II SA/Wr 205/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Olga Białek (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 23 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki obiektu gastronomicznego przy ul. M. w L. oddala skargę Decyzją z dnia z dnia 23 lutego 2009 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 5 stycznia 2009 r. ([...]) nakazującą D. Ł. dokonanie rozbiórki obiektu gastronomicznego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. M. S. w L.. Decyzja ta podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zawiadomieniem z dnia 6 listopada 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy obiektu gastronomicznego wybudowanego bez pozwolenia na budowę, zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. M. C. w L.. W toku postępowania organ stwierdził, że dla terenu na którym zlokalizowano ww. obiekt nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w dniu wszczęcia postępowania inwestor nie posiadał ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu obiekt naruszał również przepisy techniczno-budowlane. Wobec poczynionych ustaleń decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 12 czerwca 2007 r., utrzymaną w mocy orzeczeniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 21 września 2007 r. nakazano inwestorowi – D. Ł., rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r. (II SA/Wr 698/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. (P - 37/06) w którym orzeczono, że - stanowiący podstawę zaskarżonych decyzji o nakazie rozbiórki - art. 48 ust 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm) w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania" jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wobec powyższego skoro orzeczono o niezgodności z Konstytucją przepisów na podstawie których wydano decyzje orzekające w przedmiocie nakazie rozbiórki, zaistniała podstawa do ich uchylenia, na zasadach i w trybie właściwym dla danego postępowania. Sąd mając na uwadze art. 145 a k.p.a. dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ze względu na zaistniałe podstawy do wznowienia postępowania. W wyroku wyjaśniono, że konsekwencją orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego - w odniesieniu do niniejszej sprawy - było umożliwienie inwestorowi (przy spełnieniu jeszcze innych warunków) legalizacji samowoli budowlanej. Oznaczało to odstąpienie przez organ nadzoru budowlanego od nakazu rozbiórki z powodu braku ostatecznej na dzień wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy, oraz możliwość dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy także w trakcie toczącego się postępowania. Uzyskanie takiej decyzji dawało podstawy do wykazania, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie Sąd zalecił również kontynuowanie postępowania – po rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego związanego z próbą uzyskania przez skarżącą decyzji o warunkach zabudowy. Kontynuując postępowanie organ pierwszej instancji przeprowadził ponowne oględziny nieruchomości, z udziałem skarżącej, podczas których stwierdzono, że obiekt posadowiony jest na płycie żelbetowej. Ściany i stropodach wykonane są z płyt warstwowych typu "płyta obornicka" a posadzka z płytek ceramicznych. Obiekt wyposażony jest w wewnętrzną instalację elektryczną - brak instalacji sanitarnej oraz instalacji wody. W ścianie frontowej znajdują się otwory okienne oraz dwoje przesuwanych drzwi oszklonych. W ścianie tylnej – dwa otwory okienne i drzwi jednoskrzydłowe. Według oświadczenia inwestora, obiekt został wybudowany w roku 2002 bez pozwolenia na budowę. W trakcie postępowania strona przedłożyła ostateczną decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia 2 kwietnia 2008 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na którym zlokalizowano obiekt. W pkt 3 decyzji stwierdzono, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego obiektu. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nakazał inwestorowi przedłożenie w terminie do dnia 31 sierpnia 2008 r.: - zaświadczenia Prezydenta Miasta L. o zgodności budowy z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowani terenu z dnia 2 kwietnia 2008r; - czerech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualnym na dzień opracowania projektu; -oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Strona nie przedłożyła żadnego z wymaganych dokumentów, natomiast w dniu 25 listopada 2008 r. wniosła o wstrzymanie postępowania do dnia 30 czerwca 2010 r. z tego względu, że nie posiada przyłączy wody i kanalizacji, co uniemożliwia jej zarówno legalizację samowoli budowlanej jak i ewentualne uzyskanie pozwolenia na budowę (po wcześniejszej rozbiórce). Wobec niewykonania obowiązku legalizacyjnego, decyzją z dnia 5 stycznia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, nakazał D. Ł. dokonanie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Organ wyjaśnił, że niewykonanie przez stronę obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 14 lipca 2008r. powoduje konieczność orzeczenia nakazu rozbiórki – stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W odwołaniu od decyzji D. Ł. wniosła o "wstrzymanie decyzji i nieegzekwowania nakazu rozbiórki", gdyż jak podała, na dzień dzisiejszy nie może spełnić warunków legalizacji. Główną przeszkodą do uzyskania pozwolenia na budowę jest brak sieci wodno-kanalizacyjnej, która według zapewnień właściciela gruntu wybudowana zostanie do dnia 30 czerwca 2010 r., co wynika z pisma Zagłębia L.. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania uznał jego bezzasadność. Motywując takie stanowisko organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy obiekt należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane. Zgodnie z art. 28 ust. 1 przywołanego aktu, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Analiza powyższych przepisów wskazuje – według organu – że budowa obiektu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nie została wyłączona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Następnie wskazano na przepisy art. 48-49 ustawy, które sankcjonują wybudowanie obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę. Według art. 48 ust. 1 organ zobowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Nakaz rozbiórki nie będzie miał zastosowania jedynie w przypadku, gdy zostanie udowodnione, że samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z innymi przepisami. W takim przypadku organ winien wdrożyć procedurę legalizacyjną, która precyzyjnie określona została w art. 48 i 49 ustawy. W pierwszym rzędzie – po myśli art. 48 ust. 2 i 3 – wydaje się postanowienie o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych w którym ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w wyznaczonym przez siebie terminie dokumentów o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy. Niespełnienie przez inwestora obowiązków polegających na przedłożeniu tych dokumentów skutkuje koniecznością wydania nakazu rozbiórki obiektu, co wprost wynika z art. 48 ust. 4. Zdaniem organu odwoławczego konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 48 uzależnia wyłączenie sankcji rozbiórki obiektu budowlanego, który nie narusza obowiązujących przepisów, od wypełnienia przez inwestora obowiązków legalizacyjnych. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji stosownym postanowieniem wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy w terminie do dnia 31 sierpnia 2008 r. Ponieważ odwołująca się nie wykonała w wyznaczonym terminie nałożonego obowiązku, organ pierwszej instancji zobligowany był – wobec treści art. 48 ust. 4 ustawy – do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, niezależnie od przyczyn które spowodowały jego niewykonanie. Odnosząc się do wniosku o "wstrzymanie decyzji i nieegzekwowoanie nakazu rozbiórki do dnia 30 czerwca 2006 r." organ drugiej instancji wyjaśnił, że na gruncie obowiązującego prawa nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji na tak długi okres. Organ odwoławczy może jedynie wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji tylko do czasu rozpatrzenia odwołania (art. 135 kpa). Zauważono również, że w niniejszej sprawie nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania wskazane w art. 97 § 1 pkt 1 -4 k.p.a. (niezależne od woli strony) jak też wynikające z art. 98 k.p.a. (zależne od woli strony). Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem D. Ł. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o jej wstrzymanie i nieegzekwowoanie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg sprawy wyjaśniając, że wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z prośbą o wstrzymanie decyzji o nakazie rozbiórki, gdyż nie może spełnić warunków legalizacji (kwota legalizacji to według strony 375 000 zł). Skarżąca podała, że posiada warunki zabudowy i prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, jednak główna przeszkoda dla uzyskania pozwolenia na budowę to brak sieci wodno-kanalizacyjnej. Dodała, że posiada zapewnienie właściciela gruntu, że sieć wodno-kanalizacyjna zostanie wybudowana do 30 czerwca 2010 r. Skarżąca stwierdziła, że nie kwestionuje tego, iż zgodnie z przepisami jej obiekt podlega rozbiórce, prosi jedynie o wstrzymanie nakazu rozbiórki i jego nieegzekwowanie do czasu otrzymania wszystkich dokumentów koniecznych dla uzyskania pozwolenia na budowę tj do dnia 30 czerwca 2006 r. Jej zdaniem jest to możliwie, gdyż obiekt gastronomiczny obsługujący giełdę samochodową znajduje się poza miastem i nie koliduje z zabudową architektoniczną miasta i stadionu na którym obecnie trwają prace budowlane oraz nie stanowi zagrożenia społecznego. Nakaz rozbiórki prowadzi zaś do pozbawienia pracy około 50 osób, co uważa za bardzo krzywdzące. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w kwestionowane decyzji. Wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji rozpatrzony został przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2008 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 tej ustawy/. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne /art. 3 § 1w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm. – zwana dalej "u.p.p.s.a."/ w tym także na decyzje wydawane przez organy nadzoru budowlanego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit. a u.p.p.s.a./, jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego /lit. b przywołanego przepisu/, a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy /lit. c ww. przepisu/. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Kompetencje kontrolne Sądu ograniczone są bowiem jedynie do kryterium legalności co wyklucza oparcie tej kontroli o inne kryteria takie jak, kryterium słuszności czy też sprawiedliwości społecznej. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca wybudowała w 2002 r. na działce oznaczonej geodezyjnie nr [...] położonej w L. obiekt budowlany (budynek gastronomiczny) o podanych przez organ wymiarach i ścianach wykonanych z tzw. płyt obornickich z otworami okiennymi i drzwiowymi, posadowiony na płycie żelbetowej, wyposażony w instalację elektryczną. Nie jest również kwestionowane, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę tego obiektu. Stwierdzić zatem należy, że zgodnie z obowiązującą w chwili wydania zaskarżonej decyzji ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r.,Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 (art. 28 ust. 1 ustawy). Opisany przez organy obiekt budowlany nie jest jednak wymieniony w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przez roboty budowlane należy natomiast rozumieć budowę a także prace polegające na montażu, przebudowie, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7). Stwierdzony brak decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu zrealizowanego w 2002 r. wymagał zatem zastosowania przez organy nadzoru budowlanego art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Zgodnie z ust. 1 przywołanego przepisu stwierdzenie samowoli budowlanego obiektu budowlanego lub jego części – co do zasady – skutkuje obowiązkiem orzeczenia nakazu rozbiórki, chyba, że zaistnieją przesłanki legalizacji samowoli budowlanej szczegółowo określone w ust. 2 tej normy. Stosownie do przywołanych przepisów organ nadzoru budowlanego po wszczęciu postępowania w sprawie samowoli budowlanej obowiązany jest ocenić czy budowa: 1/ jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a szczególności: a/ ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b/ ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 2/ nie narusza przepisów w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli zachodzą wskazane wyżej okoliczności inwestor ma szansę na legalizację samowolnie wzniesionego obiektu, a organ nadzoru budowlanego – zgodnie z art. 48 ust. 3 - powinien postanowieniem wstrzymać prowadzone roboty budowlane. W postanowieniu tym organ ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie: 1/ zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2/ dokumentów o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 – a więc: - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomości na cele budowlane; - innych dokumentów określonych w ustawie w przypadku obiektów zakładów górniczych oraz obiektów usytuowanych na terenach zamkniętych, a także mogących stwarzać szczególne zagrożenie dla użytkowników. W przypadku niewypełnienia we wskazanym terminie ww. obowiązków stosuje się ust. 1 art. 48 czyli nakazuje rozbiórkę obiektu. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego wobec stwierdzenia, że zachodzą okoliczności stwarzające możliwość legalizacji obiektu, wszczął procedurę legalizacyjną zobowiązując inwestora postanowieniem z dnia 14 lipca 2008 r. do przedłożenia w terminie do dnia 31 sierpnia 2008 r. zaświadczenia Prezydenta Miasta L. o zgodności budowy z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 2 kwietnia 2008 r.; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z wymaganymi dokumentami oraz oświadczenia o posiadanym prawnie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postanowieniu zawarto też pouczenie, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków wydany zostanie nakaz rozbiórki. Organ pierwszej instancji – działając na podstawie przywołanych norm ( art. 48 ust. 3) – zobowiązał zatem inwestora do przedłożenia dokumentacji niezbędnej dla potwierdzenia legalności wykonanych prac – zwłaszcza projektu budowlanego wraz z wymaganymi dokumentami oraz oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Bezsprzecznie inwestor w terminie wskazanym w postanowieniu nie przedłożył żadnego z wymaganych dokumentów – pomimo pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do tego obowiązku - ani też nie zwrócił się do organu z wnioskiem o przedłożenie tegoż terminu. Dopiero pod koniec listopada – a więc długo po upływnie wyznaczonego terminu - skarżąca wystąpiła o wstrzymanie procedury i niewydawanie decyzji o nakazie rozbiórki do dnia 30 czerwca 2010 r. ze względu na brak sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Co istotne czynności takich nie podejmowała w wyznaczonym przez organ terminie. W zaistniałych okolicznościach wobec stwierdzenia samowoli budowlanej i niewykonania obowiązków nałożonych postanowieniem w celu zalegalizowania istniejącej samowoli, właściwy organ nadzoru budowlanego zobligowany był do zastosowania art. 48 ust. 4 w związku z ust. 1 prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Podkreślenia wymaga, że do wydania takiego rodzaju rozstrzygnięcia organ jest zobligowany przez ustawę i nie podlega ono uznaniu administracyjnemu. Jeżeli zaistnieją przesłanki do wydania nakazu rozbiórki tj. stwierdzenie niedopełnienia przez inwestora wymogu uzyskania pozwolenia na budowę i niewykonanie obowiązków wskazanych w art. 48 ust. 3 prawa budowlanego, organ nie może odstąpić od wiążącego go obowiązku wydania nakazu rozbiórki. Ustawa nie uzależnia orzeczenia nakazu rozbiórki od przyczyn zaistnienia braku pozwolenia na budowę, czy też przyczyn niewykonania obowiązków nałożonych w celu ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej. Dlatego też argumenty podniesione w skardze wskazujące powody dla których strona niedopełniała obowiązków, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy – nie stanowią ustawowych przesłanek uprawniających organy do odstąpienia od wymogu stosowania trybu określonego w art. 48 ust. 4 i ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Dodać należy, że skarżąca wnosząc o wstrzymanie procedury i niewydawania decyzji o nakazie rozbiórki do czerwca 2010r., żądała w istocie czasowej legalizacji samowoli budowlanej, a do takiej legalizacji organy nie były uprawnione. Przepis art. 48 ustawy – Prawo budowlane stanowi środek przymusu wobec sprawców samowoli budowlanej. W przypadku wystąpienia przesłanek pozytywnych przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych obliguje właściwy organ do wydania nakazu rozbiórki. Przy orzekaniu na podstawie tej normy nie ma znaczenia słuszny interes strony czy też interes społeczny, nie można więc brać pod uwagę kwestii związanych w ewentualną utratą pracy na które skarżąca się powołuje. W ocenie Sądu nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy zastosowały się do wymogów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona. Organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdzając naruszeń prawa o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 u.p.p.s.a. działając na podstawie art. 151 przywołanej ustawy, skargę oddalił.