II SA/Lu 527/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 22 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy L. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazów z zakresu ochrony przeciwpożarowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją ostateczną z dnia [...]. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej uchylił w części, a w pozostałej utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]. nakazującą Prezydentowi Miasta wykonanie w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. M. szeregu obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Na wskazaną wyżej decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Lublinie wniósł Dyrektor Zarządu Nieruchomości Komunalnych, który zarzucił, iż zaskarżona decyzja nakłada niewykonalny obowiązek. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o nieuwzględnienie skargi, przywołując argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ramach badania wymogów formalnych skargi Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu zarządzeniem z dnia 28 sierpnia 2009 r. wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie wskazane zarządzenie nie zostało wykonane. W reakcji na wezwanie Dyrektor Zarządu Nieruchomości Komunalnych wskazał, że Zarząd Nieruchomości Komunalnych jest zakładem budżetowym Gminy L. i w zakresie wynikającym ze statutu oraz pełnomocnictwa mu udzielonego, wykonuje obowiązki Gminy L. W tym zakresie ma zdolność sądową i reprezentuje Gminę L. Na potwierdzenie powyższego dołączył do akt szereg dokumentów m. in. statut ZNK. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn formalnych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Wymogi jakim powinno odpowiadać pismo wnoszone do sądu określają przepisy art. 46 do 49 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wskazując m.in., iż pismo to winno być podpisane przez stronę skarżącą lub osobę prawidłowo przez nią umocowaną. Przepis art. 34 p.p.s.a stanowi, ze strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Pełnomocnikiem, stosownie do art. 35 § 1 tej ustawy może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Natomiast pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej (§ 2). Na tle uregulowania zawartego w tym przepisie w piśmiennictwie (zob. J.P. Tarno, Pełnomocnictwo w postępowaniu sądowoadministracyjnym (w:) Ius et Lex. Księga jubileuszowa..., s. 400-401) wyróżniono trzy grupy pełnomocników, uprawnionych do reprezentowania skarżących i ich organów lub przedstawicieli ustawowych, organów, których działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Pierwszą grupę stanowią pełnomocnicy profesjonalni, do których należy zaliczyć adwokatów i radców prawnych. Drugą grupę pełnomocników tworzą pełnomocnicy nieprofesjonalni: inni skarżący lub uczestnicy postępowania, rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony, tj. jej dzieci, wnuki, prawnuki oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, tj. przysposabiany i przysposabiający, a także pracownicy jednostek wymienionych w § 2 art. 35 p.p.s.a. lub ich jednostek nadrzędnych. Trzecią grupą są doradcy podatkowi i rzecznicy patentowi, których udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze pełnomocników przewidują zarówno przepisy szczególne, jak i unormowania p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, że przedmiotowa skarga została wniesiona przez podmiot nie posiadający stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej - Gminy L. W szczególności uprawnienie takie nie wynika z przedłożonych Sądowi dokumentów. W tym zakresie wskazać należy, iż jak wynika z zapisów statutu Zarządu Nieruchomości Komunalnych, ZNK jest zakładem budżetowym i stanowi komunalną jednostkę organizacyjną Miasta utworzoną przez Radę Miasta, kierowaną jednoosobowo przez dyrektora podlegającego Prezydentowi Miasta. Podstawowym celem działania Zarządu Nieruchomości Komunalnych jest zarządzanie nieruchomościami w imieniu Miasta. Jednakże w ocenie Sądu w pojęciu "zarządzania nieruchomościami" nie mieści się uprawnienie do reprezentowania Gminy L w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Co prawda treść pełnomocnictwa udzielonego dyrektorowi ZNK na podstawie zarządzenia Prezydenta Miasta z dnia 14 listopada 2007 r. wskazuje, iż dyrektor uprawniony jest do występowania przed sądami, jednakże należy zwrócić uwagę, iż ramy tego umocowania obejmują czynności wyłącznie w zakresie wynikającym z przedmiotu działania Zarządu. Innymi słowy pełnomocnictwo nie może obejmować swym zakresem czynności wykraczających poza przedmiot działania jednostki organizacyjnej (ZNK). Analiza zaś przedmiotu działania Zarządu Nieruchomości Komunalnych jednoznacznie wskazuje, iż jednostka ta nie jest upoważniona do występowania przed sądami w imieniu Gminy L. będącej właścicielem nieruchomości komunalnych. Statut Zarządu jednoznacznie wskazuje, iż jednostka ta uprawniona jest do reprezentowania gminy wyłącznie jako właściciela lokali i współwłaściciela budynków we wspólnotach mieszkaniowych. Bezspornym zatem jest, iż uprawnienie do reprezentowania Gminy L. nie odnosi się do wszystkich nieruchomości komunalnych, lecz wyłącznie do tych funkcjonujących we wspólnotach mieszkaniowych. Z tych wszystkich względów Zarząd Nieruchomości Komunalnych nie jest uprawniony do wniesienia przedmiotowej skargi, co czyniło zasadnym wezwanie Prezydenta Miasta do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisania. Skoro jednak Prezydent Miasta nie wykonał wezwania i nie podpisał skargi, należało skargę odrzucić. Stosownie bowiem do postanowień art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zatem na mocy przywołanych powyżej przepisów postanowiono jak w sentencji.