II SAB/Sz 123/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji do rozpoznania, w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt administracyjnych, żądania skarżącego M. T. obejmującego wypłatę wynagrodzenia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia [...] r. M.T. w dniu [...] r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w przedmiocie wypłacenia wynagrodzenia wraz z należnymi odsetkami za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., tj. od dnia przywrócenia do służby wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia [...] r., sygn. akt II SA/Wa 1603/07 do dnia kolejnego zwolnienia rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...], z dniem [...] r. W uzasadnieniu skargi M.T. opisał szereg zdarzeń procesowych zapoczątkowanych wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w dniu [...] r. rozkazu personalnego nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, które to zwolnienie, pomimo szeregu kolejnych rozkazów wydanych w stosunku do jego osoby, nie nastąpiło. M.T. wskazał, że w sprawie bezczynności organu, kierował swoje skargi w tym zakresie do Komendanta Głównego Policji. Już w piśmie z dnia [...] r. podniósł, że datą od której powinien być przywrócony do służby jest dzień wydania w/w wyroku, tj. [...] r., nie zaś przyjmowany przez organy Policji dzień [...] r. W piśmie z dnia [...] r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o zaniechanie bezczynności dotyczącej, m.in., wypłaty należnego – w opinii M.T. – wynagrodzenia od dnia [...] r. W odpowiedzi uzyskał informację od Komendanta Głównego Policji, że Komendant Główny Policji nie osiada kompetencji do rozpoznania niniejszej sprawy. Organ wyjaśnił, że podejmowanie wszelkich decyzji personalnych dotyczących funkcjonariuszy pełniących służbę w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], czy też do ustalenia istnienia prawa lub wypłaty im określonych świadczeń pieniężnych właściwy jest Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dowód: pismo KGP z dnia [...] r., karta [...] akt sądowych). Odpowiadając na skargę w przedmiocie bezczynności Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie. Komendant stwierdził, że podłoże sporu leży w przyjęciu przez skarżącego błędnej daty przywrócenia go do służby. Zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 207 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), w spornym okresie od [...] r. przywrócenia do służby wskutek wyroku WSA w [...], do dnia [...] r. (kolejnego zwolnienia ze służby), w ciągu którego skarżący nie podjął służby, nie przysługiwało mu prawo do uposażenia, a tym samym na organie nie ciąży obowiązek wypłaty uposażenia. W sytuacji, gdy brak uprawnienia skarżącego do uposażenia wynika z ustawy nie ma podstaw do wydawania w tej sprawie decyzji. Wniesienie skargi nie było również poprzedzone wezwaniem organu do wypłacenia spornej należności. Jednocześnie organ przyznał, że stan faktyczny sprawy jest zgodny z podanym przez skarżącego w oparciu o załączone do skargi dokumenty zaś akta osobowe M.T. znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 200 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), przez sprawy osobowe należy rozumieć sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów. W myśl § 3 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia, sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności mianowania, wyznaczenia lub powołania na stanowisko służbowe, zwolnienia lub odwołania z tego stanowiska oraz należnego na nim uposażenia. Natomiast według § 3 ust. 3, sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1, załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Z niekwestionowanych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] a przedstawionych przez M.T. wyjaśnień oraz dokumentów dołączonych do skargi wynika, że M.T. swoje niezadowolenie związane z brakiem wpłaty należnego wynagrodzenia wraz odsetkami, za okres od [...] r. do [...] r. formułował w kierowanym do Komendanta Głównego Policji piśmie z dnia [...] r. W odpowiedzi uzyskał jedynie informację od Komendanta Głównego Policji, że właściwym organem jest Komendant Wojewódzki Policji w [...].(pismo z dnia [...] r.). W istocie zatem skarżący M.T. nie uzyskał od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oczekiwanych należności ani konkretnego stanowiska organu w sprawie bezczynności w wypłacie tychże świadczeń. Co prawda skarżący nie wskazał żądania (pisma), które przedłożył bezpośrednio Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...]. Nie ma to jednak znaczenia skoro skargę zawierającą takowe oczekiwanie skierował do organu nadrzędnego, który dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność do Sądu powiadomił go, że organem właściwym jest Komendant Wojewódzki Policji w [...] a sprawa wniosku o wypłatę uposażenia wraz z odsetkami do dnia wyrokowania nie została załatwiona. W przedstawionych okolicznościach skarga M.T. na bezczynność została uznana za zasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, nie przesądzając ostatecznego sposobu załatwienia sprawy, działając na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.