I SA/Gl 306/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Henryk Wach, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi S. W. (W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233§1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, po rozpoznaniu odwołania Pana S. W. od decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2006 utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta M. wskazano, że skarżący w roku 2006 był właścicielem: ciągników samochodowych marki Renault nr rej. [...], Scania nr rej. [...],[...], Iveco nr.rej. [...], Man nr rej. [...], Star [...], samochodów ciężarowych marki: Mercedes nr rej. [...] i [...], Man nr rej. [...],[...] i [...], Volkswagen nr rej. [...], Autosan nr rej. [...], oraz naczep ciężarowych marki; Trax nr rej. [...], Trailor nr rej. [...], Zremb nr rej. [...], co zobowiązywało go do złożenia deklaracji podatkowej i zapłaty podatku od środków transportowych. Podatnik nie zgodził się z decyzją i wniósł o jej uchylenie podnosząc, że wymienione powyżej pojazdy wykorzystywane były do nauki jazdy po uprzedniej przeróbce i przeprowadzeniu badania na stacji diagnostycznej - w związku z czym nie służyły wykonywaniu usług transportowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania stwierdziło, że materialno-prawną podstawą dla podatku od środków transportowych jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz. U. z 2006 roku nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta M. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych określonych na dany rok podatkowy. Wskazano, że zgodnie z art. 9 powołanej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku) obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciążył na osobach fizycznych i osobach prawnych, będących właścicielami środków transportowych, przy czym obowiązek powstawał w pierwszym dniu miesiąca, następującego po zarejestrowaniu środka transportowego, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego – w pierwszym dniu miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek został nabyty. Stosownie zaś do przepisu art. 9 ust. 6 pkt. 1 tej ustawy właściciel pojazdu ma złożyć w terminie do 15 lutego deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu w terminie 14 dni od daty zaistnienia okoliczności, a następnie zapłacić podatek na rachunek budżetu gminy bez wezwania. Organ odwoławczy podkreślił również, że zgodnie ze zwolnieniem od podatku wskazanym w art. 12 ust 1 pkt 2 podatkowi od środków transportowych nie podlegały środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie istotą sporu jest czy opodatkowane pojazdy to – zgodnie z twierdzeniem pełnomocnika podatnika- pojazdy specjalne, które podlegały zwolnieniu. Dla rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia organ odwoławczy wziął pod uwagę definicję pojazdu specjalnego z art. 2 pkt. 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku nr 108, poz.908), zgodnie z którą za pojazdy specjalne uważa się pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczoną do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone rzeczy lub osoby związane z wykonywaniem tej funkcji. Do pojazdów specjalnych zalicza się pługi, piaskarki, polewaczki, dźwigi, koparki, ambulanse radiologiczne, czy warsztaty naprawcze. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dla organu podatkowego pierwszej instancji podstawą określenia obowiązku podatkowego są przede wszystkim dane wynikające z dowodów rejestracyjnych pojazdu, w których określony jest rodzaj pojazdu (np. samochód ciężarowy, autobus czy samochód specjalny), gdyż zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej są to dokumenty urzędowe potwierdzające, to co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ odwoławczy ustalił, że z dowodów rejestracyjnych i z kart informacyjnych pojazdów wynika, że żaden z opodatkowanych pojazdów nie jest w nich określony, jako pojazd specjalny, co również nie było kwestionowane przez pełnomocnika podatnika. Kolegium uznało zatem, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowe pojazdy podlegały opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych i nie mogły korzystać ze zwolnienia z tego podatku na mocy art. 12 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Kolegium nadto wyjaśniło, że w przypadku, gdy podatnik kwestionuje zapisy zawarte w dowodzie rejestracyjnym, to może w odrębnym postępowaniu administracyjnym dążyć do uchylenia lub stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie przewidzianym w k.p.a. Pełnomocnik S. W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając naruszenie przez Kolegium: "zasad materialno-prawnych, a w szczególności prawa o ruchu drogowym" (bez podawania konkretnych przepisów, które jego zdaniem zostały w tej sprawie naruszone). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podatnika stwierdził, że samochody ciężarowe używane do nauki jazdy wymagają przystosowania poprzez zamontowanie urządzeń, co następnie musi być potwierdzone przez stację diagnostyczną, a w dalszej części powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2007 roku (ISA/Lu 533/07) zgodnie, z którym samochód używany do nauki jazdy jest pojazdem specjalnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Spór między stronami sprowadza się w pierwszej kolejności do rozstrzygnięcia kwestii, czy opodatkowane w niniejszej sprawie samochody są pojazdami specjalnymi w znaczeniu przepisu art. 12 ust 1 pkt. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, który reguluje zwolnienie od podatku od środków transportowych oraz do odzwierciedlenia tej kwestii w zapisach dowodów rejestracyjnych samochodów podlegających zwolnieniu od podatku od środków transportowych. Zgodnie z art. 12 ust 1 pkt. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od środków transportowych środki transportowe stanowiące zapasy mobilizacyjne, pojazdy specjalne oraz pojazdy używane do celów specjalnych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt. 36 i pkt. 37 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym( tekst jednolity – Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze. zm) za pojazd specjalny uważa się pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczoną do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone rzeczy lub osoby związane z wykonywaniem tej funkcji, a pojazd używany do celów specjalnych to pojazd samochodowy przystosowany w sposób szczególny do przewozu osób lub ładunków, używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Straż Graniczną, kontrolę skarbową, Służbę Celną, jednostki ochrony przeciwpożarowej, Inspekcję Transportu Drogowego i Służbę Więzienną. Bezsprzecznym jest, że pojazdy ciężarowe przeznaczone do nauki jazdy nie są pojazdami używanymi do celów specjalnych. Natomiast, należy rozważyć, czy taki pojazd nie jest pojazdem specjalnym zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt. 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku z dnia 5 grudnia 2007 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, przywołanym przez stronę w skardze, podstawowym kryterium pozwalającym zaliczyć dany pojazd do kategorii pojazdów specjalnych jest wykonywanie specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia. Dalej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że samochody ciężarowe służące do nauki jazdy, podlegają specjalnemu reżimowi zarówno w zakresie dodatkowego wyposażenia, jaki i dodatkowych badań technicznych, więc nie każdy samochód ciężarowy może być wykorzystany do nauki jazdy, aczkolwiek może służyć także przewożeniu ładunków. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że samochody ciężarowe służące do nauki jazdy są pojazdami specjalnymi i jako takie nie podlegają podatkowi od środków transportowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dla interpretacji pojęcia zagadnienia pojazdu specjalnego posłużył się nadto uregulowaniami ustawodawcy w zakresie sposobu wpisu danych w dowodach rejestracyjnych samochodów. Za trafny, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, należało uznać również argument podany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które podnosiło, że żaden z dowodów rejestracyjnych nie zawierał wpisu "pojazd specjalny". Zważyć też trzeba, że organ podatkowy wydając decyzję musi opierać się na dokumentach przedstawionych w sprawie, tj. w tym przypadku dowodach rejestracyjnych samochodów, określających czy mamy do czynienia z pojazdem specjalnym, gdyż organ podatkowy każdorazowo nie może dokonywać interpretacji pojęcia pojazd specjalny w oparciu o argumenty przedstawione przez stronę oraz brzmienie przepisu. Takie postępowanie godziłoby w zasadę pewności prawa. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustalił, że 27 września 2003 roku Minister Infrastruktury wydał Rozporządzenie w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. 07.137.968). Załącznik numer 1 do Rozporządzenia zawiera instrukcje w sprawie rejestracji pojazdów, zgodnie z § 11 pkt. 23 Załącznika w rubryce " RODZAJ POJAZDU" wpisuje się rodzaj pojazdu zgodnie z klasyfikacją, natomiast zgodnie z punktem 24 w rubryce " PRZEZNACZENIE" wpisuje się przeznaczenie pojazdu zgodnie z klasyfikacją, przeznaczenie pojazdu wpisuje się w przypadku, gdy przewiduje to klasyfikacja. Punkt 30 f § 11 Załącznika numer 1 nadmienia ponadto, że w rubryce " ADNOTACJE URZĘDOWE" wpisuje się "L", co dotyczy pojazdów przystosowanych do nauki jazdy lub egzaminu państwowego. Klasyfikacja pojazdów została określona w załączniku numer 4 do Rozporządzenia w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach. W Tabeli nr 1 wymienia się rodzaje pojazdów, wśród których wyróżnia się między innymi takie kategorie jak: motorower, motocykl, samochód osobowy, autobus, trolejbus, samochód ciężarowy oraz również samochód specjalny. Tabela nr 3 załącznika nr 4 opisuje przeznaczenie pojazdów specjalnych i o ile nie ma tutaj przeznaczenia na cele nauki jazdy to pozostaje jeszcze kategoria "inny", gdzie można wpisać pojazd, który na podstawie wyciągu ze świadectwa homologacji lub zaświadczenia z badania technicznego zakwalifikowano do danego podrodzaju lub przeznaczenia nieokreślonego w zasadniczym podziale. Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w art. 2 pkt. 36 ( tekst jednolity – Dz. U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze. zm) określa przesłanki uznania pojazdu za pojazd specjalny, natomiast rozporządzenie precyzuje, że kwalifikacja pojazdu jako pojazdu specjalnego musi mieć odzwierciedlenie w dowodzie rejestracyjnym. Dowód rejestracyjny jest dokumentem urzędowym i organ podatkowy wydając decyzję w sprawie, gdzie jest on dowodem nie może dokonywać własnej interpretacji, sprzecznej z danymi, wynikającymi z tego dokumentu. Prawo administracyjne przewiduje możliwość wzruszenia danych zawartych w dowodzie rejestracyjnym, jeżeli nie są one zgodne ze stanem faktycznym, jednakże to wzruszenie winno nastąpić w drodze odrębnego postępowania. W związku z tym uznać należy, że organ odwoławczy słusznie utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego, a skarga w niniejszej sprawie podlega oddaleniu.