I SA/Sz 465/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Protokolant Beata Radomska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi Zakładów [...] S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. Nr 8 z 2005r., poz. 60 ze zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68 z 2004r., poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 2, ust. 3 lit. "a", "b" i "c", art. 78 i art. 79 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.WEL nr 302 z 19.10.1992r. ze zm.), art. 1, art. 2 i art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WEL nr 256 z 07.09.1987r. ze zm.) oraz na podstawie art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 810/2004 z dnia 7 września 2004r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz. WEL nr 327 z 30.19.2004r. ze zm.), a także na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 2 lit. c Rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego 2000r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowej na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.Urz. UEL Nr 46/1 z dnia 18.02.2000r.), zmieniającego Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. (Dz.Urz. UEL nr 143/5 z dnia 11.06.2003r.), po rozpatrzeniu odwołania "R" S.A. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 19.12.2005r. Agencja Celna "C" Spółka z o.o. z siedzibą w S., działając jako przedstawiciel bezpośredni Spółki Akcyjnej "R" z siedzibie przy ul. [...] w R., złożyła w oddziale celnym "N" zgłoszenie celne niekompletne na dokumencie SAD nr [...], na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu towar w postaci magnezji spiekanej. Do zgłoszenia tego dołączono wniosek z dnia 19.12.2005r- z prośbą o przyjęcie zgłoszenia niekompletnego dotyczącego importu magnezji spiekanej w związku z aneksami do kontaktów nr [...] oraz [...] zawartych w dniu 14.12.2005r. pomiędzy "R" , a firmą "M". Zgodnie z treścią obu aneksów zmianie ulega zapis tego punktu kontraktów, z którego wynika, iż tonaż towaru zostanie ustalony na podstawie wagi stwierdzonej w porcie wyładunku i na tej podstawie sprzedający wystawi fakturę korygującą wagę oraz wartość towaru. W dniu 11.01.2006r. Agencja Celna "C" Sp. z o.o. złożyła w Oddziale Celnym "N" na dokumencie SAD zgłoszenie celne uzupełniające do zgłoszenia celnego niekompletnego nr [...] z dnia [...], które zostało zarejestrowane pod numer ewidencji celnej [...]. Wartość celna towaru została ustalona w oparciu o dokumenty na podstawie których Spółka Akcyjna "R" została obciążona przez firmę "M", a mianowicie : - fakturę nr [...] z dnia [...] w wysokości [...] pomniejszoną kwotą [...] na podstawie noty kredytowej nr [...] z dnia [...], - fakturę nr [...] z [...] w wysokości [...] pomniejszoną kwotą [...] na podstawie noty kredytowej nr [...] z dnia [...] Łączna wartość celna towaru wyniosła [...]. W dniu 16.07.2007r. do Urzędu Celnego wpłynęło pismo Urzędu Celnego w R. wraz z protokołem pokontrolnym z kontroli celnej przeprowadzonej przez Referat Kontroli Przedsiębiorców Urzędu Celnego w R. w firmie "R" S.A. nr [...] z dnia [...]. Z powyższego pisma wynika, iż w toku kontroli stwierdzono zgłoszenie celne niekompletne nr [...] z dnia [...] wraz ze zgłoszeniem celnym uzupełniającym nr [...] z dnia [...], na podstawie którego procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu objęto towar w postaci magnezji spiekanej, pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej, w których zastosowano nieprawidłowy kod TARIC A 439, co spowodowało nieprawidłowe określenie kwoty cła antydumpingowego, nałożonego na przywóz magnezji całkowicie spiekanej, oznaczonej kodem CN 25199030, pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem nr [...] z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie importu towaru w postaci magnezji spiekanej dokonanego na podstawie ww zgłoszenia celnego SAD, w celu wyjaśnienia, czy w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające ponowne określenie kwoty wynikającej z długu celnego z tytułu importu magnezji spiekanej przez "R" S.A. W trakcie postępowania celnego, Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do strony o nadesłanie urzędowego tłumaczenia na język polski aneksu nr [...] z dnia [...] do kontraktu nr [...] oraz aneksu nr [...] z dnia [...] do kontraktu nr [...], przedłożonych do zgłoszenia [...] z dnia [...] oraz wyciągu z rachunku bankowego dotyczącego płatności za faktury o numerach [...] z dnia [...],[...] z dnia [...], a także dokumentów potwierdzających sposób rozliczenia not kredytowych nr [...] i nr [...] z dnia [...]. W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik strony w dniu 25.10.2007r. złożył pismo z oryginałem urzędowego tłumaczenia na język polski aneksu nr [...] kontraktu [...] z dnia [...] oraz aneksu nr [...] do kontraktu [...] z dnia [...], oraz potwierdzenie za zgodność z oryginałem, potwierdzenia dokonania płatności za faktury nr [...] i nr [...] wraz z informacją dotyczącą rozliczenia faktur nr [...] i [...] i uwzględnieniem not kredytowych nr [...],[...] i [...]. Ustosunkowując się do materiału zgromadzonego w sprawie pełnomocnik strony pisemnie oświadczył, iż odprawa towaru w postaci magnezji spiekanej została dokonana w oparciu o faktury wystawione przez firmę "M". Natomiast firma włoska zakupiła magnezję bezpośrednio od dostawcy chińskiego. Z kolei z faktur wystawionych przez chińskiego sprzedawcę firmie "M" wynika, iż cena magnezji jest wyższa niż 120EUR za tonę co oznacza zachowanie warunku dla zastosowania zerowej stawki cła antydumpingowego ponieważ cena wynikająca z w/w faktur jest wyższa niż minimalna cena importowa wynosząca 120 EUR za tonę, określona na granicy Wspólnoty na podstawie faktury wydanej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej oraz zachodzi sprzedaż bezpośrednia pomiędzy chińskim ekspertem, a bezpośrednio niepowiązanym podmiotem we Wspólnocie, którym jest "M". Warunek sprzedaży bezpośredniej zdaniem strony może dotyczyć tylko relacji istniejącej na granicy Wspólnoty co wynika z funkcji cła antydumpingowego jako środka mającego chronić producentów mających siedzibę we Wspólnocie przed importerem taniego surowca z Chin. Towar został dostarczony bezpośrednio od kontrahenta chińskiego na terytorium Wspólnoty, a późniejsza odsprzedaż zdaniem strony nie może mieć znaczenia z punktu widzenia cła antydumpingowego. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego postanowił : zaksięgować w dniu 03.12.2008r. retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...] wynikającą ze zgłoszenia celnego niekompletnego SAD nr [...] z dnia [...] uzupełnionego zgłoszeniem celnym uzupełniającym SAD nr [...] z dnia [...] na podstawie którego procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu objęto towar określony jako magnezja spiekana, stanowiącą różnicę między kwotą prawnie należną ([...]), a kwotą należności celnych wynikających z ww. zgłoszenia celnego ([...]) oraz powiadomić dłużnika zgodnie z art. 221 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego o zarejestrowaniu kwoty długu celnego w wysokości [...] w Rejestrze Długu Celnego pod poz. [...]. Organ celny ustalił, iż zgodnie z danymi zawartymi w kontrolowanym zgłoszeniu nadawcą /eksporterem towaru w postaci magnezji spiekanej była firma "M" a odbiorcą firma "R" S.A. Dostawy towaru dokonano bezpośrednio z Chińskiej Republiki Ludowej do portu w Szczecinie na warunkach CIF Szczecin. W zgłoszeniu zadeklarowano chińskie pochodzenie towaru co zgodne jest z wpisami na fakturach "country of orgin China". Kontrola wykazała, że firmy zawarły między sobą pisemne kontrakty określające warunki zakupu, dostawy magnezji spiekanej (kod CN 251 9903000) pochodzenia chińskiego : nr kontraktu [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...] tj. "M’ – Sprzedający, a "R" SA ul. [...], w R. – Kupujący. Stwierdzono, iż do zgłoszenia dołączono faktury nr [...] z dnia [...] na kwotę [...] i nr [...] z dnia [...] na kwotę [...] oraz noty korygujące dotyczące reklamacji towaru i mniejszej wagi towaru po zważeniu w porcie wyładunku niż zadeklarowana na fakturach. Płatności za towar dokonano przelewem na konto firmy "M". Ustalono też, iż cena jednostkowa towaru – magnezji spiekanej wynosiła 194 USD za tonę, natomiast cena towaru objętego fakturą nr [...] z dnia [...] magnezja spiekana 295 USD. Podejmując rozstrzygnięcie Naczelnik Urzędu Celnego wskazał na Rozporządzenie Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego 2000r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej zmienione Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. W myśl postanowień rozporządzenia, właściwe zastosowanie cła antydumpingowego zostało określone w art. 1 ust. 2 który stanowi, iż kwota cła antydumpingowego jest równa : a) różnicy między minimalną ceną importową 120/EUR za tonę oraz cenę netto franko granica Wspólnoty, przed ocleniem, we wszystkich przypadkach gdy ta druga cena jest: - niższa niż minimalna cena importowa, oraz - ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie (kod dodatkowy Taric 439); b) zero, jeżeli cena netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem, jest ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie i równa lub wyższa niż minimalna cena importowa 120/EUR za tonę (kod dodatkowy Taric A 439); c) równa stawce ad walorem w wysokości 63,3% we wszystkich innych przypadkach nieobjętych lit. a i b powyżej (kod dodatkowy Taric A 999). Jak stwierdził organ celny realizacja importu magnezji spiekowej została dokonana w oparciu o stosunek cywilno – prawny umowę sprzedaży zrealizowaną w oparciu o kontrakty zawarte pomiędzy firmą "M", a firmą "R". W transakcji sprzedaży nie uczestniczył eksporter chiński w związku z tym nie istniała możliwość ustalenia ceny netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem, ustanowionej na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie. W tej sytuacji brak było podstaw do zastosowania zerowej kwoty cła antydumpingowego o którą wnioskowała strona w zgłoszeniu celnym. Organ celny uznał zatem, że uzasadnione jest zastosowanie, zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. c przepisów Rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14.02.2000r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.Urz. UE. Seria L Nr 46/1 z dnia 18.02.2000r.) zmienione Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. (Dz.Urz. UE L nr 143 z dnia 11.06.2003r.) dla potrzeb obliczenia ostatecznego cła antydumpingowego według stawki celnej ad walorem w wysokości 63,3% (kod dodatkowy Taric A 999). Jak stwierdził organ celny zastosowaniu przepisów wnioskowanych przez stronę w zgłoszeniu celnym SAD sprzeciwia się niespełnienie warunku bezpośredniej sprzedaży z Chińskiej Republiki Ludowej. Strona twierdzi, iż odprawa towaru w postaci magnezji spiekanej, została dokonana w oparciu o faktury wystawione przez firmę "M", która kupiła magnezję bezpośrednio od dostawcy chińskiego i te okoliczności uzasadniają konieczność zastosowania stawki celnej zero bowiem w tych okolicznościach spełniony został warunek bezpośredniości importu. Odnosząc się do powyższego stanowiska organ celny powołał się na część C pkt 21 i pkt 24 Rozporządzenia Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. (Dz.Urz. UE L nr 143/5 z dnia 11.06.2003r.), który stanowi, iż : pkt 21). W odniesieniu do sprzedaży stronom niepowiązanym, należy dokonać dalszego podziału między sprzedażą bezpośrednią (tj. między importem we Wspólnocie, a ekspertem w danym kraju), a sprzedażą pośrednią (tj. niedokonywaną bezpośrednio przez eksportera w danym kraju importerowi we Wspólnocie), ponieważ w tym ostatnim przypadku występuje ryzyko manipulacji cenami pkt 24). Dlatego uważa się, że bezpośrednia sprzedaż dokonywana przez eksporterów mających swoją siedzibę ChRL stronom niepowiązanym we Wspólnocie jest uzależniona od MCI (minimalna cena importowa) która została ustalona jako właściwy środek w pierwotnym postępowaniu. Jednakże w celu uniknięcia ryzyka manipulacji cenami we wszystkich innych przypadkach stosuje się stawkę celną ad walorem w wysokości 63,3%. W odwołaniu wniesionym do Dyrektora Izby Celnej, "R" SA zarzuciły decyzji organu pierwszej instancji rażące naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na niewyjaśnieni stanu faktycznego sprawy oraz sprzecznej z prawem wykładni przepisów prawa materialnego, naruszenia art. 2, art. 32 ust. 1, art. 84 i 217 Konstytucji RP przez nałożenie obowiązku z wyniku wyłącznie rozszerzającej wykładni prawa materialnego, i naruszenie art. 1 ust. 2 lit. b i c Rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego 2000r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowego na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, zmienionego Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. przez błędną wykładnię i w konsekwencji – niewłaściwe zastosowanie tych przepisów. Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w odwołaniu podniesiono, że pomimo, iż organ celny dysponował kontraktami handlowymi określającymi warunki zakupu i dostawy magnezji spiekanej pochodzenia chińskiego zawarte z firmą "M" oraz fakturami, także notami korygującymi, nie dokonał analizy postanowień umów cywilnoprawnych, nie przedstawił w uzasadnieniu decyzji postanowień umów, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia a oparł się jedynie "na znamionach zewnętrznych" transakcji, tj. wyłącznie na fakcie wystawienia faktur przez "M" oraz notach do tych faktur. Strona zarzuciła, że organ celny nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego, bowiem nie wykorzystał i nie rozpatrzył dowodów znajdujących się w aktach sprawy, ani też nie wykorzystał dostępnych mu źródeł dowodowych, w szczególności nie ustalił z udziałem strony, upoważnionego przedstawiciela Spółki "M" oraz ekspertów chińskich zgodnego zamiaru stron czynności prawnej, w wyniku której sprowadzona została na terytorium Wspólnoty magnezja spiekana. Strona zarzuciła też, że organ I instancji całkowicie pominął i nie ustosunkował się do dowodów przedstawionych mu przez stronę w dniu 19 grudnia 2005r. Strona przedstawiła własną interpretację art. 1 ust. 2 lit. b) Rozporządzenia Rady (WE) nakładającego cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z ChRL, w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Rady nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. zmieniającym środki antydumpingowe nałożone Rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej z którego wynika, że kwota cła antydumpingowego jest równa zero, jeżeli cena netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, jest ustalona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie i równa lub wyższa minimalnej cenie importowej 120 EUR za tonę (dodatkowy kod Taric A 439). Strona twierdzi, że z cytowanego przepisu nie wynika, na kogo powinna zostać wystawiona faktura przez eksportera z siedzibą ChRL "Bezpośrednio stronie niepowiązanej" nie oznacza to wyłącznie importera. Według odwołującej się strony strona niepowiązana, która bezpośrednio otrzymuje fakturę wystawioną przez eksportera chińskiego może być również pośrednikiem, agentem "ostatecznego" importera posiadającego również siedzibę na terytorium Wspólnoty. Odnosząc się do wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie "sprzedaży bezpośredniej (pośredniej między niepowiązanymi stronami", strona stwierdziła, iż wyjaśnienia te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie bowiem Włochy nie są państwem trzecim w rozumieniu tych wyjaśnień. Ponadto "łańcuch zdarzeń" niezależnie od tego, że w łańcuchu tym w ogóle nie występował "podmiot gospodarczy z państwa trzeciego" był bardzo krótki bowiem ogranicza się do trzech podmiotów gospodarczych, których dane były organom znane, mianowicie transakcje te były wynikiem współpracy na linii "Y"– odwołująca się Spółka oraz "M"– odwołująca się Spółka. W odwołaniu zarzucono, że organ celny nie wykluczył, iż Spółka "M" pełniła w transakcji rolę przedstawiciela "R" tj. rolę agenta zakupu lub innych form pośrednictwa. Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wyjaśniając, iż w myśl postanowień rozporządzenia Rady (WE) Nr 986/2003 właściwe zastosowanie ostatecznego cła antydumpingowego zostało określone w art. 1 ust. 2, który stanowi, iż kwota cła antydumpingowego jest równa : a) różnicy między minimalną ceną importową 120/EUR za tonę oraz ceną cetto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, we wszystkich przypadkach, gdy ta druga cena jest : - niższa niż minimalna cena importowa, oraz - ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie (kod dodatkowy Taric 439); b) zero, jeżeli cena netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem, jest ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie i równa lub wyższa niż minimalna cena importowa 120/EUR za tonę (kod dodatkowy Taric A 439); c) równa stawce ad walorem w wysokości 63,3% we wszystkich innych przypadkach nieobjętych lit. a i b powyżej (kod dodatkowy Taric A 999). Jak dalej wyjaśnił organ odwoławczy w motywie (21) rozporządzenia pracodawca, w odniesieniu do sprzedaży stronom niepowiązanym, dokonał dalszego podziału na sprzedaż bezpośrednią i sprzedaż pośrednią oraz zdefiniował oba pojęcia. Zgodnie z tą definicją sprzedażą bezpośrednią jest sprzedaż pomiędzy importerem we Wspólnocie a ekspertem w danym kraju, natomiast sprzedażą pośrednią jest sprzedaż niedokonywania bezpośrednio przez eksportera w danym kraju importerowi we wspólnocie. Wprowadzenie rozróżnienia pomiędzy sprzedażą bezpośrednią, a pośrednią uzasadnione jest koniecznością ograniczenia ryzyka manipulacji cenami, którego prawdopodobieństwo jest tak samo duże jak w przypadku sprzedaży pośredniej. Takie ryzyko jest powszechne we wszystkich przypadkach, w których sprzedaż nie jest dokonywana bezpośrednio od eksportera mającego siedzibę w ChRL niepowiązanemu importerowi we Wspólnocie, co jest wynikiem większej liczby zaangażowanych stron oraz trudności weryfikacji przez organy celne łańcucha zdarzeń poprzedzającego dokonania zgłoszenia celnego. W związku z powyższym pracodawca uznał, iż jedynie w przypadku sprzedaży bezpośredniej, dokonywanej pomiędzy eksporterem mającym w Chińskiej Republice Ludowej, a importerem we Wspólnocie wysokość cła antydumpingowego może być uzależniona od minimalnej ceny importowej. W każdym innym przypadku w celu uniknięcia manipulacji cenami zastosowana winna mieć stawka celna ad walorem w wysokości 63,3% (motyw 24 rozporządzenia). Organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalił, że zakup magnezji do Wspólnoty odbył się w następujący sposób : Po pierwsze poprzez zawarcie transakcji handlowej, dotyczącej magnezji spiekanej, pomiędzy firmą "M", a dostawcą Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie faktur o numerach [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...]. Następnie ww. firma włoska na podstawie faktur o numerach [...] z dnia [...] oraz nr [...] z dnia [...] dokonała sprzedaży magnezji spiekanej "R" S.A. Faktury nr [...] i [...] zostały wystawione na podstawie kontraktów o numerach [...] oraz [...] zawartych pomiędzy Firmą "M", a "R". Niniejsze kontrakty wprowadzają regulację odnośnie transakcji zakupu klinkieru magnezjowego chińskiego, w której firma "M" jest sprzedającym, a "R" " S.A. kupującym. Z treści kontarktów wynika, że przedmiotem sprzedaży jest klinkier magnezjowy chiński 9730 i 9315 o wskazanych parametrach jakościowych, waga towaru i cena, warunki dostawy według INTERCOMS 2000 – CIF Szczecin, termin dostawy, warunki płatności – należności będą przesłanie teletransmisyjne do banku sprzedawcy w jego kraju, dodatkowo strony określiły, iż umowa podlega regulacjom prawnym Konwencji Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów sporządzonej w Wiedniu dnia 11 kwietnia 1980r. (CISG). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 1 powołanej przez kontrahentów Konwencji (opublikowanej w Polsce w Dz.U. z 1997r. Nr 45, poz. 286) ma ona zastosowanie do umów sprzedaży towarów między stronami mającymi siedziby handlowe w różnych państwach. Natomiast art. 4 reguluje zawarcie umów sprzedaży, praw i obowiązków sprzedającego i kupującego wynikające z takiej umowy. Organ odwoławczy podkreślił, że kontrakty nie zawierają żadnej wzmianki dotyczącej udziału firmy z Chińskiej Republiki Ludowej w przedmiotowych transakcjach. Wskazał też, że "R"" S.A. dokonały płatności za zakupiony towar, zgodnie z zawartymi kontraktami, na konto firmy "M" na podstawie faktur nr [...] i [...] z [...] oraz not korygujących i płatności te zostały ujęte w dokumentacji księgowej Zakładów. Jak stwierdził organ odwoławczy, powyższe ustalenia jednoznacznie dowodzą, że sprzedaż magnezji spiekanej miała charakter pośredni. Natomiast brak bezpośredniości transakcji pomiędzy eksporterem, mającym siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej a importerem we Wspólnocie skutkował faktem, iż ustalenie ceny netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem, na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie nie było konieczne bowiem na podstawie rozporządzenia Rady Nr 986/2003 tylko w przypadku sprzedaży bezpośredniej importer ma prawo ustalić kwotę cła antydumpingowego poprzez porównanie wartości celnej towaru określonej zgodnie z definicją ceny "netto franco granica Wspólnoty" z minimalną ceną importową wskazaną w rozporządzeniu. Bezsprzecznie w niniejszej sprawie ustalenie wartości celnej towaru nie nastąpiło na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej. Jako wartość celna w przedmiotowym zgłoszeniu celnym została zadeklarowana cena,określona na warunkach CIF Szczecin, wynikająca z faktur o numerach [...] z dnia [...] oraz [...] z [...] wystawionych przez firmę "M". Jak stwierdził dalej organ odwoławczy z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie miała miejsce sprzedaż pośrednia zasadne było zastosowanie kodu TARIC A 999 i ustalenie cła antydumpingowego w kwocie równej stawce ad walorem w wysokości 63,3% zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 360/2000 nakładającego ostateczne cło antydumpingowego na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, zmienionego Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. i prawidłowo dla potrzeb obliczenia ostatecznego cła antydumpingowego organ pierwszej instancji zastosował stawkę ad walorem w wysokości 63,3% (kod dodatkowy Taric A 999). W odwołaniu zarzucono, iż organ celny I instancji nieprawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie nie było możliwe ustalenie ceny netto franco granica przed ocleniem ustanowionej na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibę w chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie, co wynika z faktu iż organ nie odniósł się do przedłożonych przez agencję Celną "C" faktur wystawionych przez sprzedawców z Chin na rzecz firmy "M". Odnosząc się do powyższego zarzutu organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, w przypadku sprzedaży pośredniej, faktury dotyczące sprzedaży dokonywanych przed odprawą celną nie podlegają weryfikacji pod kątem badania ceny minimalnej. Zdaniem Strony, w oparciu o dokumenty załączone do zgłoszenia celnego: kontrakty o numerach [...] i [...], faktury zakupu wystawione przez "M" o numerach [...] z dnia [...], faktury wystawione przez dostawców chińskich na rzecz firmy "M" o numerach [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...], certyfikaty jakości o numerach [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...] wystawione w Chińskiej Republice Ludowej, konosamenty morskie o numerach [...] oraz [...] prawidłowo została zadeklarowana zerowa kwota cła antydumpingowego. Strona powołuje się na art. 1 ust.2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE), nakładającego cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z ChRL, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) Nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. zmieniającym środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000. W myśl powyższego przepisu kwota cła antydumpingowego jest równa zero, jeżeli cena netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem, jest ustanowiona na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego swoją siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej bezpośrednio stronie niepowiązanej we wspólnocie i cena ta jest równa lub wyższa od minimalnej ceny importowej 120EUR za tonę. Strona dodatkowo twierdzi, że z cytowanego przepisu nie wynika, na kogo powinna zostać wystawiona faktura przez eksportera z siedzibą w ChRL. Określenie "bezpośrednio stronie niepowiązanej" nie oznacza, zdaniem Skarżącego, wyłącznie importera. Zgodnie z taką interpretacją Strona uważa, że załączone do zgłoszenia celnego faktury o numerach [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...], wystawione przez dostawców chińskich dla firmy "M" we W. powinny stanowić podstawę zastosowania w niniejszej sprawie zerowej kwoty cła antydumpingowego. Według organu odwoławczego, aby prawidłowo ustalić, kto w przypadku zastosowania art. 1 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 360/200 powinien być odbiorcą faktury należy powrócić do definicji sprzedaży bezpośredniej wprowadzonej rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 05.06.2003r. W motywie (21) rozporządzenia prawodawca dokonał rozróżnienia pomiędzy sprzedażą bezpośrednią, a pośrednią, wskazując, iż sprzedaż bezpośrednia dokonywana jest między importerem we Wspólnocie, a eksporterem w danym kraju, tj. w ChRL. Mocą zatem rozporządzenia wprowadzona została definicja legalna ww pojęcia. Tworzenie i umieszczanie w rozporządzeniu definicji ma na celu kreowanie przez prawodawcę pewnych podmiotów, przedmiotów i czynności o charakterze konwencjonalnym. Tworząc je prawodawca jednoznacznie określa kim są, czym są, względnie na czym polegają. W rozporządzeniu Rady (WE) nr 986/2003 prawodawca zdefiniował jednoznacznie strony sprzedaży bezpośredniej, wskazując że jedną z nich powinien być importer we Wspólnocie. Z uwagi na fakt, iż rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich inna wykładnia pojęcia sprzedaży bezpośredniej nie znajduje uzasadnienia. Załączone do powyższego zgłoszenia celnego faktury, wystawione przez eksportera w Chińskiej Republice Ludowej nie były przeznaczone dla importera we Wspólnocie, którym bezsprzecznie są "R" S.A. Jako kupująca wyszczególniona w nich została firma "M", która następnie dokonała dalszej sprzedaży towaru, nie dopuszczając go jednakże do wolnego obrotu we Wspólnocie. O powyższym świadczy także niezbicie fakt, że kopiami faktur wystawionych przez dostawców chińskich na rzecz firmy "M", konosamentami, certyfikatami jakości oraz świadectwami przewozowymi Forma sporządzonymi w ChRL nie dysponowała Spółka "R". Były one jedynie w posiadaniu upoważnionego przedstawiciela Strony - Agencji Celnej "C". W wyniku kontroli, przeprowadzonej w siedzibie firmy funkcjonariusze celni stwierdzili także jedynie dokumenty kontrakty oraz faktury - potwierdzające zakup magnezji spiekanej od dostawcy włoskiego. Brak wiedzy odwołującego na temat dokumentacji dotyczących transakcji zawartych pomiędzy "M" i firmami z Chińskiej Republiki Ludowej potwierdza pismo Agencji Celnej z dnia 28.05.2007r. skierowane do Spółki "R", w którym wyjaśniono, iż kontrahent włoski powołując się na tajemnicę handlową nie udostępnił dokumentów polskiemu importerowi. Mając na uwadze powyższe, oraz cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie miała miejsce sprzedaż pośrednia. W przypadku tego rodzaju sprzedaży zastosowanie ma przepis art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 360/200, w myśl którego kwota cła antydumpingowego jest równa stawce ad valorem w wysokości 63,3%. Brak jest przesłanek do porównania ceny netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem do minimalnej ceny importowej określonej w rozporządzeniu. Wynika to z zamysłu prawodawcy, który uznał, że odwoływanie się do minimalnej ceny importowej może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku sprzedaży bezpośredniej. W przypadku natomiast sprzedaży pośredniej cło antydumpingowe ustalone jest ad valorem, niezależnie od wysokości ceny netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem. Zatem brak odniesienia się przez organ I instancji do powyższych dokumentów sprzedaży nie ma znaczenia dla rozpoznania istoty sprawy. Organ zwrócił uwagę, iż dopiero na etapie postępowania odwoławczego Strona podniosła kwestię pośrednictwa firmy "M" w sprzedaży dokonanej między kontrahentami z Chin a Spółką "R". Prawidłowe jest zatem przyjęcie, że w przypadku sprzedaży pośredniej nie ma podstaw do badania ceny zawartej na fakturach wystawionych przez dostawców chińskich na rzecz firmy "M" w W. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do twierdzenia strony, iż w niniejszej sprawie wyjaśnienia, zawarte w preambule rozporządzenia Rady (WE) 986/2003, dotyczące sprzedaży pośredniej nie mają zastosowania, gdyż sprzedaż pośrednia, zdaniem Strony, ma miejsce wówczas, gdy w "łańcuchu zdarzeń" występuje podmiot z kraju trzeciego. Skarżący powołuje się na wyjaśnienia zawarte w motywie (23) przedmiotowego rozporządzenia, w którym prawodawca opisuje łańcuch zdarzeń, w którym sprzedaż jest dokonywana przez podmioty gospodarcze w państwach trzecich. Odnosząc się do powyższego organ podkreślił, że motyw (23) rozporządzenia jest odpowiedzią na szczegółowe zapytanie przedsiębiorcy, skierowane do Komisji w toku prowadzonego postępowania. Należy zaznaczyć, iż dnia 13 czerwca 2002r. Komisja ogłosiła w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich zawiadomienie o wszczęciu częściowego przeglądu tymczasowego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu do Wspólnoty magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z ChRL na podstawie art. 11 ust.3 rozporządzenia podstawowego. Komisja poinformowała z urzędu producentów eksportujących i importujących oraz użytkowników, o których wiadomo, że są zainteresowani o wszczęciu postępowania. Strony zainteresowane otrzymały możliwość przedstawienia swych stanowisk na piśmie oraz wystąpienia z wnioskiem o wysłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. W związku z powyższym w motywie (22) rozporządzenia zostało zawarte stanowisko pewnego importera, który argumentował, że nie powinno być rozróżnienia pomiędzy sprzedażą bezpośrednią a pośrednią, wskazując, że importerzy dokonujący zakupu w państwach trzecich byliby, w związku z wprowadzeniem powyższego rozróżnienia, poszkodowani. W motywie (23) prawodawca wyjaśnił konieczność wprowadzenia rozróżnienia pomiędzy sprzedażą pośrednią i bezpośrednią, odnosząc się do sprzedaży dokonywanej przez podmioty w państwach trzecich w związku z powyższym zapytaniem importera. Odpowiadając na pytanie importera wskazano jedynie na sprzedaż dokonywaną w krajach trzecich, a nie na podmioty gospodarcze z krajów trzecich. Nie mniej jednak powyższe nie ma znaczenia dla ustalenia definicji sprzedaży pośredniej. Definiując sprzedaż bezpośrednią i pośrednią prawodawca nie wskazał, czy strona uczestnicząca w sprzedaży pośredniej ma być podmiotem mającym siedzibę w kraju trzecim czy też we Wspólnocie. Wykazał natomiast zasadność rozróżnienia między bezpośrednią a pośrednią sprzedażą uzasadnioną koniecznością ograniczenia ryzyka manipulacji cenami. Prawodawca uznał, że takie ryzyko jest powszechne we wszystkich przypadkach, w których sprzedaż nie jest dokonywana bezpośrednio od eksportera mającego swoją siedzibę w ChRL niepowiązanemu importerowi we Wspólnocie, co jest wynikiem większej liczby zaangażowanych stron oraz trudności weryfikacji przez organy celne łańcucha zdarzeń w przypadku sprzedaży pośredniej. Dlatego też w rozporządzeniu Rady (WE)986/2003 prawodawca uznał, iż tylko sprzedaż bezpośrednia dokonywana przez eksporterów mających siedzibę w ChRL stronom niepowiązanym we wspólnocie może być uzależniona od minimalnej ceny importowej. W celu uniknięcia ryzyka manipulacji cenami we wszystkich innych przypadkach stosuje się stawkę celną ad valorem w wysokości 63,3 %. Organ odwoławczy odniósł się do nowych dokumentów, które strona skarżąca nadesłała w toku postępowania odwoławczego. Do odwołania z dnia 19.12.2008r. zostały załączone kserokopie z faxu kontraktów, dotyczących sprzedaży magnezji spiekanej, zawartych pomiędzy "R" S.A., a eksporterami mającymi siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej, dowody zapłaty przez "M", dokonanej na rzecz chińskich eksporterów za dostawę magnezji spiekanej oraz kopię faktury frachtowej z dnia 26.1 0.2005r. wystawionej także na rzecz firmy "M" za transport 6509,760 ton magnezji spiekanej. Analizując nadesłane dokumenty, a w szczególności kontrakty, mające zdaniem Strony potwierdzać bezpośrednią sprzedaż towaru pomiędzy eksporterami chińskimi, a "R" S.A. organ odwoławczy odmówił im mocy dowodowej stwierdzając, iż w obrocie gospodarczym umowy-kupna sprzedaży w oparciu o które dokonywane są transakcje handlowe, zwłaszcza o dużych wartościach, dokumentuje się kontraktami handlowymi, które są aktami prawnymi wiążącymi jego strony zawierającymi warunki wzajemnych świadczeń. Kontrakty przygotowywane są w przynajmniej dwóch egzemplarzach, które podpisują wszyscy kontrahenci. Natomiast nadesłane przez Skarżącego dokumenty nie spełniają podstawowych wymogów jakim winny podlegać. Powyższe wynika z faktu, że nie zostały przedstawione organom celnym w oryginale bądź kopii potwierdzonej za zgodność. Nie zostały podpisane przez obie strony kontraktu, co stanowi o nieprzyjęciu ujętych w nich warunków przez niewymienionego kontrahenta. Dodatkowo organ zaznaczył, iż sama forma niniejszych dokumentów budzi wątpliwości co do ich autentyczności. Dokumenty są nieczytelne, wpisy dotyczące kupującego i sprzedającego dokonywane są różnymi czcionkami, niespójna jest także numeracja stron (kart) kontraktu. W toku kontroli przeprowadzonej w okresie od maja do czerwca 2007r. przez Urząd Celny w R. w siedzibie firmy "R" S.A. Strona nie dysponowała żadnymi dokumentami potwierdzającymi zawarcie transakcji z firmami chińskimi. Nie była w posiadaniu faktur, kontraktów czy też potwierdzeń dokonania przelewów na rzecz kontrahentów w Chinach. Także w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie przedstawiono żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie bezpośredniej transakcji z dostawcą towaru, mającym siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej. Zdaniem organu odwoławczego wątpliwości budzi fakt istnienia dwóch równorzędnych kontraktów na zakup tego samego towaru zawartych przez "R" S.A, z jednej strony z firmą "M", a z drugiej strony z kontrahentami chińskimi. Ponadto fakt powołania się na zawarcie umowy z dostawcami chińskimi dopiero na etapie postępowania odwoławczego prowadzi do wniosku, w ocenie organu, iż działania Strony zmierzają do obejścia prawa. Jako niespójny został oceniony wywód strony, który w dalszej części odwołania, odnosząc się do ustalenia ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, na podstawie faktur wystawionych przez eksportera, mającego siedzibę w Chińskiej Republice Ludowej pisze, cyt "(...) przyjmując, że odwołująca się Spółka nabyła magnezję od Spółki "M" to należy uznać, iż ta spółka wcześniej nabyła towar od bezpośredniego eksportera chińskiego, ustalając swoją cenę sprzedaży dla odwołującej się Spółki w oparciu o cenę eksportera chińskiego, powiększając ją następnie o poniesione przez siebie koszty transportu i ubezpieczenia oraz marżę, które to koszty doliczane są do wartości celnej, a zatem są również wliczane do ceny netto franco granica Wspólnoty (...)". Odpowiadając na twierdzenia strony, że organ celny nie wyjaśnił, jaką rolę w transakcji zakupu magnezji spiekanej odgrywała spółka "M". Nie wykluczyły w szczególności, że Spółka "M" pełniła w transakcji rolę przedstawiciela "R" S.A., tj. rolę agenta zakupu, to, w przypadku gdyby uznać spółkę "M" za agenta zakupu, to wobec niewyodrębnienia kwoty prowizji w fakturze należałoby wliczyć ją do podstawy ustalenia cła. Odnosząc się do powyższego organ podkreślił, że z żadnych dokumentów przedstawionych w toku postępowania nie wynika, żeby spółka "M" pełniła rolę pośrednika lub agenta sprzedaży. Wręcz przeciwnie z przedstawionych kontraktów umowy kupna-sprzedaży o numerach [...] oraz [...] jednoznacznie wynika, że firma "M" była sprzedającym, a przedmiotem kontraktów jest sprzedaż klinkieru magnezjowego chińskiego w cenie wskazanej w kontraktach, tj. odpowiednio w cenie 194 USD oraz 295 USD za tonę. Strony kontraktów zgodnie ustaliły, iż zawarta miedzy nimi umowa podlega regulacjom prawnym Konwencji Narodów Zjednoczonych o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów sporządzonej w Wiedniu dnia 11 kwietnia 1980r. (CISG). Dodatkowo na okoliczność pełnienia przez "M" roli agenta strona nie przedstawiła żadnych dowodów. Odnosząc się do twierdzeń strony, iż w decyzji organu I instancji nie stwierdzono że magnezja spiekana została sprowadzona po cenach dumpingowych a zatem nie wystąpiła szkoda dla przemysłu wspólnotowego organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ustalenie tej "szkody" nie należy do przedmiotu niniejszego postępowania. W świetle rozporządzenia podstawowego ocena jej istnienia należy do Komisji, która w celu przeciwdziałania jej wystąpieniu ustala warunki nakładania ceł antydumpingowych. Obowiązkiem organu jest zatem przestrzeganie ustalonego porządku prawnego w zakresie nakładania tych ceł, a nie ocena czy nastąpiła szkoda dla interesów Wspólnoty. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 11 ust.8 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 384/96 z dnia 22 grudnia 2005r. (Dz. Urz. L 56 z 06.03.1996r. ze zmianami) bez względu na ust.2 importer może wnioskować o zwrot pobranych ceł w przypadku wykazania, że margines dumpingu, na podstawie którego cła uiszczono, został usunięty lub zredukowany poniżej poziomu obowiązującego cła. Żądając zwrotu ceł antydumpingowych, importer przekazuje wniosek Komisji. Wniosek jest składany za pośrednictwem Państwa Członkowskiego, na obszarze którego produkty zostały wprowadzone do wolnego obrotu w okresie sześciu miesięcy od daty odpowiedniego ustalenia kwoty cła przez właściwe organy lub daty podjęcia ostatecznej decyzji o pobraniu kwot zabezpieczonych cłem tymczasowym. Kolejnym zarzutem odwołującego skierowanym przeciwko decyzji Naczelnika Urzędu Celnego jest naruszenie art. 2, art.32 ust.!, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP przez nałożenie obowiązku w wyniku wyłącznie rozszerzającej wykładni prawa materialnego. Zdaniem organu odwoławczego interpretacja wykładni prawa materialnego, tj. rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego 2000r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r., nie miał charakteru rozszerzającego. Organ zastosował przepisy powyższych rozporządzeń zgodnie z ich brzmieniem i zdaniem organu odwoławczego dokonał ich prawidłowej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy (w tym nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania drugiej strony czynności prawnej zgłoszonego przez stronę skarżącą w odwołaniu) oraz sprzecznej z prawem wykładni przepisów prawa materialnego, a także oparcie rozstrzygnięcia nie na materiale dowodowym i przepisach prawa, lecz na "doświadczeniu życiowym" i - na tej podstawie - zakwestionowanie znacznej części materiału dowodowego, 2. art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 199 i art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej przez dokonanie błędnej wykładni oświadczeń woli stron umów sprzedaży oraz nieuwzględnienie zgodnego zamiaru stron i celu analizowanych i kwestionowanych przez organy celne czynności prawnych, 3. art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie wystąpienia do sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa (zawarcia umowy sprzedaży przez stronę skarżąca bezpośrednio z eksporterami chińskimi, charakteru prawnego czynności pośrednictwa dokonywanych przez Spółkę "M") pomimo tego, że w sprawie wynikały wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane były skutki finansowe (skutki "celne", tj. możliwość zastosowania cła antydumpingowego według stawki 0%), 4. art. 2, art. 32 ust. 1, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP przez nałożenie obowiązku o charakterze finansowym w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz rozszerzającej wykładni prawa daninowego, 5. naruszenie art. 1 ust. 2 lit. b) i c) Rozporządzenia Rady (WE) nr 360/2000 z dnia 14 lutego 2000 r., nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej, zmienionego Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003 r. przez błędną wykładnię i w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, 6. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1) Prawa celnego, art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 99, poz. 999 ze zm.) przez przyjęcie jako dowód w postępowaniu dokumentów załączonych do odwołania, które sporządzone zostały przez podmiot prawa prywatnego w języku obcym i nie zostały przetłumaczone na język polski. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że sprzedaż magnezji spiekanej pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej miała miejsce pomiędzy firmą "M" jako sprzedającym, a "R S.A. jako kupującym. Sprzedaż ta nastąpiła w oparciu o kontrakty o numerach [...] i [...], regulujących takie kwestie jak przedmiot sprzedaży czyli klinkier magnezowy chiński 9730 i 9315 o wskazanych parametrach jakościowych, wagę towaru i cenę, warunki dostawy, termin dostawy i warunki płatności w których określono, że należności będą przesłane teletransmisyjnie do banku sprzedawcy w jego kraju. Stosownie do tej umowy "R" zapłaciły za towar według dwóch faktur nr [...] i nr [...] z dnia [...] wystawionych przez firmę "M" (skorygowanych) wymienione w nich kwoty zaznaczając, że dotyczą one kontraktów [...] i [...]. Dodać należy że z dowodów zapłaty wynika, że strona skarżąca płaciła jedną kwotę za magnezję spiekaną. To znaczy z faktur nie wynika aby na kwoty zapłacone przez stronę skarżącą składały się jakiekolwiek inne elementy niż cena magnezji np. prowizja czy też jakiekolwiek inne wynagrodzenie. Powyższe okoliczności świadczą o tym, iż prawidłowe są ustalenia organów celnych co do tego, że firma "M" była sprzedawcą towaru nie zaś agentem czy innym pośrednikiem. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów, że firma "M" pełniła w transakcji zakupu magnezji spiekowej inną rolę niż rolę sprzedawcy. Wprawdzie zarzuca Organom celnym, że w tej kwestii nie dokonały one właściwych ustaleń, jednak stanowisko strony skarżącej przedstawione w odwołaniu i w skardze można ocenić wyłącznie jako sugestię, że firma "M" była pośrednikiem. Strona skarżąca nie podaje żadnych faktów, które można byłoby zweryfikować twierdzi jedynie, że kwota zapłacona na rzecz "M" zawiera koszty transportu, ubezpieczenia i prowizji. Organy celne ustaliły, że transakcja kupna - sprzedaży magnezytu palonego odbyła się pomiędzy Spółką (jako kupującym), a firmą "M" z W. (jako sprzedającym) a nie firmą chińską. Strony transakcji tj. Spółka i firma "M" były powiązane kontraktami, przedmiotem których był zakup magnezytu palonego. Na podstawie tych kontraktów wystawiono faktury, które zostały w całości zapłacone na rzecz firmy "M". Ustalenia te nie budzą wątpliwości Sądu w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, to jest m.in. kopii kontraktu potwierdzonego za zgodność z oryginałem i podpisanego przez jego strony, ww. faktury, wyciągi bankowe potwierdzające zapłatę za towar na rzecz firmy włoskiej. Ponadto w zgłoszeniach celnych o dopuszczenie do obrotu wartość celna magnezytu palonego została zadeklarowana zgodnie z fakturami wystawionymi przez kontrahenta włoskiego. Ocena dowodów przedstawionych przez Spółkę w toku postępowania dowodowego, które miały wykazać, że magnezja palona był nabyta bezpośrednio od eksportera chińskiego, a którym organy celne odmówiły wiarygodności, nie budzi zastrzeżeń Sądu. Organy celne w sposób logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia i posiadanej wiedzy uzasadniły swoje stanowisko w tym zakresie. Zdaniem Sądu nie może być wiarygodnym dowodem na istnienie kontraktu między Spółką a firmą chińską, dokument nadesłany w formie kopii faxu nadanego z Włoch, nie podpisany przez strony kontraktu. Z faktury wystawionej przez firmę chińską nie wynika kto jest kupującym, widnieje na niej jedynie określenie otrzymującego fakturę, co nie przesądza że jest on kupującym. Tym samym konkluzja organów celnych wyprowadzona ze zgromadzonego materiału dowodowego, że w transakcji kupna - sprzedaży magnezji palonej nie uczestniczył eksporter z Chińskiej Republiki Ludowej jest uzasadniona i poczyniona zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą swobodnej oceny dowodów. W tym miejscu należy podkreślić, odnosząc się do zarzutów skargi, naruszenia zasady zupełności postępowania dowodowego tj. art. 187 i art. 122 Ordynacji podatkowej, że organy celne w ocenie Sądu dołożyły wszelkich starań do wyjaśnienia stanu faktycznego w prowadzonych postępowaniach, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zgodnie z wyżej przywołanymi zasadami. To, że Spółka odmiennie ocenia materiał dowodowy nie znaczy, że ocena dowodów została dokonana przez organy celne z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów. Ponieważ jak już Sąd wyżej zauważył organy celne zasadnie ustaliły, że w transakcji nie uczestniczył eksporter chiński (nie kwestionując, że towar został dostarczony z Chin do portu polskiego w Szczecinie) w związku z tym w niniejszych sprawach nie było możliwe ustalenie ceny netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, ustanowionej na podstawie faktury wystawionej przez eksportera mającego siedzibie w Chińskiej Republice Ludowej, bezpośrednio stronie niepowiązanej we Wspólnocie. Tym samym brak było podstaw do zastosowania zerowej kwoty cła antydumpingowego, o która zawnioskowała strona w zgłoszeniach celnych. Reasumując zasadne jest stanowisko organów celnych wyrażone w zaskarżonych decyzjach, iż w stanie faktycznym niniejszych spraw miał zastosowanie art. 1 ust.2 lit.c Rozporządzenia Rady (WE) nr 36012000 zmienionego Rozporządzeniem Rady (WE) nr 986/2003 określający kwotę cła antydumpingowego na przywiezioną magnezję całkowicie wypaloną pochodzącą z CHRL w kwocie równej stawce ad valorem w wysokości 63,3%. Reasumując w niniejszych sprawach kwota wynikająca z długu celnego obliczona i wykazana w zgłoszeniach celnych była niższa od kwoty prawnie należnej i organy celne zasadnie rozstrzygnęły stosownymi decyzjami o wysokości kwoty należnej. Ponieważ kwota długu celnego została zaksięgowana pierwotnie w wysokości niższej od prawnie należnej, to organy celne uprawnione były do retrospektywnego zaksięgowania prawidłowej należności (lub brakujących należności) na podstawie art.. 220 ust. 1 WKC i przepis ten organy zastosowały w niniejszych sprawach. Odnosząc się do pisma Strony Skarżącej z dnia 18 września 2009r. wyjaśnić należy, że w przedmiotowym piśmie zarzuca się, że organ celny w odpowiedzi na skargę z dnia 19 czerwca 2009r. cytuje tylko zdanie pierwsze z sentencji wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 lutego 2008r. w sprawie C-263/06. Faktycznie organ celny przytoczył następującą treść sentencji: "...organy celne nie mogą określić wartości celnej w celu zastosowania cła antydumpingowego na podstawie ceny ustalonej dla danych towarów w ramach sprzedaży, która nastąpiła przed sprzedażą, na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego, jeżeli zadeklarowana cena odpowiada cenie faktycznie zapłaconej przez importera lub od niego należnej" Zacytowanie powyższego orzeczenia miało na celu wskazanie, iż w przypadku gdy zadeklarowana przez zgłaszającego cena odpowiada cenie faktycznie zapłaconej przez importera lub od niego należnej organy celne nie mogą określić wartości celnej w celu zastosowania cła antydumpingowego na podstawie ceny ustalonej dla danych towarów w ramach sprzedaży, która nastąpiła przed sprzedażą, na podstawie której dokonano zgłoszenia celnego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na fragment cytowanej przez organ celny części sentencji wyroku, który wskazuje, iż dla zastosowania cła antydumpingowego ma zastosowanie cena ze zgłoszenia celnego, cyt. "...jeżeli zadeklarowana cena odpowiada cenie faktycznie zapłaconej przez importera lub od niego należnej" Druga natomiast część sentencji, którą w swoim piśmie przytacza pełnomocnik Skarżącego dotyczy sytuacji, w której organy celne mają uzasadnione wątpliwości i kwestionują prawdziwość ceny wskazanej w zgłoszeniu celnym. Wynika to z faktu, że w sprawie będącej przedmiotem sporu rozpatrywana była także kwestia możliwości odniesienia się przez organy celne, w celu zastosowania cła antydumpingowego, do wcześniejszych sprzedaży jeżeli kwestionują one prawdziwość ceny wskazanej w zgłoszeniu celnym. Trybunał przyjął, że dla ustalenia powyższego należy zbadać odpowiednie przepisy rozporządzenia wykonawczego oraz art. 29 i 31Wspólnotowego Kodeksu Celnego, uwzględniając szczególne cechy zmiennego cła antydumpingowego. Ponadto zaznaczył, że wynika to z faktu, iż przepisy nakładające cło antydumpingowe wskazują na konieczność zastosowania obowiązujących przepisów dotyczących należności celnych. W dalszej części wyroku został wskazany właściwy tryb postępowania organów w celnych w przypadku, gdy mają one uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną cenę. Jednocześnie Trybunał uznał, że jedynie w przypadku ww. uzasadnionych wątpliwości organy celne, zgodnie z art. 31 Wspólnotowego Kodeksu celnego mogą obliczyć wartość celną, w celu zastosowania cła antydumpingowego, poprzez odniesienie do ceny uzgodnionej dla danych towarów w ramach sprzedaży, która nastąpiła jako ostatnia przed sprzedażą, w odniesieniu do której dokonano zgłoszenia celnego i co do której organy celne nie mają żadnej obiektywnej podstawy, aby wątpić w jej prawdziwość. W przypadku importu magnezji spiekanej, dokonanego przez "R" S.A. na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] uzupełnionego zgłoszeniem celnym uzupełniającym nr [...] z dnia [...]. Strona zadeklarowała w zgłoszeniu celnym wartość towaru, wynikającą z przedłożonych do zgłoszenia celnego faktur wystawionych przez firmę "M" o numerach: [...] z dnia [...] i [...] z dnia [...]. Organ celny uznał, że zadeklarowana cena nie budziła wątpliwości organu celnego, iż jest ceną faktycznie zapłaconą za przedmiotowy towar. Ustalił zatem wartość celną importowanego towaru w oparciu o art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, stanowiący iż wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. W związku z powyższym organ nie miał podstaw dla ustalania wartości celnej, w celu zastosowania cła antydumpingowego, w oparciu o inne przepisy, niż wskazany powyżej przepis art. 29 WKC. Zacytowana zatem przez pełnomocnika skarżącego treść wyroku ETS C-263/06 w żaden sposób nie odpowiada stanowi sprawy, będącej przedmiotem sporu. Istotą sprawy nie jest zatem kwestia wątpliwości co do zadeklarowanej wartości zaimportowanego towaru, lecz nałożenie cła antydumpingowego w oparciu o szczególne przepisy Rozporządzeniu Rady (WE) Nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003r. zmieniającym środki antydumpingowe nałożone Rozporządzeniem (WE) nr 360 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej. Jak słusznie zauważa Michael LUX - komentarz "Prawo celne Unii Europejskiej" - przepisy dotyczące ceł antydumpingowych mają pierwszeństwo na ogólnymi regulacjami dotyczącymi wartości celnej. Należy wyjaśnić, iż w związku z wprowadzonym w wyż cyt. rozporządzeniu rozróżnieniem sprzedaży pośredniej i bezpośredniej zasadnicze znaczenie ma określenie rodzaju sprzedaży. W przypadku sprzedaży pośredniej, która miała miejsce w niniejszej sprawie, zadeklarowana w zgłoszeniu wartość celna nie podlega weryfikacji pod kątem badania ceny minimalnej. Wynika to z zamysłu prawodawcy, który uznał, że odwoływanie się do minimalnej ceny importowej może mieć miejsce tylko i wyłącznie w przypadku sprzedaży bezpośredniej. W przypadku natomiast sprzedaży pośredniej cło antydumpingowe ustalone jest ad valorern, niezależnie od wysokości ceny netto franco granica Wspólnoty przed ocleniem. We wniesionej skardze zarzucono Dyrektorowi Izby Celnej, że zaniechał wystąpienia do Sądu powszechnego z wnioskiem o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa (zawarcia umowy sprzedaży przez stronę skarżącą bezpośrednio z eksporterami chińskimi charakteru prawnego czynność pośrednictwa dokonywanych przez Spółkę "M" pomimo tego, że w sprawie wynikały wątpliwości co doi istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane były skutki finansowe (skutki "celne" tj. możliwość zastosowania cła antydumpingowego według stawki O%). Odpowiadając na ten zarzut przede wszystkim należy podkreślić, że organ odwoławczy uznał, że niewiarygodne jest w ogóle zawarcie jakichkolwiek umów sprzedaży pomiędzy skarżącą Spółką, a importerami chińskimi. Stanowisko swoje w tej kwestii szeroko i szczegółowo uzasadniły wskazując że kontrakty nr [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...] już co do samej ich formy budzą wątpliwości, co do ich autentyczności. Przedstawione dokumenty będące kopią faksu nie są podpisane przez kupującego posiadają wymazania oraz braki jednolitej czcionki w części dotyczącej opisu kontrahentów, występuje też niespójność stron. Organ odwoławczy przytoczył też argumenty merytoryczne wskazując, że kontakty zawarte przez skarżącą z "M" jednoznacznie wskazują, iż dotyczą one kupna-sprzedaży towaru magnezji spiekanej pomiędzy tymi firmami. W kontraktach tych firma "M" została określona jako "sprzedający" natomiast "R" jako "kupujący". Został określony przedmiot transakcji, cena towaru i termin dostawy, warunki płatności oraz tryb postępowania stron kontraktu w przypadku nieprawidłowości w realizacji dostaw, do tych kontraktów zostały też wystawiona, a następnie zapłacone faktury. Wobec zasadnego zdaniem Sądu uznania, że kontrakty nr [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...] w takiej formie jak zostały przedstawione organowi są niewiarygodne, nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej. Konsekwencją przyjętych przez organ odwoławczy ustaleń, iż kontrakty na kupno-sprzedaż magnezji spiekanej zostały zawarte pomiędzy firmą "M" i "R" SA było również to, że nie zachodziła podstawa do wystąpienia do Chińskiej Republiki Ludowej o weryfikację dokumentów. Dodać należy, że w ocenie Sądu organy celne w niniejszej sprawie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że sprzedaż magnezji spiekanej nie miała charakteru bezpośredniego. W skardze podniesiony został zarzut naruszenia art. 65 ust.5 Prawa celnego, zgodnie z którym organ celny pobiera odsetki, w przypadkach gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba, że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 65 ust.5 Prawa celnego wskazać należy, że w zgłoszeniu celnym nr OGL/421030/020426 z dnia 19 grudnia 2005r. na podstawie, którego procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu została objęty towar w postaci magnezji spiekanej nieprawidłowo zastosowano kod dodatkowy TARIC A 439. Powyższy kod oznacza, że cena netto franco granica Wspólnoty, przed ocleniem, jest ustalana na podstawie faktury wystawionej przez eksportera z Chińskiej Republiki Ludowej (sprzedaż bezpośrednia). Takiej faktury strona skarżąca nie posiadała, zatem świadomie dokonała nieprawidłowego zgłoszenia celnego. Strona skarżąca powinna zadeklarować kod TARIC A 999. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i z tej przyczyny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.