II SA/Ol 744/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2009r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku rolnictwo postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić na rzecz skarżącego od Rektora Uniwersytetu kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania. P.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]" nr "[...]", którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej tegoż organu z dnia "[...]" nr "[...]", uchylającej w całości decyzję Dziekana Wydziału Kształtowania Środowiska i Rolnictwa z dnia "[...]" w sprawie skreślenia skarżącego z listy studentów kierunku rolnictwo i przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Rektora w związku z rażącym naruszeniem art. 151 § 2 kpa. Podniósł, iż organ nie mógł zastosować art. 151 § 1 kpa w sytuacji, gdy jednocześnie ustalił, że zachodzi okoliczność, o jakiej mowa w art. 146 § 2 kpa. Wskazał, że w takim przypadku organ winien w osnowie decyzji stwierdzić, że ostateczna decyzja Rektora z dnia "[...]" narusza prawo, a nie jak to uczyniono, odmówić uchylenia decyzji ostatecznej, co w sposób oczywisty naruszyło treść art. 151 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Rektor reprezentowany przez r.pr. E. G. uznał zasadność podniesionych w skardze zarzutów. Przyznał, iż w uzasadnieniu decyzji powołał jako podstawę prawną jej wydania: art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa, a jednocześnie oparł jej sentencję na art. 151 § 1 kpa. Podniesiono, iż w myśl art. 151 § 2 kpa, wobec ustalenia, iż naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, organ winien ograniczyć się do stwierdzenia, że kwestionowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja z dnia "[...]" została wydana z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Wskazano, iż w związku z powyższym, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ uwzględnił skargę w całości w ten sposób, że decyzją z dnia "[...]" (doręczoną skarżącemu w dniu 31 lipca 2009r.) uchylił zaskarżoną oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Rektora oraz orzekł, iż decyzja z dnia "[...]"wydana została z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy i uchylenia go. Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia "[...]" i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia "[...]" Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł i koszty zastępstwa prawnego w kwocie 240 zł, orzeczono na podstawie art. 201 § 1 wskazanej ustawy i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). .