VI SA/Wa 909/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r. o nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. zawieszającą S. Z. – dalej zwany skarżącym, prawa wynikające z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Od dnia [...] października 1999 r. skarżący jest posiadaczem licencji pracownika zabezpieczenia technicznego wydanej przez Komendanta Policji. Pismem z dnia [...] października 2007 r. Komenda Policji poinformowała skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w kierunku zawieszenia przysługujących mu praw wynikających z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym przez Zarząd Operacyjno – Śledczy CBA o czyn z art. 229 § 1 k.k. Skarżącego poinformowano o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. W toku postępowania administracyjnego organ dołączył do akt sprawy Postanowienie Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] września 2007 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 229 § 1 k.k. Zgodnie z ww. zarzutem skarżący miał wręczyć zastępcy Dyrektora Ośrodka Sportu w [...] korzyść majątkową w zamian za podpisanie ze skarżącym umowy na wykonywanie usług ochrony osób i mienia wraz z monitoringiem we wszystkich ośrodkach COS. Do akt dołączono także Postanowienie Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] października 2007 r. o uzupełnieniu powyższego postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów o zarzut wręczenia korzyści majątkowej i osobistej Dyrektorowi Ośrodka Sportu w [...] w zamian za podpisanie ze skarżącym umowy na wykonywanie usług ochrony osób i mienia wraz z monitoringiem we wszystkich ośrodkach COS, tj. o przestępstwo z art. 229 § 1 k.k. Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. skarżący złożył wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego z uwagi na brak w jego ocenie podstaw do zawieszenia praw z licencji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Komendant Policji zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r., Nr 145, poz. 1221, dalej zwana ustawą o ochronie osób i mienia) oraz art. 104 i art. 268 k.p.a. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 268a k.p.a., art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od tej decyzji uchylił powyższą decyzję Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. w całości. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na naruszenie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przez organ I instancji przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Policji dołączył do akt sprawy m.in. materiały z postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu, opinię na temat skarżącego wydaną przez Komendanta Rejonowego Policji [...] oraz przesłuchał skarżącego. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendant Policji zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie wskazując w uzasadnieniu, iż postępowanie zostało zawieszone do czasu skierowania do sądu aktu oskarżenia. Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. Komendant Policji podjął zawieszone postępowanie w związku ze skierowaniem przez Prokuraturę Okręgową w [...] aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu (o czyn z art. 229 § 1 k.k.) do Sądu. Akt oskarżenia dołączono do akt administracyjnych sprawy, w którym to akcie skarżący jest oskarżony o to, że prowadząc własną działalność gospodarczą pod nazwą A. obiecał pełniącemu funkcję Dyrektora Ośrodka Sportu w [...] utrzymanie tej funkcji oraz korzyść majątkową w postaci pieniędzy za podpisanie umowy na wykonywanie usług ochrony osób i mienia wraz z monitoringiem we wszystkich ośrodkach Ośrodka Sportu. Ponadto udzielił korzyści majątkowej w wysokości 300 tys. zł. Zastępcy Dyrektora Ośrodka Sportu w [...] w zamian za podpisanie umowy na wykonywanie usług ochrony osób i mienia wraz z monitoringiem we wszystkich ośrodkach Ośrodka Sportu. W piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte we wniosku z dnia [...] listopada 2007r., dotyczące umorzenia prowadzonego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu podkreślił, iż prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą A., więc zawieszenie praw wynikających z posiadanej przez niego licencji spowoduje cofnięcie koncesji, co doprowadzi do konieczności likwidacji przedsiębiorstwa, a w konsekwencji utracą pracę zatrudnieni w nim pracownicy ochrony. Podniósł fakt posiadania przez niego pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania oraz zaangażowanie w działalność społeczną i publiczną, w tym również na rzecz zwalczania przemocy. Nadto w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. podniósł, że kontrole dotyczące działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia wykazały, iż jest ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na pismo organu z dnia [...] grudnia 2008 r. poinformowało organ, iż zawieszenie praw wynikających z posiadania licencji drugiego stopnia, czy to pracownika ochrony fizycznej, czy też zabezpieczenia technicznego (w zależności od zakresu udzielonej koncesji), nie skutkuje natychmiastowym cofnięciem koncesji. Organ koncesyjny cofa koncesję dopiero po uzyskaniu informacji z Komendy Wojewódzkiej Policji o utracie uprawnienia (licencji). W sytuacji, gdy zostają zawieszone prawa wynikające z posiadania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie posiada ustawowych uprawnień do wykonywania czynności, o których mowa w art. 3 pkt 1 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, a co za tym idzie przedsiębiorca - osoba fizyczna - nie może skutecznie wykonywać działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia, zarówno samodzielnie jak też poprzez organizowanie i kierowanie pracownikami ochrony. Ustanowienie przez S. Z. pełnomocników, umożliwia, zdaniem organu koncesyjnego, przedsiębiorcy, kontynuację koncesjonowanej działalności gospodarczej, do momentu gdy nie utraci on licencji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną na podstawie art. 30 ust. 1, art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 104 i art. 268 k.p.a., Komendant Policji zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia. Zdaniem organu, skierowany do Sądu przeciwko S. Z. akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz art. 229 § 1 k.k. jest poważnym argumentem do zawieszenia stronie praw wynikających z licencji. Skarżący, jako właściciel firmy, świadczącej profesjonalne usługi w zakresie ochrony osób mienia powinien być szczególnie uwrażliwiony na przestrzeganie prawa i nie może na nim ciążyć zarzut popełnienia przestępstwa, tym bardziej, że zarzut ten związany jest z działalnością jego firmy i potwierdzony wniesieniem aktu oskarżenia do Sądu. Organ podkreślił, iż decyzję zawieszającą prawa wynikające z licencji pracownika ochrony właściwy organ Policji wydaje w oparciu o sam fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego, bez konieczności uzyskania prawomocnego rozstrzygnięcia. Organ podniósł, że wolą ustawodawcy jest, aby w przypadku postawienia pracownikowi ochrony zarzutu popełnienia przestępstwa, właściwy organ Policji mógł odsunąć taką osobę od wykonywania zadań służbowych, poprzez zawieszenie jej wynikających z licencji praw. Organ uznał, że interes społeczny przejawiający się w poszanowaniu norm prawnych powinien przeważyć nad interesem strony, jakim jest posiadanie licencji pracownika ochrony przez osoby decydujące o zakresie i sposobie działań pracowników zatrudnionych w agencji ochrony. Na uwagę, zdaniem organu, zasługuje przy tym fakt ustanowienia w A. pełnomocników z licencjami pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia i zabezpieczenia technicznego drugiego stopnia, co pozwoli na dalszą jej działalność. W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia skarżący zarzucił: - obrazę przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia przez przyjęcie, iż do wydania decyzji zawieszającej prawa wynikające z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wystarczający jest fakt toczącego się postępowania karnego, - obrazę przepisów postępowania tj.: 2) przepisu art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, przejawiające się również brakiem pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji; 3) przepisu art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. art. 80 k.p.a., przez rozstrzygnięcie sprawy w sposób całkowicie dowolny, pozbawiony oparcia w przepisach prawa i w materiale dowodowym. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący uznał za bezpodstawne twierdzenie organu, iż do wydania decyzji zawieszającej licencję wystarcza sam fakt toczącego się postępowania. Z przepisów ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie wynika, iż fakt prowadzenia postępowania karnego jest wystarczającą, obligatoryjną przesłanką do zawieszenia postępowania, tylko na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o ochronnie osób i mienia, a więc w przypadku, gdy postępowanie karne dotyczy przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. W przedmiotowej sprawie, w której zarzut nie dotyczy wymienionego wyżej katalogu przestępstw, organ administracji wydając decyzję w oparciu o art. 32 ust. 2 powołanej ustawy powinien był wskazać czy istnieją inne negatywne okoliczności uzasadniające zawieszenie licencji, niż tylko toczące się postępowanie, czego nie uczynił, a do czego był zobowiązany. W ocenie skarżącego wszczęcie postępowania karnego organ I instancji potraktował błędnie jako jedyną i wystarczającą przesłankę zawieszenia. Powyższa decyzja ma charakter przedsądu, co narusza jedną z naczelnych zasad konstytucyjnych wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji, tj. zasadę domniemania niewinności. Zwrócił uwagę, iż w art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia zawarta jest wskazówka co do charakteru przestępstw, które uzasadniają zwieszenie licencji tj. wymienia się mianowicie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Dlatego też, zawieszając licencję w związku z prowadzeniem postępowania karnego dotyczącego innych przestępstw niż wyżej wymienione, organ powinien zbadać, czy mają one zbliżony charakter i ładunek kryminalny (na przykład czynna napaść na funkcjonariusza publicznego — art. 135, 136, 222, 223 k.k., czy udział w zorganizowanej grupie albo związku przestępczym mającym na celu popełnienie przestępstwa - art. 258 k.k.). Przestępstwo przekupstwa, mieszczące się w Rozdziale XXIX Kodeksu karnego, obejmującym przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, nie ma charakteru zbliżonego do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skarżący, w kontekście interpretacji przepisu art. 32 ustawy o ochronie osób i mienia dokonanego przez Wydział Kontroli Departamentu Zezwoleń i Koncesji MSWiA, zarzucił organowi, iż nie wyjaśnił, czy zawieszenie licencji spowoduje cofnięcie koncesji na prowadzoną przez skarżącego działalność. Zdaniem skarżącego organ I instancji w sposób całkowicie dowolny pominął okoliczności, które potwierdzają, iż skarżący daje gwarancję prawidłowego wykonywania praw wynikających z licencji, bo od ponad ośmiu lat korzysta z przysługujących mu uprawnień zgodnie z przepisami prawa i bez jakichkolwiek zarzutów, nigdy nie był karany, a prowadzona przez niego działalność pod firmą "A.", otrzymała liczne rekomendację, które potwierdzają fakt zaangażowania skarżącego w działalność społeczną, i publiczną, w tym również na rzecz zwalczania przemocy. Nadto wygrywa kolejne przetargi i realizuje ochronę największych imprez masowych, co do których brak jest jakichkolwiek zastrzeżeń i posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i kontrole KGP przeprowadzone w dniu [...] czerwca 2008 r. i [...] listopada 2008 r. nie stwierdziły naruszeń prawa związanych z prowadzoną przez skarżącego działalnością w zakresie ochrony osób i mienia. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1, art. 268a k.p.a. oraz art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. W uzasadnieniu organ podniósł, iż przeciwko skarżącemu w dniu [...] września 2008 r. sporządzono akt oskarżenia o czyn z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz czyn z art. 229 § 1 k.k. polegający na obietnicy udzielenia pełniącemu funkcję Dyrektora Ośrodka Sportu w [...] korzyści osobistej w postaci utrzymania tej funkcji w razie zmiany na stanowisku Ministra Sportu oraz korzyści majątkowej w zamian za podpisanie umowy na ochronę COS przez firmę skarżącego, jak również wręczenie korzyści majątkowej. W sytuacji więc, gdy na stronie ciąży zarzut udzielenia obietnicy korzyści osobistej i majątkowej oraz udzielenia korzyści majątkowej w celu uzyskania zlecenia na prowadzenie ochrony w ramach posiadanej przez nią koncesji, zasadne jest zawieszenie jej praw wynikających z posiadanej przez nią licencji pracownika zabezpieczenia technicznego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania karnego, co pozwoli także odsunąć ją od bezpośredniego prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Przepis art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia nie ustala - dla jego zastosowania - wymogu skazania strony za przestępstwo, a organ administracji nie bada przesłanki winy lub niewinności strony, a więc czy faktycznie popełniła zarzucany jej w postępowaniu karnym czyn. Swoją decyzję wydaje na podstawie ustalonego stanu faktycznego, znajdującego odzwierciedlenie w normie prawa materialnego (w tym postępowaniu jest to art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia), uwzględniając przy tym także zasadę celowości i słuszności rozstrzygnięcia wyrażoną w art. 7 k.p.a., nakazującym wyważenie interesu indywidualnego (słusznego interesu strony) i interesu społecznego. W ocenie organu w sprawie niniejszej biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy, za nadrzędny należało uznać interes społeczny. Opisane w akcie oskarżenia zachowanie strony winno skutkować odsunięciem jej od możliwości wykonywania zawodu do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Oceny tej nie zmienia także posiadana przez stronę pozytywna opinia w miejscu zamieszkania. Rodzaj i okoliczności czynów, o które strona została oskarżona świadczą bowiem, że dla ochrony interesu społecznego należało skorzystać z możliwości zawieszenia jej praw wynikających z licencji pracownika ochrony. Skutkiem zawieszenia praw z licencji będzie odsunięcie strony od bezpośredniego prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. Z tego tytułu nie nastąpi natomiast na tym etapie cofnięcie koncesji, a więc zagrożenie dla firmy są iluzoryczne. W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia, polegające na przyjęciu, iż podejrzenie popełnienie przestępstwa niebędącego przestępstwem przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu może być okolicznością wystarczającą do zastosowania przepisu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia i to bez konieczności zbadania całokształtu postępowania, poprzedzającego decyzję o zawieszeniu praw wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia; II. rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., przez oparcie wydanej decyzji, na zasadzie dowolności, pozbawionej oparcia w materiale dowodowym, z pominięciem dowodów przemawiających na korzyść strony; 2) art. 107 § 3 k.p.a., przez brak dostatecznego uzasadnienia decyzji, zawierającego wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. Ponadto podniósł, iż organ nie wziął pod uwagę interesu indywidualnego skarżącego w postaci faktycznego pozbawienia go na wiele lat (znając praktykę sądową w szybkości rozpoznawania spraw) możliwości wykonywania zawodu, w imię niesprecyzowanego interesu społecznego. Nie ocenił też skutków jakie powstaną dla ok. 1500 pracowników, których zatrudnia skarżący w związku z zawieszeniem licencji skarżącemu. Zaznaczył, że jego pełnomocnicy do prowadzenia działalności firmy zostali ustanowieni tylko w związku z nadzwyczajną i krótkotrwałą przeszkodą jaką było jego aresztowanie. Skarżący wskazał także, iż uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia ogranicza się do stwierdzenia, że przeciwko niemu toczy się postępowanie karne i to dostatecznie uzasadnia decyzje o zawieszeniu praw z licencji. Takie nie oparte, zdaniem strony, na materiale dowodowym stwierdzenie jest pozbawione faktycznych podstaw. Ponadto, organ administracyjny w uzasadnieniu decyzji odniósł się jedynie do aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu, natomiast nie odniósł się w żaden sposób do pozostałych dowodów, wymienionych w pkt II. l skargi. Tym samym, ocena materiału dowodowego, jest dowolna. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Pismem z dnia [...] września 2009 r. skarżący uzupełnił zarzuty skargi wskazując na błędną, w jego ocenie, interpretację organu art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 32 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o ochronie osób i mienia. Przepis ten jest w swojej treści jednoznaczny. Stanowi bowiem, że Komendant Wojewódzki Policji może, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikom ochrony o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1, zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. W ust. 1 powołanego przepisu ustawodawca określając przesłanki obligatoryjnego zawieszenia praw z licencji wskazał na przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Skoro zatem tylko te przestępstwa zostały wyłączone z ust. 2 cyt. przepisu to ta okoliczność oznacza, iż przesłanką fakultatywnego zawieszenia praw z licencji stanowi wszczęcie postępowania karnego o każde inne przestępstwo wymienione w kodeksie karnym bądź przepisach szczególnych. Nie ma zatem, wbrew przekonaniu skarżącego, żadnych podstaw do przyjęcia, iż warunkiem zastosowania powołanego przepisu jest postępowanie karne o przestępstwo zbliżone w charakterze do przestępstw, o których mowa w ust. 1. Taka wykładnia powołanego przepisu, w świetle jego literalnego brzmienia jest wykładnią nieuprawnioną. Przesłanką zastosowania art. 32 ust. 2 ustawy o ochronie mienia jest fakt toczącego się postępowania karnego, a nie, jak twierdzi skarżący inne negatywne okoliczności uzasadniające zawieszenie, co jednak nie oznacza, iż w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie zawieszenia licencji na podstawie powołanego przepisu, a następnie w podjętym w tej sprawie rozstrzygnięcia organ może ograniczyć się wyłącznie do ustalenia, iż toczy się postępowanie karne i tylko na podstawie tego ustalenia zdecydować o zawieszeniu praw z licencji. Skoro bowiem z przepisu wynika, że organ może zawiesić prawa wynikające z licencji (a nie ma takiego obowiązku) to organ realizując to uprawnienie powinien przeprowadzić postępowanie z zachowaniem zasady celowości i słuszności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zakres swobody organu wynikający z przepisów prawa materialnego jest ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego w szczególności ta, o której w powołanym przepisie mowa. Tym samym więc rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego ustalenia szeregu okoliczności pozwalających na ocenę zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Organ, takich ustaleń i oceny zgromadzonego materiału dowodowego dokonał. Zarzutowi skarżącego, iż rozstrzygnięcia zostały oparte wyłącznie na fakcie toczącego się postępowania karnego przeczy przedstawione w uzasadnieniach tych decyzji stanowisko organów. Każdy z tych organów nie tylko ustalił bezsporny fakt toczącego się postępowania karnego, ale również odniósł się do treści przedstawionych w tym postępowaniu zarzutów i dokonał ich oceny w aspekcie prowadzonej przez skarżącego działalności, a także, co strona pomija uwzględniły w tej ocenie fakt pozytywnej opinii o skarżącym tyle, że przyznając prymat interesowi społecznemu uznał, iż ta opinia w okolicznościach rozstrzyganej sprawy nie wyłącza możliwości skorzystania przez organ z uprawnienia, o którym mowa w art. 32 ust. 2 powołanej ustawy. Ta jednak okoliczność nie uzasadnia zarzutu dowolności dokonanej przez organy oceny zaistniałego stanu rzeczy i naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. Zdaniem Sądu ta ocena znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, a wydane na tej podstawie decyzje zostały podjęte bez naruszenia art. 32 ust. 2 powołanej ustawy. Koncesjonowanie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług ochrony osób i mienia, jak i kontrolowanie działalności oraz łączące się z tym a przypisane powołaną ustawą obowiązki i uprawnienia organów Policji wiążą się ściśle z charakterem i specyfiką tej działalności. Ochrona osób i mienia realizowana jest bowiem w formie bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego. Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia uprawnia osobę ją posiadającą do wykonywania zadań określonych przepisami ustawy, w tym do kierowania zespołami pracowników ochrony i jest podstawą uzyskania i posiadania koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Specyfika wykonywanej przez pracownika ochrony funkcji wiąże się zatem z dużą odpowiedzialnością i ryzykiem. Stąd też konieczność zagwarantowania zaufania publicznego i szczególnej przejrzystości wykonywania tego zawodu. W takim też kontekście należy dokonywać oceny decyzji w przedmiocie czasowego zawieszenia praw wynikających z licencji pracownikowi, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne o przestępstwo inne niż wymienione w ust. 1 powołanego przepisu uznając przy tym, co wymaga podkreślenia, iż wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 32 ust. 2 ustawy było, aby w przypadku wszczęcia postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony organ Policji mógł odsunąć go od wykonywania przez niego zadań, do których w ramach licencji jest uprawniony. Z niekwestionowanych ustaleń organów wynika, że [...] września 2008 r. został sporządzony przeciwko skarżącemu akt oskarżenia o czyny z art. 229 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 229 § 1 k.k. tj. o to, że obiecał pełniącemu funkcję Dyrektora Ośrodka Sportu korzyść osobistą w postaci utrzymania tej funkcji w przypadku zmiany na stanowisku Ministra Sportu oraz korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 250 tys. zł w zamian za podpisanie w imieniu Ośrodka Sportu z nim jako prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą A. umowy na wykonanie usług ochrony osób i mienia wraz z monitoringiem we wszystkich ośrodkach COS oraz o to, że udzielił pełniącemu funkcję Dyrektora O.S., w związku z pełnieniem funkcji publicznej, korzyść majątkową w wysokości 300 tys. zł w zamian za podpisanie w imieniu COS z nim jako prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą ww. Agencji umowy na wykonanie usług ochrony osób i mienia wraz z monitoringiem we wszystkich ośrodkach COS. W świetle powyższego nie ma wątpliwości co do tego, iż na skarżącym ciąży zarzut udzielenia obietnicy korzyści osobistej i majątkowej i udzielenia korzyści majątkowej w celu uzyskania zleceń na prowadzenie ochrony w ramach posiadanej przez niego koncesji. Zarzucany czyn pozostaje zatem w ścisłym związku z prowadzoną przez niego w ramach koncesji działalnością gospodarczą, której specyfika wymaga szczególnej transparentności działań koncesjobiorcy bez jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie. W interesie społecznym leży zatem, aby osoba, co do której, istnieją tego rodzaju zarzuty nie wykonywała zadań przypisanych ustawą dla osób, które licencją pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia się legitymują. Takiej też oceny dokonały organy zasadnie, zdaniem Sądu, uznając, iż z uwagi na charakter zarzucanych czynów i ich związek z prowadzoną przez skarżącego działalnością należy uwzględniając ochronę interesu społecznego prawo z licencji zawiesić do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej. Zaistniały stan rzeczy wyczerpuje bowiem w świetle art. 7 k.p.a. i art. 32 ust. 2 ustawy przesłanki do takiego rozstrzygnięcia. Podnieść przy tym należy, iż ramach powołanego przepisu ustawy o broni i amunicji nie podlega ocenie kwestia poziomu świadczenia usług i wykonywanych zadań pod względem ich profesjonalizmu i takiej oceny organ nie dokonywał. Bez istotnego znaczenia pozostaje zatem okoliczność, czy skarżący posiada certyfikację jakości ISO i czy wygrywa kolejne przetargi na ochronę największych imprez masowych. W świetle postawionych zarzutów nie jest również istotne, czy i w jakim zakresie jest zaangażowany w pomoc społeczną i publiczną. Sprawa nie dotyczy też koncesji. Nie było zatem obowiązkiem organu dokonywanie oceny prowadzonej w jej ramach działalności gospodarczej. Uwzględnieniu podlegał tylko charakter prowadzonej działalności, istota i zadania płynące z licencji oraz charakter zarzucanych czynów i ich związek z działalnością skarżącego, a w tym zakresie ocena organów jest prawidłowa i odpowiada wymogom procedury administracyjnej, którymi organy były związane. Brak szczegółowych rozważań i ustaleń co do zaangażowania w pomoc społeczną, profesjonalizmu, okresu posiadania licencji nie jest zatem uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Podkreślenia wymaga przy tym, iż organ stosując określony przepis prawa winien wykazać spełnienie przesłanek do jego zastosowania i na tej kwestii się w uzasadnieniu koncentrować, a nie na skutkach, jakie podjęcie określonej decyzji wywoła. Ocena tych skutków w rozpoznawanej sprawie nie mieści się, zdaniem Sądu, w ocenie zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia celowości i słuszności rozstrzygnięcia i interesu społecznego (art. 7 k.p.a.). W tym postępowaniu, wbrew przekonaniu skarżącego nie może podlegać rozważeniu kwestia, czy i na ile czasowe zawieszenie praw z licencji oznacza pozbawienie prawa do wykonywania zawodu przez skarżącego. W przeciwnym razie mogłoby to prowadzić do zniweczenia celu, jaki powołany przepis realizuje. Kwestia dolegliwości skutków podjętych decyzji dla osobistych interesów skarżącego, jego zobowiązań płynących z kontraktów i szkód związanych z ich niezrealizowaniem, a także kwestia skutków ew. cofnięcia koncesji dla zatrudnionych przez skarżącego pracowników również nie podlega w ramach rozpoznawanej sprawy ocenie organu. Nie było zatem potrzeby czynienia ustaleń, czy zawieszenie licencji spowoduje cofnięcie koncesji i jakie skutki tego rodzaju rozstrzygnięcie spowoduje. Niewyjaśnienie sprawy w tym zakresie nie stanowi zatem, zdaniem Sądu, uzasadnienia dla zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego i procesowego. W szczególności nieuzasadniony jest zarzut niewyjaśnienia, jaki jest zakres pełnomocnictw udzielonych przez skarżącego i ich skuteczność. Taka ocena w postępowaniu prowadzonym w sprawie zawieszenia praw z licencji dokonywana być nie może. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że słuszny interes strony to zobiektywizowana, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej zaś uznanie interesu strony za słuszny powinno wynikać z obiektywnej oceny sytuacji, a nie z przekonania strony opartego na poczuciu krzywdy, nierówności, czy niezrozumienia przez organ trudnej, w jej ocenie, sytuacji faktycznej. Tak rozumiejąc słuszny interes strony należy stwierdzić, iż w okolicznościach sprawy nie ma podstaw do przyjęcia, by organ rozważając kwestię interesu społecznego i interesu skarżącego uznał jego interes za nadrzędny. Podjęcie decyzji w przedmiocie zawieszenia nie wymaga uprzedniej oceny z punktu widzenia skutków takiej decyzji dla interesów gospodarczych i finansowych skarżącego. Czas trwania postępowania karnego, czy też wpływ decyzji na sytuację jego firmy pozostają bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. W tym przypadku uwzględnieniu podlega fakt toczącego się postępowania karnego, charakter zarzucanych czynów, ich związek z prowadzoną w ramach Agencji działalnością gospodarczą a te okoliczności organ ocenił i trafnie przyjął, iż interes społeczny wymaga skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 32 ust. 2 powołanej ustawy. Organy przedstawiły swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji bez uchybienia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji wskazano dowody i fakty, na których oparte są orzeczenia, a ustaleń faktycznych w tym zakresie strona nie podważa ani też nie podważa dowodów, na podstawie których zostały poczynione. Przedstawia jedynie swoją ocenę materiału dowodowego, ale jej przekonanie w tym względzie w świetle materiału dowodowego i dokonanej przez organ jego oceny nie stanowi podstawy do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja została podjęta w sposób dowolny z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z rygorami procedury administracyjnej i prawidłowym zastosowaniem prawa materialnego zaś ocena czy rozstrzygnięcie jest celowe i słuszne nie należy do Sądu. Sąd dokonuje bowiem oceny decyzji pod względem legalności, a w tym zakresie Sąd nie stwierdził wadliwości, która w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowiłaby podstawę do uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.