II OSK 174/10

Dnia 15 lutego 2011 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2009 roku sygn. akt II SA/Kr 1111/09 w sprawie ze skargi L. G. i Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2009 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. zasądza od L. G. i Z. G. na rzecz Z. J. kwotę 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2009 r. sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1111/09 ze skargi L. G. i Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję jak i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z [...] stycznia 2009 r. po ponownym rozpoznaniu sprawy, działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego Anny i Z. J. pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] K. przy ul. B. w Krakowie. W uzasadnieniu podniesiono, że po przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, organ działając zgodnie z zaleceniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie przeprowadził wnikliwą analizę urbanistyczno-architektoniczną ze szczególnym uwzględnieniem parametrów występujących w analizowanym obszarze, w celu przyjęcia ustaleń dla przedmiotowej inwestycji. Wykonana w trakcie postępowania analiza urbanistyczno-architektoniczna obszaru wyznaczonego wokół terenu objętego wnioskiem wykazała, że przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W kwestii uwag L. i Z. G. odnośnie zaznaczenia na mapie ewidencyjnej linii zabudowy jako obowiązującej od strony południowej działki, organ wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy linię taką wyznacza się od frontu działki i określa się tylko szerokość elewacji frontowej, natomiast nie wyznacza się na tym etapie postępowania szerokości elewacji bocznych czy też uskoków w bryle budynku. Te szczegóły będą ewentualnie ustalane i zatwierdzone na dalszym etapie - w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji L. i G. oraz Z. G. nie zostało uwzględnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] maja 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium wyznaczone parametry urbanistyczne pozwolą na kontynuację zastanego ładu urbanistycznego, którego częścią jest wnioskowany teren. Planowana zabudowa stanowić będzie piąty segment zespołu zabudowy szeregowej usytuowany w granicy z działką nr 699 zabudowaną czwartym segmentem (budynek nr 28). Odnosząc się zarzutów odwołujących, co do braku dostępu działki stanowiącej własność inwestora do drogi publicznej Kolegium wskazało, że z akt sprawy - w szczególności ze znajdujących się map ewidencyjnych - wynika, że teren inwestycji (zgodnie z zaznaczonymi na mapie liniami rozgraniczającymi teren inwestycji) obejmuje działki nr [...] i [...], który to teren bezpośrednio przylega do działki nr [...] - działki drogowej. W świetle powyższego zarzut odwołania co do braku dostępu do drogi publicznej jest bezzasadny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli L. G. Z. G.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając skargę za zasadną uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że w sprawie wyznaczony został obszar analizowany zgodnie z § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Obszar ten został wprawdzie wyznaczony w sposób prawidłowy, ale niektóre wymogi określone w powyższym rozporządzeniu nie zostały określone w sposób pozwalający na ich akceptację pod względem legalności. Od samego początku postępowania skarżący kwestionowali wyliczenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy (§ 5 rozporządzenia). W załączniku nr 1 do decyzji - warunki zabudowy - w ust. ll pkt 1 lit. b) wywiedziono, że "Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nr [...], ustala się w wysokości do 38%. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu inwestowanego ustala się na poziomie min. 50%". W aktach sprawy (k. 110) znajduje się dokument z daty 31 grudnia 2008 r. zaczynający się od słów "Aneks do analizy przeprowadzonej 27.06.2008 r. oraz wyników analizy z dnia 3.11.2008 r.", sporządzony przez architekta, w którym stwierdza się, że w związku z uwagami do projektu decyzji sporządzonego dla w/w inwestycji, wniesionymi przez L. i Z. G., ponownie szczegółowo przeanalizowano zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy : - Odnośnie współczynnika zabudowy: Dane zostały wyliczone na podstawie MSiP (pow. budynków i działek) oraz mapy sytuacyjno-wysokościowej (karta nr 23) z uwzględnieniem powierzchni tarasu, schodów, wykuszu budynków w przedmiotowej zabudowie szeregowej. Kształtują się one w następujący sposób : - dz. nr 699 zabudowana - 86 + 3,5 = 89,5m2, co daje 0,384 - dz. nr 700 zabudowana - 80 m2, co daje 0,365 - dz. nr 701 zabudowana -72 + 11,5 = 83,5m2, co daje 0,383 - dz. nr 702 zabudowana -110+8 = 118m2, co daje 0,357; średni wskaźnik = 0,372. Wskaźnik powierzchni zabudowy piątego segmentu w zabudowie szeregowej ustalony dla nowej zabudowy jako wynik powyższej analizy 4 segmentów: zaokrąglony do 38% (biorąc pod uwagę, że nie wszystkie elementy zagospodarowania mogą być naniesione na mapach) mieści się w charakterystycznym parametrze tej zabudowy. Sąd podniósł, że skrót "Dane zostały wyliczone na podstawie MSiP" jest niezrozumiały. Także uczestnicy rozprawy przed Sądem w dniu 30.09.2009 r., nie potrafili rozszyfrować tego skrótu. Żaden z orzekających organów, pomimo podnoszonych zarzutów co do wyliczenia wskaźnika nowej zabudowy - kwestii tych nie wyjaśnił. Jest to uchybienie procesowe, które musi decydować o uchyleniu zaskarżonej decyzji jak i poprzedzająca ją decyzji organu l instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy muszą wyjaśnić na jakiej podstawie rzeczoznawca ustaliła dane do wyliczenia współczynnika zabudowy. Następną kwestią wymagającą w ocenie Sądu I instancji ponownego rozpoznania jest kwestia linii zabudowy. Skarżący wskazywali, że wyliczony wskaźnik nowej zabudowy spowoduje naruszenie linii zabudowy od strony południowej. Rozstrzygnięcie tej kwestii związane było ze stanowiskiem Kolegium, wyrażonym w decyzji (poprzednio uchylającej decyzję organu l instancji) z dnia 7 lutego 2008 r., w którym Kolegium stwierdziło, że linię zabudowy wyznacza się od frontu działki. Z art. 138 § 2 k.p.a. nie wynika, że organ l instancji jest związany poglądem prawnym wyrażonym w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej ani też, że organ odwoławczy jest uprawniony do udzielania wskazówek odnośnie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przekazanej organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja kasacyjna nie może więc zawierać takich wskazań, które przesądzałyby o treści ponownej decyzji organu l instancji. Krótko mówiąc o treści rozstrzygnięcia sprawy przekazanej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. do ponownego rozpoznania, decyduje wyłącznie organ l instancji, który powinien dokonać tego rozstrzygnięcia samodzielnie, bez jakiegokolwiek wpływu w tym zakresie organu odwoławczego. Przepis § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., jako zasadę - obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem nakazuje wyznaczyć jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Przepisy ust. 2-4 stanowią wyjątek od tej zasady. Ustawodawca mówi o wyznaczeniu linii zabudowy, nie precyzując, że linię zabudowy wyznacza się od frontu działki. Jeżeli tak, to tego przepisu nie można wykładać inaczej niż brzmi jego treść. Skoro powiedziano tylko o linii zabudowy, to oznacza to, że chodzi o wszystkie linie zabudowy i nie ma żadnych podstaw aby linie te ograniczać do frontowej linii zabudowy. Przepis ust. 4 § 4 tego rozporządzenia dopuścił inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, ale musi być w tym zakresie dokonana analiza i organ orzekający musi uzasadnić dlaczego stosuje wyjątek od zasady. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Z. J. zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji pomimo istnienia przesłanki do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 ustawy, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu wyroku dokładnych wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię - § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, jak wynika z uzasadnienia podjętego orzeczenia, zdecydował się uchylić decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz Prezydenta Miasta Krakowa z powodu przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., tj. z powodu innego, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że przepisami tymi były § 5 oraz § 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do wniosku o naruszeniu § 5 powyższego rozporządzenia prowadzi, w ocenie Sądu, niezgodność wyliczenia przedstawionego przez organy administracji publicznej i skarżących oraz wątpliwości co do rozwinięcia zastosowanego w powyższych aktach skrótu. Natomiast o naruszeniu § 4 przesądza dokonana przez Sąd interpretacja prowadząca do wniosku, że z przepisów prawa nie wynika wprost, że linia zabudowy powinna być ustalana od frontu działki, a więc celem zachowania ładu przestrzennego należy stosować wiele linii zabudowy. W żadnej części uzasadnienia skarżonego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie wskazał, że naruszenia te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w przypadku wykrycia takich naruszeń możliwe jest zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i w konsekwencji uchylenie decyzji organu administracji publicznej. Takie działanie stanowi naruszenie powyższego artykułu, który nakazuje sądowi nie tylko dokładne wskazanie naruszeń, ale również wykazanie, jaki miały one wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd pierwszej instancji, uchylając zaskarżoną decyzję przy uwzględnieniu podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zobowiązany więc jest, stosownie do treści art. 141 § 4 p.p.s.a., wykazać w uzasadnieniu prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Podobnie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd ma obowiązek wykazania wpływu tych naruszeń na treść rozstrzygnięcia, czego nie dokonał. W istocie oznacza to, że nie zostały wykazane przesłanki do uchylenia decyzji organu administracji publicznej, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ograniczył się w uzasadnieniu orzeczenia do wskazania naruszeń przepisów postępowania, ale nie wykazał, że naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik postępowania, a tym bardziej by wpływ ten mógł mieć charakter istotny. W ocenie strony skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał również naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie, że organ celem zapewnienia ładu przestrzennego powinien zastosować wszystkie linie zabudowy i nie ma żadnych podstaw aby linie te ograniczać do frontowej linii zabudowy. Sąd nie kwestionując sposobu wyznaczenia frontowej linii zabudowy wskazał jednocześnie, że powinna zostać uwzględniona i wyznaczona również południowa linia zabudowy, co tym bardziej jest zasadne w przypadku zabudowy szeregowej. Zdaniem strony skarżącej nie można zgodzić się z tezą o możliwości, a nawet istnieniu obowiązku wyznaczenia wielu linii zabudowy. Z treści § 4 analizowanego rozporządzenia wynika, że ustalana jest "linia zabudowy" a nie "linie zabudowy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, pomimo uchylenia decyzji organów obu instancji praktycznie nie zawarł precyzyjnych wskazówek dotyczących dalszego postępowania w sprawie, co oznacza naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Uniemożliwia bowiem organowi, którego decyzję Sąd uznał w części za wydaną z naruszeniem prawa, ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. G. i Z. G. wnieśli o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., polegające na niewskazaniu podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonych decyzji. Jako uchybienie procesowe, które zdecydowało o uchyleniu zaskarżonych decyzji, Sąd I instancji wskazał "brak możliwości wyjaśnienia co oznacza skrót w zdaniu: Dane zostały wyliczone na podstawie MSIP." Sąd ten zalecił ponadto aby ponownie rozpoznając sprawę organy wyjaśniły, na jakiej podstawie architekt ustalił dane do wyliczenia współczynnika zabudowy. Naruszenie przepisów postępowania stanowi podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O istotnym wpływie na wynik sprawy można mówić jedynie wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść ukształtowanego decyzją stosunku prawnego. Konieczne jest zatem wykazanie przez Sąd, że w wyniku naruszenia przepisów postępowania w sprawie zaistniała hipotetyczna możliwość odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Użycie przy wyliczeniu współczynnika zabudowy skrótu "MSIP" nie stanowiło podstawy do uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a., sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę fakty powszechnie znane nawet bez powołania się na nie przez strony. Fakty powszechnie znane to takie fakty, o których istnieniu każdy powinien wiedzieć lub łatwo może się dowiedzieć z powszechnie dostępnych źródeł. Jak wynika z Biuletynu Informacji Publicznej Miasta Krakowa skrót "MSIP" oznacza "Miejski System Informacji Przestrzennej", który stanowi rejestr komputerowy obejmujący system informacji przestrzennej, zawierający bazy danych m. in. danych z ewidencji gruntów i budynków. Systemy informacji przestrzennej w formie komputerowej są prowadzone również przez inne miasta. Od dnia 7 czerwca 2010 r. zasady ich tworzenia i użytkowania określa ustawa z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. Nr 76, poz. 489), dokonująca transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2007/2/WE z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz. Urz. UE L 108 z 25.04.2007, str. 1, z późn. zm.). Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że Sąd I instancji miał możliwość ustalenia znaczenia powyższego skrótu. Podkreślić należy ponadto, że architekt w analizie urbanistyczno-architektonicznej podał precyzyjnie dane obejmujące powierzchnię budynków i działek przyjętych do wyliczenia współczynnika zabudowy oraz sposób jego wyliczenia. Podzielić należy także zarzut naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Treść przepisów powołanego § 4 nie daje podstaw do przyjęcia, tak jak to uczynił Sąd I instancji, że linia zabudowy powinna być ustalana "nie tylko od frontu działki, bowiem w celu zachowania ładu przestrzennego należy stosować wiele linii zabudowy." Zgodnie z § 4 powołanego rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem co do zasady wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Dokonując zarówno językowej jak i celowościowej wykładni powyższych przepisów nie sposób przyjąć, że wynika z nich obowiązek wyznaczenia linii zabudowy nie tylko od frontu działki znajdującego się przy drodze publicznej, ale z każdej strony tej działki. Przepisy § 4 ust. 2-4 powołanego rozporządzenia konsekwentnie posługują się w odniesieniu do linii zabudowy liczbą pojedynczą a nie mnogą. Potwierdzenie, że ustalana jest tylko jedna linia zabudowy od strony drogi publicznej zawiera natomiast wprost ust. 3 powołanego paragrafu. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas zgodnie z tym przepisem, obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Taki sposób ustalania linii zabudowy jest również uzasadniony względami celowościowymi. Ustalenie linii zabudowy ma służyć zapewnieniu ładu przestrzennego. Zapewnienie harmonijnego usytuowania budynków jest szczególnie istotne od strony przestrzeni publicznej, najczęściej drogi publicznej. Prawidłowe usytuowanie natomiast budynku od strony sąsiednich działek budowlanych zapewniają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Sąd I instancji uchylając zatem zaskarżone decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie wykazał, że organy orzekające w sprawie dokonały błędnej wykładni § 4 powołanego rozporządzenia, a także naruszyły przepisy postępowania ze skutkiem mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszając tym samym art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.