II SA/Wa 1346/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 7 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia czasu delegacji do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S. postanawia - odrzucić skargę - Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] delegował z urzędu [...] M. T. do czasowego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S., na okres od [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] lipca 2009 r. Następnie organ ten wystąpił z wnioskiem do Komendanta Głównego Policji o przedłużenie czasu delegacji do 12 miesięcy, w związku z koniecznością zapewnienia właściwej realizacji zadań przez tę jednostkę. W związku z powyższym Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. przedłużył ww. policjantowi czas delegacji do 12 miesięcy. Powyższy rozkaz personalny M. T. uczynił przedmiotem swojej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał, że wydanie zaskarżonego rozkazu nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym, skoro zaś rozkaz personalny jest formą decyzji administracyjnej, to powinien zawierać odpowiednią formę, w tym pouczenie o przysługujących stronie prawach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie względnie odrzucenie. W uzasadnieniu, po odniesieniu się do zarzutów skarżacego, wskazał, że rozkaz o delegowaniu nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, gdyż dotyczy podległości służbowej między przełożonym w sprawach osobowych a podległym mu policjantem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 powołanego artykułu). Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty i czynności dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty tych jednostek w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz na bezczynność organów w przypadku niewydania decyzji administracyjnych, określonych postanowień i innych aktów z zakresu administracji publicznej oraz niedokonania czynności z zakresu administracji publicznej. Nadto należy dodać, iż zgodnie z art. 5 pkt 2 ww. ustawy sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. W niniejszej sprawie zaskarżony rozkaz personalny wydany został w oparciu o art. 36 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), zgodnie z którym policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, zaś czas delegacji nie może przekraczać 6 miesięcy, z tym że Komendant Główny Policji w wyjątkowych przypadkach może przedłużyć czas delegacji do 12 miesięcy. W ocenie Sądu, czasowe delegowanie funkcjonariusza oraz przedłużenie czasu trwania delegacji na podstawie art. 36 ust. 1 i 3 cyt. ustawy jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej pracownika. Powyższe znajduje również potwierdzenie w treści § 18 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), zgodnie z którym nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby, zaś do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego, o których mowa w ust. 1 w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. A zatem delegowanie do czasowego pełnienia służby jest jedynie aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej, niepodlegającym kognicji sądu administracyjnego zgodnie z art. 5 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.