VIII SA/Wa 238/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia NSA Piotr Piszczek, Protokolant Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2009 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu na rzecz E. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 roku, znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U nr 98, poz.1071 ze zm.), dalej jako k.p.a., po rozpoznaniu wniosku E. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2008 roku, znak [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia [...] września 2005 roku ustalającej sposób zagospodarowania i warunki zabudowy dla inwestycji pod nazwą: zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na ośrodek wypoczynkowo- szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną (organizacja imprez i spotkań okolicznościowych) oraz jego rozbudowa wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w R. przy ulicy W. – orzekło o utrzymaniu decyzji własnej z [...] grudnia 2008 roku. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., po rozpatrzeniu wniosku A. W. – S. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2005 roku ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Powodem stwierdzenia przez organ nieważności decyzji było wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. Wniosek o powtórne rozpoznanie sprawy złożyła E. G. na którą uprawnienia z decyzji z dnia [...] września 2005 roku zostały przeniesione decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] lutego 2008 roku. W uzasadnieniu wniosku podnosiła, że zawarte w uzasadnieniu decyzji ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji są prawidłowe, zaś okoliczności podnoszone we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przez A. W.– S. są polemiką z tymi ustaleniami. Skarżąca nie zgadzała się z oceną zawartą w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta R., iż wydana ona została z naruszeniem przepisu art. 59 ust.1 ustawy z 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U nr 80, poz.717 ze zm.), dalej jako ustawa, oraz art. 5 ustawy z 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jej zdaniem nie było podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu decyzji z [...] września 2005 roku. W dalszej części wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wskazywała na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące rozumienia pojęcia ,,rażące naruszenie prawa’’. Podnosiła też, że organ wydając decyzję o warunkach zabudowy prawidłowo zastosował przepis art. 61 ust.1 ustawy. Wymagania dotyczące wysokości zamierzonej inwestycji, geometrii dachu oraz intensywności wykorzystania terenu zostały określone przez organ w oparciu o istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich, a realizacja zamierzonej inwestycji stanowiłaby uzupełnienie istniejącej funkcji mieszkalnej. Ponadto w ustaleniach nie obowiązującego już planu miejscowego, działka nr [...] znajdowała się w strefie mieszkaniowo- rekreacyjnej. Na obszarze tej strefy jednym z podstawowych rodzajów użytkowania, poza mieszkalnictwem w zabudowie jednorodzinnej i pensjonatowej były obiekty rekreacji, sportu i turystyki. Uchwalone w dniu [...] grudnia 1999 roku studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy R. przewidywało kontynuację dotychczasowych ustaleń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. ponownie rozpoznając sprawę zważyło, że inwestor składając wniosek jako rodzaj inwestycji podał zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego wraz z jego rozbudową na ośrodek wypoczynkowo - szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną, organizację imprez i spotkań okolicznościowych. Organ podnosił, że zgodnie z art. 52 ust.2 pkt 2 ustawy wniosek, oprócz części opisowej winien zawierać część graficzną – w zakresie gabarytów planowanego budynku i jego przeznaczenia. W treści wniosku wskazano, że rozbudowa budynku ma dotyczyć powierzchni [...] m², w tym użytkowej [...] m² . Nie wskazano graficznie sposobu zmiany sposobu użytkowania rozbudowanej części budynku. Ponieważ wniosek nie zawierał wszystkich elementów wymienionych w przepisie art. 52 ust.2 ustawy, to należy uznać iż rażąco narusza ten przepis. Niekompletny wniosek nie mógł skutecznie wszcząć postępowania. Następnie organ podnosił, że podstawowym dowodem na którym opierała się decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji była analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie spełniania warunków określonych 61 ust.1- 5 ustawy. Zdaniem organu opracowana w niniejszej sprawie analiza graficzna została opracowana na kserokopii mapy nie potwierdzonej za zgodność z oryginałem. Nieprawidłowo wyznaczono teren obszaru analizowanego, ponieważ nie wskazano szerokości frontu działki, co spowodowało że obszar analizowany wyznaczono dowolnie, w odległości mniejszej niż przewidywana przepisem, a dodatkowo wyznaczając go w niejednakowej odległości z każdej strony. Ponadto w części graficznej analizy wykazano jedynie istniejącą zabudowę mieszkaniową na działce nr [...] i [...] nie podając jej gabarytów. Zupełnie pominięto określenie pozostałej istniejącej zabudowy w wyznaczonym przez organ obszarze analizowanym, poprzez brak określenia jej rodzaju i gabarytów. Prawidłowo sporządzona analiza powinna zawierać informację, jakie numery działek znajdują się w obszarze analizowanym i szczegółowo wskazywać jakiego rodzaju i o jakich gabarytach znajduje się na nich zabudowa oraz podawać powierzchnię zabudowy poszczególnych działek i zawierać dane odnośnie linii zabudowy. W ocenie organu dopiero tak sporządzona analiza daje organowi podstawę do stwierdzenia, czy planowana inwestycja o podanych we wniosku gabarytach stanowić będzie tzw. kontynuację funkcji, z zachowaniem ładu przestrzennego i czy na podstawie tej analizy możliwe jest ustalenie wymagań dla planowanej inwestycji, w szczególności w zakresie: linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia np. kalenicy i układu połaci dachowych). Analiza wykonana na potrzeby sprawy niniejszej nie daje podstaw do poczynienia wskazanych wyżej ustaleń, bowiem nie zawiera szczegółowych ustaleń jakie działki wchodzą w skład obszaru analizowanego oraz jaki rodzaj zabudowy i o jakich gabarytach znajduje się na tych działkach. Nadto w analizie podano, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej od strony ulicy K. poprzez drogę wewnętrzną ul. W.. W części graficznej decyzji nie wskazano położenia ulicy K. Zdaniem organu znajdująca się w aktach analiza została sporządzona z rażącym naruszeniem przepisu art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust.1 pkt 1 ustawy. Wadliwie opracowana analiza nie mogła więc stanowić podstawy do stwierdzenia, że zamierzona inwestycja stanowić będzie tzw. kontynuację funkcji zabudowy istniejącej na sąsiednich nieruchomościach. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła E.G. Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podnosiła, że organ błędnie uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2005 roku, ustalającą sposób zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na ośrodek wypoczynkowo- szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną oraz jego rozbudowę wraz z infrastrukturą techniczną na działce położonej w R. przy ulicy W., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...]. Zdaniem skarżącej organ wydając przedmiotową decyzję dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego oraz subsumcji prawa. Wniosek inwestora spełniał wymogi określone w art. 52 ust. 2 ustawy. Nadto organ prawidłowo zastosował i dokonał wykładni art. 53 ust. 3 w związku z art. 61 ust.1 pkt 1 i art. 64 ust. 4 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U nr 164, poz. 1588), dalej jako rozporządzenie. Skarżąca zauważała, że organ przed wydaniem decyzji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, aby ustalić czy zostały spełnione łącznie warunki określone w art. 61 ustawy. Podnosiła, że zostały zbadane wszystkie elementy potrzebne do ustalenia, iż przewidywany obiekt spełnia wymóg tzw. ,,dobrego sąsiedztwa’’. Podnosiła, że jak wynika z przeprowadzonej analizy na obszarze objętym analizą istnieją zarówno budynki jednokondygnacyjne, jak i dwukondygnacyjne o zróżnicowanej geometrii dachów. Lokalizacja zamierzonej inwestycji na działce o numerze ewidencyjnym [...] w stosunku do ulicy W. nie uległaby zmianie, a jej rozbudowa realizowana byłaby w głąb działki. W związku z tym zarówno linia zabudowy, jak i szerokość elewacji frontowej pozostaje bez zmian. Wymagania dotyczące wysokości zamierzonej inwestycji, geometrii dachu oraz intensywności wykorzystania terenu zostały określone przez organ pierwszej instancji w oparciu o istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich, uwzględniając przy tym dotychczasowe rozstrzygnięcia dokonane w analizowanym obszarze na przestrzeni ostatnich kilku lat. Realizacja zamierzonej inwestycji stanowiłaby uzupełnienie istniejącej funkcji mieszkaniowej. Działka ma dostęp do drogi publicznej ulicy K., poprzez drogę wewnętrzną ulica W.. Skarżąca zauważyła, że organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do podnoszonego przez organ pierwszej instancji zarzutu braku uzgodnień właściwego organu w sprawach ochrony gruntów leśnych. Jej zdaniem oznacza to, że w tej kwestii organ uznał jej argumentację, którą zaprezentowała we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. E. G. znaczną część uzasadnienia skargi poświęciła kwestii wykładni pojęcia ,,rażące naruszenie prawa’’. Wskazywała, że zachodzi ono wtedy gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu prawa, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Podnosiła, że w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa (art.156 § 1 pkt 2 k.p.a.) następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Jako rażącego naruszenia prawa nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Z rażącym naruszeniem prawa mamy więc do czynienia wtedy gdy uchybienie prawa ma charakter oczywisty, jasny i bezsporny, nie dopuszczający możliwości odmiennej wykładni. Skarżąca wskazała, że w orzecznictwie wyrażono pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 września 1997 roku, III SA/Wa 1425/96). W związku z tym podniesione przez organ odwoławczy zarzuty dotyczące: - braku potwierdzenia za zgodność z oryginałem mapy określającej granice terenu objętego wnioskiem; - nie wskazania graficznie sposobu zmiany użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego i nie podanie sposobu użytkowania rozbudowanej części; - braku określenia rodzaju i gabarytów pozostałej, istniejącej zabudowy w analizowanym przez organ obszarze; - nie wykazania na mapie, ani w części graficznej analizy, ani też w załączniku graficznym do decyzji położenia ulicy K., naruszające według organu odwoławczego art. 52 ust.2, art. 53 ust. 3 w związku z art. 61pkt 1, art. 64 ust.1 ustawy oraz § 3 rozporządzenia, nie stanowią rażącego naruszenia prawa. Skarżąca zwracała również uwagę, że postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ orzekający nie może zatem rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Ponadto skarżąca zauważyła, że jako rażące naruszenie prawa nie należy traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji danego przepisu, nawet jeżeli później zostanie ona uznana za nieprawidłową. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga E. G. zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U nr 153 , poz.1269) oraz art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (DZ.U nr 153, poz.1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Jak stanowi przepis art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej przeprowadza ocenę zgodności decyzji z prawem. W szczególności istotne jest ustalenie, czy w postępowaniu przed organami administracyjnymi zostały dostatecznie i w sposób prawidłowy wyjaśnione okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ustalenie, iż okoliczności te nie zostały w sposób dostateczny wyjaśnione uniemożliwia dokonanie oceny, czy zaskarżone decyzje są zgodne z prawem, a w szczególności, czy nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1981 roku, S.A. 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7). Decyzja jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom postępowania administracyjnego, jak też uregulowaniom prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2002 roku, syg. akt II SA 2554/04, LEX nr 77 220). Eliminacja z obrotu prawnego zaskarżonej nastąpiła w trybie nadzwyczajnym – nieważnościowym, w związku z uznaniem, iż doszło do rażącego naruszenia prawa. Z obrotu prawnego została wyeliminowana decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...] września 2005 roku w przedmiocie ustalenia sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla inwestycji zamierzonej przez H. i J. J. pod nazwą – zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na ośrodek wypoczynkowo- szkoleniowy z bazą noclegową i gastronomiczną (organizacja imprez i spotkań okolicznościowych) oraz jego rozbudowę wraz z infrastrukturą techniczną. Podstawą materialnoprawną wydania takiej decyzji było spełnianie przesłanek wynikających z przepisu art. 61 ustawy, a w szczególności art. 61 ust.1 pkt 1 (zasada dobrego sąsiedztwa). Jednocześnie należy zauważyć, iż organ rozstrzygając w trybie nieważnościowym nie dokonuje ponownej oceny zebranego materiału dowodowego, jak to czyni organ w trybie zwykłym, lecz ustala czy wystąpiła jedna z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Należy zauważyć, iż w orzecznictwie zarysowały się dwa ujęcia rażącego naruszenia prawa. Jedno uznaje, że występuje ono w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu oraz drugie, zgodnie z którym naruszenie prawa będzie rażące, gdy jego skutków społeczno – gospodarczych nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności. Rażące naruszenie prawa rozumiane jest szeroko i składają się nań naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego oraz przepisów o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym. Jednocześnie zasadnym jest odwoływanie się do teorii gradacji wad decyzji administracyjnej i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących ich wzruszalność, od takich wad, które powodują – przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki konieczność eliminacji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż podstawą stwierdzenia nieważności decyzji było uznanie przez organ, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ wniosek o jej wydanie nie zawierał wszystkich elementów wymienionych w przepisie art. 52 ust.2 ustawy (nie wskazano graficznie zmiany sposobu użytkowania, nie podano sposobu użytkowania rozbudowanej części). Wadliwie wykonano analizę ponieważ część graficzna analizy została opracowana na kserokopii mapy. Nadto w przeprowadzonej analizie nie wskazano szerokości frontu działki, a wielkość obszaru analizowanego wyznaczono zupełnie dowolnie, w odległości mniejszej niż wymagana przepisem. Ponadto w części graficznej analizy wykazano jedynie istniejącą zabudowę mieszkaniową na działkach o numerach [...] i [...], nie podając jej gabarytów. Zupełnie pominięto określenie pozostałej istniejącej zabudowy w wyznaczonym przez organ obszarze analizowanym, poprzez brak określenia jej rodzajów i gabarytów. Nadto w analizie podano, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną – ulicę W.. W załącznikach graficznych nie wskazano położenia ulicy K. W ocenie organu analiza wykonana na potrzeby sprawy niniejszej, nie dawała podstaw do poczynienia ustaleń czy planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji, z zachowaniem ładu przestrzennego. Zdaniem Sądu wadliwość zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej polega na tym, że organ wskazując na uchybienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie odnosi się i nie przedstawia argumentacji pozwalającej poznać sposób rozumowania organu co do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Samo przywołanie uchybień bez jasnego wyjaśnienia dlaczego organ uznaje je za rażące nie pozwala na przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej. W ten sposób w ocenie sądu doszło do naruszenia przepisów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Narusza to przepis art. 107 § 3 w związku z art. 11 k.p.a. Organ uznając dostrzeżone uchybienia za rażące naruszenie prawa, winien dokonać oceny naruszeń mając na uwadze, iż ratio legis art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy jest ,,ochrona ładu przestrzennego’’, który ma na celu powstrzymywanie zabudowy niedającej pogodzić się z zabudową już istniejącą na tym terenie. Z dokonanej oceny winno wynikać, że taka ewidentna sprzeczność w niniejszym przypadku zachodzi i proponowana zabudowa terenu jest nie do zaakceptowania w zakresie ochrony ładu przestrzennego. Wskazywanie tylko na uchybienia postępowania dowodowego w zakresie oceny zgromadzonego materiału i błędnych ustaleń faktycznych, nie może zostać uznana jako wystarczająca podstawa stwierdzenia nieważności decyzji. Organ winien mieć na uwadze, że stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia art. 7 i art. 80 k.p.a. jest obejściem zakazu stwierdzania nieważności decyzji w oparciu o przesłanki wznowieniowe. Przy wznowieniu postępowania w okolicznościach wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku zaniedbań (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), czy też z innych powodów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 czerwca 2007 roku, V SA/Wa 1027/06). Wprawdzie błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia, ale błędne ustalenia stanu faktycznego taką podstawę mogą stanowić (komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego - pod redakcją prof. B. Adamiak, prof. Janusza Borkowskiego, str. 655). Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wskazanie, jakie konkretnie przepisy zostały naruszone i dlaczego naruszenia te zostały ocenione jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 1998 roku, IV SA 988/97) Należy zauważyć, że decyzje administracyjne wydawane w postępowaniu administracyjnym podlegają rygorom określonym w art.107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej- do których należy między innymi jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Z kolei § 3 cytowanego przepisu stanowi, iż uzasadnienie faktyczne decyzji w szczególności powinno zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie umożliwia przeprowadzenie kontroli, czy decyzja została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie wiąże się z realizacją zasady przekonywania sformułowanej w art.11 k.p.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wyeliminuje stwierdzone naruszenie prawa i wyda stosowne rozstrzygnięcie uzasadniając je zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.