II FZ 570/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 354/09 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie. II FZ 570/09 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił B.B. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 maja 2009 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok. Postanowieniem z dnia 15 października 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił B.B. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącej w dniu 20 października 2009r., na ręce ustanowionego przez skarżącą pełnomocnika do doręczeń. W dniu 9 listopada 2009r. do Sądu wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie. Do wniosku dołączono zażalenie. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że jego mocodawczyni nie mogła złożyć zażalenia w ustawowym 7 dniowym terminie, ponieważ w okresie od 3 października 2009r. do 3 listopada 2009r. przebywała za granicą, gdzie otrzymała przedmiotowe postanowienie pocztą elektroniczną od pełnomocnika do doręczeń. Dodatkowo z pouczenia o środku zaskarżenia skarżąca wywnioskowała, że do złożenia zażalenia na otrzymane postanowienie konieczne jest udzielenie pełnomocnictwa adwokatowi polskiemu lub radcy prawnemu analogicznie do brzmienia art.194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą u.p.p.s.a. i uznała, że nie jest w stanie udzielić takiego pełnomocnictwa w ciągu 7 dni będąc poza granicami kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmawiając skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia wskazał, że stosownie do art. 86 § 1, u.p.p.s.a. kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowadministracyjnym. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Oceniając podnoszone przez skarżącą okoliczności przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy, Sąd stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Nie wykazała, a i z przedmiotowej sprawy nie wynika, by w okresie od 3 października 2009r. do 3 listopada 2009r. zaistniały niezależne od niej przyczyny, które stanowiłyby przeszkodę w dokonaniu czynności w terminie, to jest w złożeniu zażalenia na postanowienie z dnia 15 października 2009 roku. Sąd argumentował, że z przytoczonych we wniosku argumentów wynika, że przeszkodą, która uniemożliwiła stronie dotrzymanie terminu był jej pobyt w Austrii oraz błędne odczytanie pouczenia sądowego. W ocenie Sądu okoliczności te nie usprawiedliwiają braku działania skarżącej i uchybienia terminu. Sąd argumentował, że w dobie Internetu oraz rozwoju różnych innych technik porozumiewania się i komunikacji na odległość pobyt za granicą nie stanowi przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia choćby dla złożenia pisma na poczcie czy w polskim urzędzie konsularnym w Wiedniu. Takich starań jednakże skarżąca nie podjęła. Sąd zwrócił też uwagę na okoliczność, iż skarżąca nie kwestionuje dostarczenia jej postanowienia Sądu. Mając zaś świadomość możliwości zaistnienia takiej sytuacji z uwagi na częste wyjazdy za granicę oraz zmiany miejsca pobytu w kraju skarżąca dokonała pewnych aktów zapobiegliwości ustanawiając pełnomocnika do doręczeń w kraju, który czego również skarżąca nie kwestionuje, sumiennie wywiązał się ze swoich obowiązków przesyłając jej odebraną korespondencję, w tym przedmiotowe postanowienie sądu. Wedle oceny Sądu, nie stanowi również okoliczności przemawiającej za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu mylne zrozumienie przez skarżącą pouczenia o sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Sąd zauważył, otrzymane przez skarżącą pouczenie o trybie i sposobie złożenia zażalenia na postanowienie było jednoznaczne i obiektywnie zrozumiałe. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca nie zgadzając się z decyzją Sądu wniosła o uchylenie tego orzeczenia, zarzucając mu naruszenie art. 86 § 1 u.p.p.s.a. Strona argumentowała, że Sąd nie rozważył wszystkich okoliczności złożonych w zażaleniu na odmowę przywrócenia terminu. Podniosła w szczególności, że dopiero w dniu 3 listopada 2009 roku, kiedy wróciła z zagranicy mogła złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Wcześniej nie mogła tego uczynić, gdyż przebywając za granicą nie wiedziała o istnieniu pisma odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia wpisu od skargi, podnosząc jednocześnie, że okoliczności odebrania wezwania nie zostały w jej ocenie dostatecznie wyjaśnione. W ocenie skarżącej Sąd przedwcześnie wydał zaskarżone postanowienie, gdyż powinien był zawiesić postępowanie do czasu zakończenia dochodzenia prowadzonego przez Policję na okoliczność osoby, która dokonała wpłaty kwoty 100,00 złotych tytułem wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało je oddalić. W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem zażalenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 listopada 2009 roku, w którym Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 15 października 2009 roku. Naczelny Sąd Administracyjny w toczącym się postępowaniu zażaleniowym jest uprawniony zatem, stosownie do art. 86 § 3 u.p.p.s.a., do zbadania czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że do uchybienia terminu do wniesienia zażalenia od wskazanego powyżej postanowienia Sądu doszło z winy skarżącej, co wynika z norm art. 86 § 1 u.p.p.s.a. Rozważając tę kwestię należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił, że podniesione przez stronę okoliczności nie świadczą, że niewiniesienie zażalenia w ustawowym terminie o którym mowa w art. 194 § 2 u.p.p.s.a., nastąpiło bez winy skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela bowiem argumentację Sądu pierwszej instancji wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sposób argumentacji oraz wyjaśnienie z jakich przyczyn Sąd ten uznał, że nie występuje w rozpoznawanej sprawie przesłanka braku winy strony w uchybieniu terminu o której mowa w art. 86 § 1 u.p.p.s.a. daje rękojmię, że Sąd ten dokonał należytej staranności rozpoznając wniosek strony w sposób rzetelny, a uzasadnienie rozstrzygnięcia spełnia wymogi zawarte w art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w związku z art. 166 tej ustawy. Dodatkowo podnieść należy, że ustanowienie przez skarżącą pełnomocnika do odbioru korespondencji w tym i sądowej adresowanej do skarżącej, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie (karta 53), świadczy że liczyła się ona z konsekwencją rozpoczęcia biegu terminu o którym mowa w art. 82 u.p.p.s.a. od dnia skutecznego doręczenia korespondencji sądowej pełnomocnikowi upoważnionemu do odbioru korespondencji adresowanej do skarżącej. Akta sprawy wskazują natomiast, że korespondencję zawierającą odpis postanowienia z dnia 15 października 2009 roku wraz z przysługującym stronie pouczeniem co do trybu i terminu złożenia zażalenia od tego orzeczenia, doręczono w dniu 20 października 2009 roku pełnomocnikowi strony ustawionemu do doręczeń. Świadczy o tym znajdująca się w aktach sprawy treść dokumentu potwierdzającego odbiór tej korespondencji wraz z datą odbioru oraz czytelnym podpisem pełnomocnika uprawnionego do jej odbioru (karta 43). Oznacza to zatem, że ustawowy termin złożenia zażalenia od tego postanowienia upłynął w dniu 27 października 2009 roku. Za nieuzasadnione z punktu widzenia norm art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., gdyż pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie toczącego się obecnie postępowania zażaleniowego i tym samym niepodlegające merytorycznej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na określony powyżej przedmiot postępowania zażaleniowego, należało uznać te argumenty zażalenia, które odnoszą się do treści zażalenia na postanowienie z dnia 15 października 2009 roku oraz postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 15 października 2009 roku odmawiającego przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi podatniczki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 maja 2009 roku. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.