II SA/Ol 684/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia Rektora w sprawie odmowy zawieszenia postępowania postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącego kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 21 lipca 2009 r. skardze P. B. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Rektora Uniwersytetu z dnia "[...]" nr "[...]" i poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia "[...]", rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonym postanowieniem Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie nieważności postanowienia Dziekana Wydziału z dnia "[...]" ( nr "[...]"). W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o umorzenie postępowania w sprawie, gdyż działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. stwierdził nieważność własnego postanowienia z dnia 15 czerwca 2009 r. utrzymującego w mocy postanowienie z dnia 28 kwietnia 2009 r. Pismem procesowym z dnia 23 lipca 2009 r. skarżący również wniósł o umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe, jeżeli zaskarżone orzeczenie zostanie wyeliminowane z porządku prawnego m.in. w trybie autokontroli. Podstawę prawną do takiego działania organu administracji stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a., zezwalający organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie Rektor Uniwersytetu postanowieniem z dnia "[...]" działając w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę w całości i stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. W tych okolicznościach wniosek o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Zaistniały bowiem okoliczności, które uczyniły zbędnym wydanie wyroku w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, Sąd uznając, że zaistniały okoliczności, które czyniły zbędnym wydanie wyroku w tej sprawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe. W przedmiotowym postępowaniu Sąd rozważył również kwestię dopuszczalności stwierdzenia nieważności własnego postanowienia przez Rektora i uznał, że wykładnia art. 207 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365, ze zm.) prowadzi do wniosku, że rektor jest uprawniony do podjęcia rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Przepis art. 207 ust. 3 tej ustawy nie ogranicza bowiem kompetencji rektora wyłącznie do wznowienia postępowania w sprawie nadania tytułu zawodowego i wydania dyplomu oraz do stwierdzenia nieważności decyzji w tych sprawach. W związku z tym przyjąć należy, że rektor ma takie same uprawnienia jak organy wymienione w art. 155 k.p.a. Przyjęcie odmiennego stanowiska powodowałoby sytuację, w której nie byłoby organu właściwego do stwierdzenia nieważności w podobnych sprawach. Nadzór ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego nie obejmuje decyzji administracyjnych wydawanych przez rektora. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na uwzględnienie przez organ administracji skargi w całości powoduje, że skarżącemu przysługuje od tego organu zwrot kosztów postępowania, co wynika z art. 201 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie koszty sądowe stanowi uiszczony od skargi wpis sądowy w wysokości 100 zł oraz opłata za sporządzenie skargi przez radcę prawnego w wysokości 240 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349, z późn. zm.). Wobec powyższego, na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.