II SA/Sz 715/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 98a ust. 1 i ust. 1a, ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...] poz. [...]), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., znak [...], UNP: [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że decyzją z dnia [...] r. organ I instancji ustalił Spółce A. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości z obrębu [...], o powierzchni [...] ha, położonej przy ul. [...] w [...], dla której w Sądzie Rejonowym w [...] prowadzona była księga wieczysta nr [...], w skład której wchodziły działki od nr [...] do nr [...], a po podziale nieruchomości na działki o numerach od [...] do [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydenta Miasta na wniosek właściciela nieruchomości, Spółki A., zatwierdzony został podział nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], obręb [...], działki od [...] do nr [...], o powierzchni [...] ha, na działki o numerach od [...] do [...]. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] r. Obowiązywała wówczas uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. ustalająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej na [...]% różnicy pomiędzy wartością, jaką miała nieruchomość przed i po podziale, dla nieruchomości, z których w wyniku podziału wydzielono drogi publiczne, oraz [...]% różnicy pomiędzy wartością, jaką miała nieruchomość przed i po podziale dla pozostałych nieruchomości. W związku z tym ustalono, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie [...]% stawka opłaty adiacenckiej zgodnie z uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] r. Celem ustalenia zmiany wartości nieruchomości po podziale sporządzony został operat szacunkowy. Wartość rynkową nieruchomości wyceniono przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej, polegającej na określeniu wartości rynkowej wycenianej nieruchomości na podstawie zbioru, co najmniej kilkunastu nieruchomości reprezentatywnych przyjętych do porównania, które to nieruchomości były przedmiotem transakcji sprzedaży. Ostatecznie przyjęto, że wartość nieruchomości przed podziałem wynosiła [...] zł, natomiast po podziale [...] zł. Po określeniu tych wartości organ ustalił opłatę adiacencką przy zastosowaniu [...]% stawki opłaty. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka A. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, spowodowane nieprawidłową oceną stanu faktycznego sprawy oraz błędnym zastosowaniem obowiązujących przepisów prawa, tj. - art. 98a ust. 1 i ust. 1a w zw. z art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegające na zastosowaniu ust. 1 w niniejszej sprawie, w sytuacji, w której nie ma on zastosowania przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego, o czym stanowi art. 98a ust. 2 ustawy, - art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przez błędną jego wykładnię, którego brzmienie zostało zmienione począwszy od dnia 22 października 2007 r., i przyjęcie tym samym, że w dacie podjęcia decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości, obowiązywała uchwała rady gminy w sprawie ustalenia stawki procentowej, przy czym zaskarżona decyzja w przedmiocie opłaty adiacenckiej, jest efektem retroaktywnego stosowania prawa mniej korzystnego dla strony, - art. 2 § 1 pkt 1, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez pomięcie tych przepisów w podstawie prawnej, rozstrzygnięcia i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, - art. 6-9, art. 107 w zw. z art. 110 k.p.a. w sytuacji powołania w podstawie prawnej uchwały z dnia [...] r. Nr [...] Rady Miasta, która została zmieniona uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] – przy pominięciu doprecyzowania podstawy prawnej wydanej decyzji, - art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, polegające na błędnym przyjęciu daty ustalenia wartości nieruchomości przed podziałem i po podziale, który winien być określony według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, a w rzeczywistości został ustalony na termin ponad [...] miesiąca wcześniejszy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdziło, że organ administracji stosując przepisy jest zobowiązany przyjąć ich treść obowiązującą w dniu orzekania chyba, że co innego wynika z przepisów przejściowych. Przy ustalania opłaty adiacenckiej organ prawidłowo więc przyjął, że zgodnie z art. 98a ust. 1 cyt. ustawy, gdy wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela wzrośnie jej wartość, właściwy organ może w drodze decyzji, ustalić, z tego tytułu, opłatę adiacencką. Wysokość tej opłaty ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. W myśl art. 98 ust. 1a cyt. ustawy ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, gdy w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. W rozpoznawanej sprawie podział działki stanowiącej własność strony skarżącej nastąpił na mocy decyzji z dnia [...] r., która stała się ostateczna w dniu [...] r. Podział został zatwierdzony na wniosek strony, po zaopiniowaniu projektu podziału w zakresie jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Podziału dokonano na mocy art. 93 ust. 3, art. 94 ust 1, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 i 1a, art. 99 cyt. ustawy. Niezasadne jest twierdzenie, że w razie podziału dokonanego na tej podstawie, w sytuacji braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 98a ust. 2 cyt. ustawy wykluczał możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej. Z treści przepisu wynika, że naliczenie opłaty jest możliwe jedynie w razie podziałów dokonywanych w niezależnie od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Tego rodzaju podziały zostały wskazane w art. 95 cyt. ustawy. Brak jest podstaw do stosowania rozszerzającej wykładni tego zwrotu skoro wykładnia językowa jest w pełni wystarczająca. Z tym, że podziały dokonywane na podstawie art. 93 i art. 94 nie mają charakteru dokonywanych niezależnie od ustaleń plan zagospodarowania przestrzennego, ponieważ wtedy fakt obowiązywania planu jest badany w trakcie postępowania i rzutuje zarówno na jego tok (np. przez możliwość zawieszenia postępowania w razie ogłoszenia przez radę gminy o przystąpieniu do opracowywania planu) jak i na treść rozstrzygnięcia nakazując w razie braku obowiązującego planu badanie dopuszczalności podziału z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu względnie z przepisami odrębnymi. Podniesiony przez stronę zarzut retroaktywnego stosowania prawa w niniejszej sprawie należy uznać za chybiony albowiem ustawodawca w art. 98a ust. 1a ustawy ustalił, jaka uchwała i stawka procentowa opłaty ma zastawanie. Przepis ten wprowadzono po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2 kwietnia 2007 r., SK 19/06, rozstrzygając wątpliwości dotyczące zasad ustalania stawki procentowej opłaty, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Trybunału. Uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym z dnia [...] r. weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia, tj. w dniu [...] r. Publikacja (data) tego aktu prawa miejscowego miała miejsce przed wydaniem decyzji i wszedł on w życie przed datą, w której decyzja stała się ostateczna. Tym samym strona miała możliwość oszacowania skutków ekonomicznych decyzji podziałowej, także w zakresie należności z tytułu opłaty adiacenckiej. Jeżeli nie godziła się z takimi skutkami do czasu uzyskania przez decyzję statusu ostateczności mogła wniosek o podział cofnąć lub zmodyfikować. W przeciwnym razie musiała się· liczyć z możliwością ustalenia opłaty w wysokości' [...]% różnicy pomiędzy wartością, jaką miała nieruchomość przed i po podziale, gdy w następstwie podziału nie wydzielono dróg publicznych. Ustawodawca użył pojęcia - decyzja ostateczna, zdefiniowanego w art. 16 kpa. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia odwołania od decyzji podziałowej upływał z dniem [...] r. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z ugruntowanym poglądem w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, przedmiotowa opłata na rzecz gminy ma pewne cechy podatku w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, tzn. jest świadczeniem publicznoprawnym, nieodpłatnym, przymusowym i bezzwrotnym na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, ale nie wynikającym z ustawy podatkowej. Takiego charakteru nie ma ustawa o gospodarce nieruchomościami. W związku z tym nieuzasadniony był zarzut wadliwości podstawy prawnej w zakresie braku powołania przepisów Ordynacji podatkowej. Podobnie niezasadny jest zarzut braku doprecyzowania podstawy prawnej w stosowanej uchwale, ponieważ w podstawie prawnej organ I instancji prawidłowo wskazał zastosowane przepisy i dane o ich publikacji. W zakresie późniejszej, tj. po wydaniu decyzji podziałowej - zmiany uchwały ustalającej stawkę procentową, to w kontekście regulacji art. 98a ust. 1a, nie miała ona zastosowania w sprawie i zbędne byłoby jej przytaczanie. Organ odwoławczy nie uwzględnił też zarzutu, że wartość nieruchomości została ustalona nie według cen w dacie wydania decyzji, lecz z okresu [...] miesiąca wcześniejszego. Operat szacunkowy został sporządzony w dniu [...] r. Jednak już po wszczęciu postępowania w dniu [...] r. rzeczoznawca sporządził aneks do swojej opinii, w którym potwierdził aktualność opracowanej wyceny na dzień orzekania. Ustawa wymaga, aby wartość była określona na dzień orzekania. Z logiki przebiegu postępowania administracyjnego wynika jednak, że sam operat musi być sporządzony wcześniej choćby w tym celu, aby możliwa była jego weryfikacja przez organ administracji i stronę. Pozostaje to w zgodzie z art. 156 ust. 3 ustawy, zgodnie z którą operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba te wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 ustawy. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka A., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako nie odpowiadających prawu. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego, tj. art. 98a ust. 1 w zw. z art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 261 poz. 2603 ze zm.) polegające na zastosowaniu w sprawie art. 98a ust. 1 cyt. ustawy w sytuacji, gdy nie ma on zastosowania przy podziale nieruchomości dokonywanym niezależnie od ustaleń planu miejscowego, o czym stanowi art. 98a ust. 2 ustawy, - prawa materialnego art. 98a ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędną wykładnię tych przepisów, których brzmienie w zakresie ust. 1 zostało zmienione i uzupełnione o ust. 1a, dopiero od dnia 22 października 2007 r. (Dz. U. z 2007 r., Nr 173, poz. 1218), i przyjęcie tym samym, że w dacie podjęcia decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości w dniu [...] r., obowiązywała i ma zastosowanie zmieniona uchwała rady gminy w sprawie ustalenia stawki procentowej, przy czym zaskarżana obecnie decyzja Prezydenta Miasta w przedmiocie opłaty adiacenckiej, jest retroaktywnym stosowaniem prawa mniej korzystnego dla strony, - przepisów 2 § 1 pkt 1, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez pominięcie wspomnianych przepisów w podstawie prawnej, rozstrzygnięciu i uzasadnieniu zaskarżanej decyzji, - przepisów art. 6-9, art. 107 w zw. z art. 110 kpa w sytuacji powołania w podstawie prawnej uchwały z dnia [...] r. Nr [...] Rady Miasta (Dz. U. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]), która została zmieniona uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] Nr [...], poz. [...]), przy jednoczesnym pominięciu doprecyzowania podstawy prawnej wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a nadto przedstawiono obszernie uzasadnienie podniesionych zarzutów. Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy odnosząc się do podstawy prawnej i uzasadnienia decyzji z dnia [...] r. Prezydenta Miasta, zatwierdzającej podział [...] działek, pominął powołane przez stronę uzasadnienie wyroku NSA z [...] r., [...]; LEX nr [...]). Natomiast z treści decyzji wynika, że podział nieruchomości nastąpił niezależnie od ustaleń planu, który z dniem [...] r. z mocy prawa stracił ważność. Poza tym uchwałą Nr [...] z [...] r. Rada Miasta uchyliła swoją uchwałę Nr [...] z [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], obejmującego teren analizowanej nieruchomości. Tym samym podział nieruchomości został dokonany "niezależnie od ustaleń planu miejscowego", co powoduje, że na mocy art. 98a ust. 2, przepisu art. 98a ust. 1, nie stosuje się do tego typu podziałów. Poza tym obecne treść art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami obowiązuje dopiero od 22 października 2007 r. (Dz. U. 2007 r., Nr 173, poz. 1218). Przepis ten wszedł więc w życie, już po wydaniu decyzji podziałowej. nu. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 98a ust. 1 i 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, strona skarżąca podniosła błędną wykładnię tych przepisów, ponieważ treść art. 98a ust. 1 zmieniono i uzupełniono o ust. 1a, dopiero od dnia 22 października 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1218). Spowodowało to przyjęcie, że w dacie podjęcia decyzji o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości tj. w dniu [...] r., nie obowiązywała i nie ma zastosowania, zmieniona w [...] r. uchwała rady gminy w sprawie ustalenia stawki procentowej (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]), która weszła w życie w dniu [...] r. Przy czym podjęta przez Prezydenta Miasta decyzja z [...] r., w przedmiocie opłaty adiacenckiej jest retroaktywnym stosowaniem prawa mniej korzystnego dla strony. Prawodawca założył odrębność postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości oraz postępowania dotyczącego ustalenia opłaty adiacenckiej, stąd legalność decyzji w obu postępowaniach winna podlegać niezależnej ocenie przy uwzględnieniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych obowiązujących w chwili wydawania poszczególnych decyzji. Samo podjęcie decyzji o podziale nieruchomości nie musi w sposób bezwzględny oznaczać konieczności wydania decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Z treści art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że jest to uprawnienie organu, a nie obowiązek. Z tym, że uchwała rady gminy o ustaleniu stawki procentowej opłaty adiacenckiej, winna poprzedzać decyzję w sprawie ustalenia tej opłaty. Natomiast z akt sprawy wynika, że decyzję podziałową wydano [...] r. Strona wcześniej złożyła oświadczenie o akceptacji jej treści oraz deklarację, że nie będzie się od niej odwoływać. Tym samym decyzja ta, na mocy art. 130 § 4 kpa, podlegała wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jako zgodna z żądaniem wszystkich stron. Nadto treść art. 98a ust. 1, od wejścia w życie nowelizacji ustawy (22 października 2007 r.), różni się od poprzedniej jego treści. Podobnie, jak wprowadzony w tym samym dniu, art. 98a ust. 1a cyt. ustawy. Poza tym stanowisko strony skarżącej wspiera pogląd wyrażony w wyroku NSA z [...] r., [...], Wokanda [...]) oraz orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego zwłaszcza wyrok z [...] r., [...] dotyczący działania zasady lex retro non agit oraz zasady ochrony praw słusznie nabytych. Tym samym wydanie decyzji podziałowej i skierowanie jej do wykonania, nim stała się ostateczna, w kontekście kilkudniowej różnicy od wejścia w życie nowej uchwały Rady Miasta, przy braku przepisów przejściowych, nie powinno być uznane, tak jak uczynił to organ I instancji i podtrzymał organ II instancji, za wystarczający powód zastosowania obecnie obowiązujących przepisów. Zdaniem strony skarżącej zasadne jest jej stanowisko, że w aspekcie związania organu wydaną decyzją, niezależnie od tego, czy jest ona ostateczna, pogląd, organu I i II instancji, o bezwzględnym związaniu decyzją ostateczną na tle znowelizowanych w 2007 r. przepisów ustawy, wcale nie jest tak oczywisty. W ocenie strony, która przyjęła decyzję w [...] r., była ona wiążąca od daty wydania. Tak też traktował ją organ I instancji Prezydent Miasta, wprowadzając ją do obrotu prawnego. Strona skarżąca zakwestionowała też, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczące kwestii retroaktywnego stosowania przepisów. Zdaniem skarżącej organ pominął okoliczność, że sposób liczenia terminów został doprecyzowany przez prawodawcę dopiero w nowelizacji ustawy w 2007 r. Ustawodawca wprowadził przy tej zmianie tylko część tez, które były przedmiotem wykładni dokonanej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] r., [...]). Należy mieć na uwadze, że uchwała RM nie weszła w życie przed dokonaniem podziału nieruchomości, który nastąpił w dniu [...] r., a jedynie przed dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Zachodziła więc bezprzedmiotowość postępowania, której nie dostrzegł organ II instancji. W ramach kontroli instancyjnej winien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić decyzję I instancji i umorzyć postępowanie. Skarżąca podniosła także, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygając podniesiony przez stronę zarzut naruszenia przepisów art. 2 § 1 pkt 1, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) pominęło poglądy doktryny i orzecznictwa. Uzasadniając ostatni zarzut skarżąca wskazała, że naruszono art. 6 - 9, art. 107 w związku z art. 110 kpa, co ma istotne znaczenie w sytuacji powołania w podstawie prawnej zaskarżanej decyzji uchwały z dnia [...] r. Nr [...] Rady Miasta (Dz. Urz.. Woj. [...] z [...] r. Nr [...], poz. [...]), która została zmieniona uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] (Dz. U. Woj. [...] z [...] Nr [...], poz. [...]), przy jednoczesnym pominięciu doprecyzowania podstawy prawnej wydanej decyzji, co narusza prawo strony w istotny sposób. Swoje stanowisko strona skarżąca poparła obszernymi cytatami z orzecznictwa sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r., nr [...], zatwierdził podział nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], obręb [...], działki od [...] do nr [...], o powierzchni [...] ha, na działki o numerach od [...] do [...]. Postępowanie o podział zostało wszczęte z wniosku Spółki A. Decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna w dniu [...] r. W tym czasie obowiązywała uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. ustalająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej. Na tej podstawie ustalono, że ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie [...]% stawka opłaty. W celu ustalenia zmiany wartości nieruchomości po podziale zlecono opracowanie operatu szacunkowego, który w dalszym toku postępowania nie został zakwestionowany. Wartość rynkowa nieruchomości wyceniona została przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej, polegającej na określeniu wartości rynkowej wycenianej nieruchomości na podstawie zbioru, co najmniej kilkunastu nieruchomości reprezentatywnych przyjętych do porównania, które to nieruchomości były przedmiotem transakcji sprzedaży. Rzeczoznawca ustalił, że wartość nieruchomości przed podziałem wynosiła [...] zł, natomiast po podziale [...] zł. Po określeniu tych wartości organ ustalił opłatę adiacencką na kwotę [...] zł. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze skierowanej do Sądu należało stwierdzić, że ustalanie opłaty adiacenckiej nastąpiło zgodnie z art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, po uprzednim podziale nieruchomości. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. W niniejszej sprawie podział działki został dokonany decyzją z dnia [...] r., która stała się ostateczna w dniu [...] r. Podział zatwierdzono po zaopiniowaniu projektu podziału, co do jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy. Podstawą prawną podziału stanowiły przepisy art. 93 ust. 3, art. 94 ust 1, art. 96 ust. 1, art. 97 ust. 1 i 1a, art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Trafne jest stwierdzenie organu odwoławczego, że z treści art. 98a ust. 2 cyt. ustawy wynika, iż naliczenie opłaty jest możliwe jedynie w razie podziałów dokonywanych niezależnie od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. O podziałach tych jest mowa w art. 95 cyt. ustawy i treść tych przepisów nie budzi wątpliwości, a podziały dokonywane na podstawie art. 93 i art. 94 są zależne od ustaleń plan zagospodarowania przestrzennego, ponieważ w takich sytuacjach to czy plan obowiązuje jest kontrolowane w toku postępowania, co ma wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie ma uzasadnienia zarzut strony skarżącej dotyczący retroaktywnego stosowania prawa. W art. 98a ust. 1a cyt. ustawy określono, którą uchwałę organ bierze pod uwagę i jaka stawkę procentowa stosuje przy ustaleniu wysokości opłaty. Tak więc wbrew stanowisku strony skarżącej nie naruszono przepisów prawa materialnego. Wskazać należy, że uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. opublikowano w dzienniku urzędowym w dniu [...] r., która weszła w życie z dniem [...] r. W związku z tym data publikacji miała miejsce przed wydaniem decyzji o podziale, a więc wejście w życie tej uchwały nastąpiło zanim decyzja podziałowa stała się ostateczna. Zasadnie organ wskazał, że tym samym strona decydując się na dokonanie podziału mogła ocenić ewentualne skutki ekonomiczne tej decyzji. Całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów ordynacji podatkowej. Organ słusznie wskazał, że opłata adiacencka ma niektóre cechy podatku w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, gdyż jest świadczeniem publicznoprawnym, nieodpłatnym, przymusowym i bezzwrotnym na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, ale nie wynika z ustawy podatkowej, lecz z ustawy o gospodarce nieruchomościami, która jest odmienną regulacją. Takie stanowisko ugruntowane jest w orzecznictwie. Nie ma uzasadnienia także zarzut braku doprecyzowania podstawy prawnej w uchwale, ponieważ organ I instancji prawidłowo powołał obowiązujące przepisy i dane o ich publikacji. W związku z tym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.