II SA/Kr 1240/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki "[....] " sp. z o.o. w K. , reprezentowanej przez radcę prawnego M.S. na postanowienie Starosty [....] z dnia 5 maja 2009 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia postanawia skargę odrzucić Postanowieniem z dnia 5 maja 2009 r. [....] Starosta W. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia pn.: "Całoroczna stacja narciarska [....] w W. , z lokalizacją na działkach nr nr [....],[....],[....],[....], etc.... obręb W. ", z uwagi na fakt, że przedstawiony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zawiera: uzasadnienia wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, wzajemne oddziaływania między elementami, o których mowa w lit. a-d (art. 52 ust. 1 pkt 5 lit. b i lit. e ustawy Prawo ochrony środowiska), opisu przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania, wynikające z istnienia przedsięwzięcia, emisji, oraz opisu metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę (art. 52 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo ochrony środowiska), przedstawienia propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji (art. 52 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo ochrony środowiska), a także nie uwzględnienia oddziaływania przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji oraz likwidacji (art. 52 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska). W dniu [....] 2009 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) Spółka "[....] " sp. z o.o. w K. , reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M.S. , wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie. W skardze oprócz argumentów merytorycznych skarżąca spółka wywodzi, że pomimo iż kwestionowane przez nią postanowienie jest niezaskarżalne w drodze zażalenia, to skarga do sadu administracyjnego jest dopuszczalna. Zaskarżone postanowienie jest bowiem, w ocenie skarżącej Spółki, aktem rozstrzygającym sprawę co do istoty i taki pogląd przedstawiono w literaturze przedmiotu. W przypadku zaś, gdy nie przysługuje stronie żaden środek zaskarżenia na przedmiotowe postanowieni, to wniesienie skargi następuje po wyczerpaniu środków zaskarżenia zgodnie z art. 53 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W odpowiedzi na skargę Starosta [....] wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Organ podniósł, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu aktów i czynności, które mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego. Art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. dopuszcza możliwość zaskarżania postanowień, ale tylko zaskarżalnych w drodze zażalenia lub kończących postępowanie w sprawie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Zdaniem organu zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z ww. kategorii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Art. 3 § 2 P.p.s.a. zakreśla zakres spraw, jakie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że kategorie spraw nie mieszczące się w tym przepisie nie podlegają rozpoznaniu przez sądy administracyjne. W konsekwencji zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych albowiem wniesienie skargi jest niedopuszczalne, gdyż nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na określone kategorie postanowień, tj. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W sprawie bezspornym jest, iż na kwestionowane postanowienie wydane przez Starostę [....] nie służy zażalenie, co expressis verbis stanowi art. 153 ust. 1 i ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm). Zgodnie z powołanym przepisem do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy o ochronie środowiska, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1 tej ustawy, przepisy dotychczasowe, z tym że na postanowienia w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydane przez: wojewodów, marszałków województw, organy inspekcji sanitarnej, dyrektorów urzędów morskich oraz starostów - nie przysługuje zażalenie. Przepis ten stanowi lex specjalis wobec art. 106 § 5 K.p.a. i dlatego wyłącza on spod zaskarżenia tego rodzaju postanowienia. Można dodać również, że wprowadzając taki wyjątek w art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ustawodawca dążył do całkowitej możliwości wyeliminowania skarżenia postanowień wydanych na podstawie art. 48 Prawa ochrony środowiska. Gdyby bowiem uznać, że postanowienia w sprawie uzgodnienia mogłyby być zaskarżalne jako rozstrzygające sprawę co do istoty, to wówczas powołany przepis straciłby rację bytu. Ustawodawca wprowadzając zakaz wnoszenia zażaleń odniósł to do wszystkich rodzajów postanowień określonych w art. 153 ww. ustawy (z wyjątkiem określonych w art. 154). Tym samym wykładnia systemowa powołanego art. 153 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy było wyeliminowanie możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ustawy Prawo ochrony środowiska, a nie dopuszczenie możliwości zaskarżenia tak wydanego postanowienia tylko dlatego, że mogłoby ono być uznane za rozstrzygające co do istoty sprawy. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie lub postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Zakwestionowane postępowanie zapadło w toku postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta i Gminy W. w sprawie dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Całoroczna stacja narciarska [....] w W. , z lokalizacją na działkach nr nr [....],[....],[....], etc.... Obręb W ". Jest to postanowienie wydane w postępowaniu niejako "wpadkowym" w zakresie uzgodnienia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia. Kończącym i merytorycznym rozstrzygnięciem w sprawie będzie wydanie przez Burmistrza Miasta i Gminy W. decyzji o ustaleniu (lub odmowie ustalenia) środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż postanowienie Starosty [....] z dnia 5 maja 2009 r. nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne, a więc podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 P.p.s.a.