II SAB/Go 68/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu dnia 7 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie przyznania mieszkania socjalnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009r. M.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie przydziału skarżącemu lokalu socjalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo sprawdzenie, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres kompetencji sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli działalności administracji publicznej skonkretyzował ustawodawca m.in. na gruncie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej ppsa. Na mocy tego przepisu sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. A zatem dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ ten zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia lub aktu, nie podejmuje czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, bądź też zwleka z wydaniem w indywidualnej sprawie pisemnej interpretacji prawa podatkowego. Skarga na bezczynność organu jest więc pochodną dopuszczalności skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie rozważeniu podlega kwestia, czy sprawa z wniosku M.C. o przyznanie lokalu socjalnego jest rozstrzygana poprzez wydanie aktu z katalogu wskazanego w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Analizując przedmiotowe zagadnienie Sąd odniósł się do ustawy określającej zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy, tj. ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 oraz ust. 2 tejże ustawy do zadań własnych gminy należy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, w tym także zapewnianie lokali socjalnych oraz lokali zamiennych. W celu realizacji tychże zadań gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy), z którego to zasobu wydziela część lokali, które przeznacza na wynajem jako lokale socjalne (art. 22 ustawy). Zaznaczyć jednak należy, iż zarówno odpłatne używanie lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy (art. 5 ustawy), jak i najem wydzielonych z tego zasobu lokali socjalnych (art. 23 ustawy) regulowane są umowami cywilnoprawnymi, a nie w formie aktów administracyjnych wydawanych w trybie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Z powyższego wynika, że wszelkie spory wynikłe na tle zawierania umów, jak również uprawnień do lokalu socjalnego, rozstrzygane są w postępowaniu cywilnoprawnym przed sądami powszechnymi. Stwierdzając w konsekwencji, iż organ administracji, któremu skarżący zarzucił bezczynność nie ma kompetencji do władczego rozstrzygnięcia aktem administracyjnym przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, że wniesiona przez M.C. skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wobec powyższego, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, postanowiono jak w sentencji.