VI SA/Wa 1309/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za częściowe zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia odrzucić skargę W dniu 10 czerwca 2008 r. skarżąca, E. Z., reprezentowana przez pełnomocnika C. Z., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za częściowe zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W wykonaniu zarządzeń z dnia 24 lipca 2009 r. (k. 1 i 6), wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego dla C. Z. do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz wykazania, iż Pan C. Z. należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a ewentualnie podpisania skargi przez skarżącą. Ponadto, strona została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Na wykonanie wezwania zakreślono pełnomocnikowi skarżącej termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 sierpnia 2009 r. (k. 9). W wyznaczonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte. Dodatkowo z zamieszczonej w aktach sprawy informacji udzielonej w dniu 8 września 2009 r. przez Oddział Finansowo – Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (verte k. 11) wynika, iż po sprawdzeniu w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty tytułem wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy, organ lub inne osoby uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności procesowej. W orzecznictwie przyjmuje się, że niedołączenie do skargi pełnomocnictwa jak również dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony skarżącej, należy uznać za brak formalny skargi, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1337/04, ONSA i WSA 2005, nr 5, poz. 91). W przypadku wystąpienia tego rodzaju braku zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa o jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. Z kolei zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Opisana powyżej sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wyznaczony przez Sąd termin na usuniecie braków formalnych skargi oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi upływał bezskutecznie z dniem 17 sierpnia 2009 r. W zakreślonym terminie strona nie wykonała wezwaniu, wobec czego skarga stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Należy bowiem podkreślić, iż zarówno termin do usunięcia braków formalnych skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a.), jak i termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (art. 220 § 1 p.p.s.a.) ma charakter ustawowy, co oznacza, że nie może on być skracany ani przedłużany przez Sąd, a w przypadku nieusunięcia braków formalnych skargi i nieuiszczenia wpisu od skargi w tymże terminie, po stronie Sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.