II SA/Wr 108/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Protokolant Anna Biłous, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 września 2009 r. sprawy ze skargi P. Telefonii Cyfrowej sp. z o.o w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla decyzję I i II instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; III. zasądza zwrot kosztów postępowania od Wojewody na rzecz strony skarżącej w kwocie 740 (siedemset czterdzieści) zł. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Starosta K., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) odmówił stronie skarżącej P. T. C. Sp.z o.o. w W. udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] "O. wieża" w miejscowości O. K. W uzasadnieniu organ I instancji podał, że rozpoznając wniosek strony skarżącej o udzielenie pozwolenia na budowę wyżej wymienionej inwestycji Starosta K. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia projektu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia lub "rozstrzygnięcie w formie postanowienia". Organ wskazał, że w odpowiedzi na powyższe postanowienie inwestor przedłożył pismo z dnia [...]r., w którym podtrzymał stanowisko, iż planowane przez P. E. przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie S. K., planowana inwestycja (wieża o wysokości 42 m) nie odpowiada zapisowi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ I instancji stwierdził, że przed wydaniem pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji – stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4 i art. 56 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) – konieczne jest uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wydanej przez Wójta Gminy K., a inwestor przedłożył jedynie opracowaną na własne zlecenie analizę środowiskową. Odwołując się od powyższej decyzji P. T. C. Sp.z o.o. w W. wniosła o jej uchylenie. Przywołując unormowanie zawarte w art. 143 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) strona skarżąca wywodziła, że stacje bazowe telefonii komórkowej są elementami infrastruktury technicznej z zakresu łączności publicznej. Wskazała przy tym, że Starosta K. w oparciu o te same zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wydał pozwolenia na budowę dwóch takich samych inwestycji w miejscowościach K. i G. Podniosła ponadto, powołując się na art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działaniach administracji rządowej (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1548 z późn. zm.), że stacje przekaźnikowe telefonii cyfrowej są zaliczane do inwestycji celu publicznego. Polemizując ze stanowiskiem organu I instancji, że przed wydaniem pozwolenia na budowę konieczne jest uzyskanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wydanej przez Wójta Gminy K., skarżąca Spółka stwierdziła, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zarówno tych, dla których raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagany, jak i tych, dla których raport taki może być wymagany. Oprócz tego planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura [...] lub nie wynika z jej ochrony, w związku z tym dla jego podjęcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co zostało stwierdzone w analizie środowiskowej sporządzonej przez mgr inż. M. G. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewody D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego podał, że planowana inwestycja położona jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...]r. Działka ta usytuowana jest na terenie oznaczonym w tym planie symbolem M. Organ II instancji stwierdzając, że na terenie MUT przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami nieuciążliwymi wbudowanymi lub wolnostojącymi, a przeznaczeniem uzupełniającym funkcja sportowa i rekreacyjna oraz że dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych i garaży na samochody osobowe, sieci i urządzeń kubaturowych związanych z uzbrojeniem terenu, małej architektury i zieleni urządzonej, uznał, że stacji bazowej telefonii komórkowej do żadnej z tych kategorii zaliczyć nie można. Wskazując na powyższe Wojewoda D. stwierdził, że organ I instancji postąpił prawidłowo nakładając na inwestora postanowieniem obowiązek doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i – wobec niewykonania tego obowiązku – odmawiając udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ II instancji ponadto wywodził, że realizacja planowanego zamierzenia budowlanego może uniemożliwić realizację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na pewnym obszarze, gdyż lokalizacja planowanej inwestycji ograniczyłaby, o ile nie w ogóle uniemożliwiła, zagospodarowanie sąsiednich nieruchomości zgodnie z planem, poprzez ingerencję w miejsca dostępne dla ludzi. Stanowiłoby to naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Wojewody, organ I instancji zasadnie zatem odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Na powyższą decyzję P. T. C. Sp.z o.o. w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Strona skarżąca decyzji tej zarzuciła uchybienie przepisom: 1. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, polegające na błędnej interpretacji zdefiniowanej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "infrastruktury technicznej", co w konsekwencji doprowadziło do uznania zamierzenia za niezgodne z planem; 2. art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na uznaniu, iż planowana inwestycja naruszałaby chroniony prawem interes osób trzecich; 3. § 3 ust. 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, polegające na błędnej interpretacji "miejsc dostępnych dla ludności"; 4. art. 107 § 1 i 3 kpa, polegające na nie wskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, przyjmując, iż planowana inwestycja nie jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego; 5. art. 7 i 8 kpa, polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem, co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania wnioskodawcy do organów Państwa; i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi, rozwijając powyższe zarzuty, w szczególności podniesiono, iż mając na uwadze definicję sieci telekomunikacyjnej zawartą w art. 2 pkt 35 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne oraz zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu zainwestowania, uznać należy, iż wieża stacji bazowej telefonii komórkowej niewątpliwie zalicza się do "urządzeń infrastruktury technicznej", a więc jej realizacja na przedmiotowym obszarze nie jest sprzeczna z zapisami planu. Inwestor nie zgodził się też ze stanowiskiem organu, jakoby inwestycja naruszała prawem chronione interesy osób trzecich z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, strona skarżąca wywodziła, że nie ma fizycznej możliwości, aby bez użycia sprzętu technicznego ktoś mógł się znaleźć w polu wiązki promieniowania anteny. Podkreśliła przy tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na tym obszarze zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, więc obawy, że realizacja przedsięwzięcia w przyszłości ograniczy prawem chronione interesy osób trzecich nie jest uzasadniona. Ponadto, zakładając hipotetycznie, iż na przedmiotowym obszarze miałby powstać sześciopiętrowy blok o wysokości 20 m, to wówczas operator byłby jedynie zmuszony do ograniczenia swojego oddziaływania w miejscach dostępnych dla ludności w tym budynku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia występują. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), a procedurę ich podjęcia regulują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji, przepis ten miał brzmienie: "zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska" – zmiana nastąpiła z dniem 15 listopada 2008 r.); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie do ust. 4 art. 35 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 107 § 3 kpa stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wynika również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 kpa (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia). Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa). Działka nr [...], AM [...], obręb O., na której ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja, położona jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...]r. (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. Z [...] r. Nr [...], poz. [...]), na terenie oznaczonym w tym planie symbolem MUT. Zgodnie z § 12 pkt 1 tekstu planu, tereny o symbolu MUT przeznaczone są "dla funkcji mieszkaniowej i usług turystycznych", przy czym: a) "przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w układzie dowolnym z usługami nieuciążliwymi wbudowanymi lub wolnostojącymi, b) przeznaczenie uzupełniające: funkcja sportowa i rekreacyjna, c) dopuszczenie lokalizacji urządzeń towarzyszących, infrastruktury technicznej, parkingów, małej architektury i zieleni urządzonej, d) wykonanie obsługi komunikacyjnej na terenach, o których mowa w pkt 1 należy do właścicieli terenu objętego tą funkcją". W § 3 ust. 1 miejscowego planu zdefiniowano używane w tym planie pojęcia, podając, iż: - przeznaczenie podstawowe – to takie przeznaczenie, które powinno przeważać na danym obszarze, wyznaczonym liniami rozgraniczającymi (pkt 6), - przeznaczenie uzupełniające – to rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które uzupełniają przeznaczenie podstawowe (pkt 7), - urządzenia towarzyszące – budynki gospodarcze i garaże na samochody osobowe, których jednoznacznej lokalizacji nie określa się w planie (pkt 8), - urządzenia infrastruktury technicznej – zarówno sieci jak i urządzenia kubaturowe związane z uzbrojeniem terenu (pkt 9). Mając na uwadze zapisy obowiązującego dla terenu zainwestowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz treść przepisu art. 143 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) i art. 2 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy dojść do wniosku, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, do urządzeń infrastruktury technicznej zalicza się bowiem m.in. urządzenia telekomunikacyjne. Użyte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pojęcie "urządzenie infrastruktury technicznej" należy rozumieć zgodnie z zapisem ustawowym, bowiem rada gminy w swej uchwale nie może definiować ani modyfikować pojęć użytych w ustawie. Dlatego nie ma znaczenia w tej sprawie fakt, że § 3 ust. 1 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże urządzenia infrastruktury technicznej z uzbrojeniem terenu. Do wyjaśnienia pozostało zatem to, czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydanej przez Wójta Gminy K. oraz czy zakres przedsięwzięcia narusza art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 51 ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), obowiązujący w czasie prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, który utracił moc z dniem [...] r., a mogący jeszcze mieć zastosowanie w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia [...]r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), stanowił w ust. 1, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2; 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Zgodnie zaś z jego ust. 2, obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. Obecnie, od dnia [...]r., powyższe kwestie reguluje w szczególności art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który stanowi, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy – Prawo ochrony środowiska, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. W myśl § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Rozważając zatem kwestię ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych stwierdzić trzeba, że dla jej rozstrzygnięcia konieczne jest jednoznaczne ustalenie parametrów planowanej inwestycji i porównanie ich z zapisami rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Mając na uwadze treść zapisów projektu budowlanego oraz znajdującej się w aktach administracyjnych analizy środowiskowej sporządzonej przez mgr inż. M.G. i nie posiadając wiadomości specjalnych koniecznych do prawidłowej oceny wyżej wskazanej kwestii stwierdzić należy, iż rzeczą organów administracyjnych było jednoznaczne jej rozstrzygnięcie. Tymczasem organy obu instancji powyższej kwestii nie wyjaśniły ani też nie uzasadniły, dlaczego uważają, że przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania "decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych" wydanej przez Wójta Gminy K. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku w sprawie o pozwolenie na budowę wyżej wymienionej inwestycji m.in, o "decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, rozstrzygnięcie w formie postanowienia", jednak w motywach tego postanowienia nie podał, z jakich powodów uważa za konieczne uzyskanie takiego rozstrzygnięcia. Inwestor natomiast w odpowiedzi na powyższe postanowienie stwierdził, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, planowane przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zarówno tych, dla których raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagany, jak i tych, dla których raport taki może być wymagany. Oprócz tego planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z jej ochrony, w związku z tym dla jego podjęcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Bliżej jednak swojego stanowiska nie uzasadniło. Przedłożyło natomiast "Analizę środowiskową" wykonaną w dniu [...]r. przez mgr inż. M. G. W analizie tej również nie zawarto zapisów jednoznacznie wykazujących, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem, o jakim mowa w § 2 lub 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W szczególności brak jest odwołania się do treści przepisów wymagających lub mogących wymagać sporządzenia raportu oraz porównania parametrów planowanej inwestycji z unormowaniami zawartymi w tych przepisach. Jak już wyżej nadmieniono, porównania takiego nie zawarto również w decyzjach organów obu instancji. Jeżeli jednak organy uważały (być może słusznie), że planowana inwestycja wymaga lub może wymagać uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, to stanowisko swoje powinny były należycie uzasadnić i wykazać, iż faktycznie tak jest. Skoro tego nie uczyniły, nie mogą uznać za wystarczający powód do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę braku decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wydanej przez Wójta Gminy K., bowiem nie wykazały, by podjęcie takiego rozstrzygnięcia było konieczne. W świetle powyższego należy dojść do wniosku, że brak wystarczająco jasnych ustaleń dotyczących parametrów technicznych projektowanej inwestycji nie tylko nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie kwestii ewentualnej konieczności sporządzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale również nie pozwala na rozstrzygnięcie kolejnej spornej kwestii, to jest czy zakres przedsięwzięcia narusza art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte zarówno z naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, gdyż wbrew twierdzeniom organów obu instancji przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i z naruszeniem przepisów prawa procesowego, bowiem organy architektoniczno-budowlane nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, nie rozważyły ich należycie i nie uzasadniły w sposób prawidłowy podjętych decyzji. Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.