VI SA/Wa 573/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej F. z siedzibą w S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. (sygn. akt II GSK 719/08) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/WA 218/08) oddalający skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Do wydania tego wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ ustalił na podstawie znajdującego się w aktach zwrotnego poświadczenia odbioru, że przesyłka polecona nr [...] zawierająca decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na F. z siedzibą w S. (dalej zwana F.) kary pieniężnej została doręczona pełnomocnikowi F. dnia 10 września 2007 r. Odwołanie od tej decyzji zostało nadane dnia 25 września 2007 r., zatem 14 dniowy termin do wniesienia odwołania nie został zachowany. W skardze na to postanowienie F. podniosła, że decyzja została jej doręczona 11 września, nie zaś 10 września 2007 r., zatem termin do wniesienia odwołania został zachowany. Do skargi strona dołączyła: 1/ oryginał dokumentu z dnia 18 grudnia 2007 r. wydanego przez Kierownika Zmiany Urzędu Pocztowego [...] potwierdzającego, iż doręczenie przesyłki nr [...] miało miejsce 11 września 2007 r., 2/ potwierdzoną kopię listy przesyłek (karty z księgi zawierającej adnotacje o doręczeniach) w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 11 września 2007 r., na której pod poz. 63 widnieje wpis dotyczący przesyłki z O. nr [...], 3/ kopertę, w której doręczono przesyłkę nr [...] opatrzoną zapisem 11 września 2007 r. /4827. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę podnosząc, że nie zostało przeprowadzone postępowanie reklamacyjne zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego (Dz. U. nr 183 2003 r. poz. 1795). W wyniku skargi kasacyjnej F. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny z naruszeniem przepisów postępowania nie wydał postanowienia dowodowego w trybie art. 106 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej zwana p.p.s.a., Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270/ i nie przeprowadził dowodu z dołączonych do skargi dokumentów, a mimo to uznał, że pismo Kierownika Zmiany Urzędu Pocztowego [...] nie spełnia wymogów przewidzianych dla odpowiedzi na reklamację. WSA nie dokonał też oceny wartości dowodowej dołączonych do skargi kopii listy przesyłek oraz koperty, w której była doręczona sporna przesyłka. Sąd nie ocenił też, czy wskazane dowody zaprzeczają prawdziwości daty doręczenia przesyłki widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 106 § 3 i § 5 p.p.s.a. dopuścił dowód z: 1/ oryginału dokumentu z dnia 18 grudnia 2007 r. wydanego przez Kierownika Zmiany Urzędu Pocztowego [...] potwierdzającego, iż doręczenie przesyłki nr [...] miało miejsce 11 września 2007 r., 2/ potwierdzonej kopii listy przesyłek doręczonych w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 11 września 2007 r., 3/ koperty, w której doręczono przesyłkę nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. rozpoznając sprawę ponownie, po uchyleniu przez NSA wyroku I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Mając na względzie przedstawioną wyżej ocenę dokonaną przez NSA i biorąc pod uwagę uzupełniony materiał dowodowy Sąd stwierdził naruszenie prawa, skarga jest więc uzasadniona. Na wstępie przypomnieć należy, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, zaś zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalny jest dowód przeciwko dokumentowi urzędowemu. Zwrotne poświadczenie odbioru jest urzędowym poświadczeniem daty doręczenia przesyłki, przy czym datę tę wpisuje sam odbiorca przesyłki i potwierdza własnoręcznym podpisem. Czyni to zawsze w obecności pracownika Poczty. Omyłka nie może być jednak wykluczona i oczywiście dopuszczalny jest dowód, że data widniejąca na zwrotnym poświadczeniu odbioru została wpisana błędnie. Jako dowód może być przedstawione wszystko, co może przyczynić się do określenia rzeczywistej daty doręczenia. Cytowane wyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003 r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej...(dalej zwane rozporządzeniem reklamacyjnym) nie wyczerpuje możliwości dowodzenia rzeczywistej daty doręczenia przesyłki. Przypomnieć należy, że zgodnie z § 4 p.1 rozporządzenia reklamacyjnego, reklamację zgłasza się w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi, zaś zgodnie z § 4 p. 3 reklamację zgłasza się w formie: 1) pisemnej; 2) ustnej do protokołu; 3) innej niż wymienione w pkt 1 i 2, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny, w tym również w formie elektronicznej. Już z tego zapisu wynika, że postępowanie reklamacyjne nie jest nadmiernie sformalizowane i jako cel stawia sobie przede wszystkim zbadanie zasadności reklamacji. Z całości zapisów rozporządzenia wynika, że uregulowane w nim postępowanie dotyczy niedoręczenia przesyłki lub doręczenia przesyłki uszkodzonej i ewentualnego odszkodowania z tego tytułu. W zasadzie postępowanie reklamacyjne nie dotyczy błędu lub niejasności w dacie umieszczonej na zwrotnym poświadczeniu odbioru, choć można uznać, że błąd na tym dokumencie stanowi nienależyte wykonanie usługi pocztowej. Nie ma żadnego uzasadnienia dla twierdzenia, że niejasność lub błąd na tym dokumencie nie może być wyjaśniony i sprostowany w możliwie prosty i pewny sposób umożliwiający szybkie uzyskanie rzetelnej informacji o rzeczywistej dacie doręczenia. W ocenie Sądu treść rozporządzenia reklamacyjnego nie stoi temu na przeszkodzie. W tym stanie rzeczy należało dopuścić dowód ze wszystkich przedstawionych przez stronę dokumentów i na ich podstawie ocenić, czy organ prawidłowo ustalił datę doręczenia przesyłki. Sąd zważył, że dokument wystawiony przez Kierownika Zmiany Urzędu Pocztowego [...] (tj. Urzędu dokonującego doręczenia przesyłki adresatowi) jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jest całkowicie jednoznaczny w swej treści tj. stwierdza, że wedle wiedzy Urzędu przesyłka nr [...] została doręczona 11 września 2007 r. Z dokumentem tym pozostaje w pełnej zgodności drugi dokument tj. potwierdzona kopia listy przesyłek doręczonych w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 11 września 2007 r. z której wynika, że przesyłka nr [...] została zapisana na tej liście pod pozycją 63 jako doręczona 11 września 2007 r. Zwrócić należy także uwagę, że na kopercie listu nr [...] umieszczony jest (prawdopodobnie przez odbiorcę) datownik 11 września 2007 r. Na kopercie nie ma żadnego datownika placówki oddawczej, który świadczyłby o dacie dojścia przesyłki z O. do Urzędu Pocztowego [...]. W aktach administracyjnych znajduje się natomiast kopia obu stron zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki. Na jednej stronie tego dokumentu widnieje umieszczona przez odbiorcę data 10 września 2007 r., zaś na drugiej stronie widnieje datownik placówki oddawczej Urzędu Pocztowego [...] (stempel Urzędu), z którego wynika, że przesyłka ta doszła do Urzędu oddawczego dnia 11 września 2007 r. Już z tej sprzeczności wynika nieprawidłowość, bowiem przesyłka, która doszła do Urzędu 11 września 2007 r. nie mogła być przez ten Urząd doręczona adresatowi dnia 10 września 2007 r. Ta nieprawidłowość i niejasność nie została przez organ administracji wyjaśniona, a ustalenia o wniesieniu odwołania z naruszeniem terminu były poczynione przedwcześnie. Doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 i 80 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane naruszenia Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę wszystkie opisane wyżej dokumenty, ustali prawidłową datę doręczenia przesyłki i wdroży stosowną procedurę, co do odwołania strony. Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 145 § 1 p. 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. O niewykonaniu uchylonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.