przez stronę. Z tym stwierdzeniem Dyrektora Izby Celnej nie można się zgodzić, gdyż w aktach administracyjnych sprawy (karta oznaczona numerem 3) znajduje się dokument sporządzony w obcym języku, w którym uwzględniono przebieg przedmiotowego pojazdu – "Kilometerstand 455840". Ponadto na wezwanie Sądu organ podatkowy uzupełnił materiał dowodowy, z którego wynika, iż zwiększony przebieg pojazdu może mieć wpływ na wysokość jego ceny. Pominięcie zatem w postępowaniu dowodowym dokumentu sporządzonego w obcym języku stoi w sprzeczności z art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2000 r., Nr 8, poz. 60 z póź. zm.) w zw. z art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim - Dz.U. Nr 90, poz. 999 z póź. zm. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2001 r. sygn. akt III SA 2339/99, Prz.Pod. 2001/11/63 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2004 r., III SA 2719/02; M.Podat. 2004/10/45). Art. 27 Konstytucji RP (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483) stanowi, że w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Z kolei z art. 5 ust. 1 ustawy o języku polskim wynika, że organy administracji publicznej dokonują wszelkich czynności urzędowych w języku polskim. Do czynności urzędowych zalicza się również zbieranie i analizowanie materiału dowodowego. Zatem organy podatkowe są zobowiązane do stosowania języka polskiego, nie tylko w przedmiocie rozstrzygnięcia, ale również w zakresie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Skutkuje to tym, że wszystkie dokumenty napisane w języku obcym, stanowiące podstawę faktyczną, powinny być przetłumaczone na język polski. Organy podatkowe mając na uwadze, że językiem urzędowym w Rzeczpospolitej Polskiej jest język polski nie mogą także pominąć dowodu (dokumentu) wyłącznie z tego powodu, że przedstawiony on został w języku obcym. Sąd uznał zatem, że naruszenie wyżej wymienionych przepisów postępowania podatkowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien wykazać, czy wielkość przebiegu przedmiotowego pojazdu ma w tym przypadku wpływ na jego wartość, a jeśli tak - to ustalić tą wartość z uwzględnieniem tego czynnika, co przełoży się także na wielkość "podatku rezydualnego". Następnie powinien porównać kwotę podatku rezydualnego z kwotą podatku zapłaconego przez skarżącego. W przypadku wystąpienia różnicy miedzy tymi kwotami Dyrektor Izby Celnej powinien jeszcze raz rozważyć, czy w tej sprawie spełniona została dyspozycja przepisu art. 72 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, stanowiącego, że za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 200 tej ustawy zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania. A.K.