I OSK 1728/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, , , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 87/09 o odrzuceniu skargi R. J. w sprawie ze skargi R. J. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 1999 r. o wyrażenie zgody na wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II SAB/Wa 87/09 odrzucił skargę R. J. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 1999 r. o wyrażenie zgody na wycofanie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Wnioskiem z dnia [...] marca 1999 r. skarżący zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na cofnięcie wniosku z dnia [...] lutego 1999 r. w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W skardze do Sądu I instancji skarżący podnosił, że organ nie wydał decyzji, odnoszącej się do wniosku o wyrażenie zgody na wycofanie wypowiedzenia. Sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o bezczynności organu w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 1999 r., ponieważ przepisy prawa nie nakładały na organ obowiązku wydania odrębnego aktu w przedmiocie takiego wniosku. Powołując się na § 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 7, poz. 38 ze zm.) Sąd I instancji stwierdził, że wycofanie wypowiedzenia mogło nastąpić na pisemny wniosek, za zgodą drugiej strony, do której zostało skierowane, jednakże forma i sposób wyrażenia takiej zgody nie została prawnie uregulowana. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, a więc tym samym zajął stanowisko co do wniosku strony. Sąd stwierdził, że organ nie miał podstaw do wydania w sprawie decyzji, postanowienia ani żadnego innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia z dnia 8 października 2009 r. wniósł skarżący, zaskarżając postanowienie w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1) i 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 58 § 1 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez odrzucenie skargi pomimo, że nie zostały spełnione przesłanki ustawowe do odrzucenia skargi, w sytuacji gdy skarga powinna zostać merytorycznie rozpoznana, wadliwe zastosowanie tego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zastosowanie tego przepisu przez Sąd nie pozwoliło na merytoryczne rozstrzygnięcie; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 § 2 pkt 1 lub 4 i 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134 tej ustawy poprzez błędną jego wykładnię uznanie przez Sąd, że skarga na bezczynność złożona przez skarżącego nie mieściła się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, co bezpośrednio skutkowało odrzuceniem skargi zamiast jej merytorycznym rozpoznaniem ze względu na jej właściwą formę i treść; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, niezawarcie w nim dokładnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a także jej wyjaśnienia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku i zbadanie na jakiej podstawie Sąd odrzucił skargę; 4. naruszenie prawa materialnego, tj. § 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię lub brak jego zastosowania i stwierdzenie przez Sąd, że nie było podstawy do wydania decyzji, postanowienia ani żadnego innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co bezpośrednio skutkowało odrzuceniem skargi, przy jednoczesnym oczywistym naruszeniu przepisów postępowania, polegającym na pominięciu przez organ drogi służbowej określonej w rozporządzeniu i przez to uniemożliwienie przez urzędników niższego szczebla, nie posiadających uprawnienia do załatwiania tych spraw w imieniu organu zajęcia stanowiska przez sam organ co jest przewidziane w przepisach prawa. Na podstawie art. 185 i 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi i powyższych zarzutów skarżący wnosił o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Najdalej idący zarzut skarżącego dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji § 131 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.). Przepis ten stanowił, że "Wycofanie wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, może nastąpić na pisemny wniosek strony za zgodą drugiej strony (organu zwalniającego lub żołnierza), do której było skierowane". Jak wynika z akt sprawy, skarżący wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, a następnie wystąpił z wnioskiem o wycofanie przedmiotowego wypowiedzenia. Skuteczne wycofanie wypowiedzenia, na podstawie § 131 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, mogło nastąpić za zgodą organu zwalniającego, do którego było skierowane. Brak powyższej zgody organu do którego zostało skierowane wypowiedzenie, jest w ocenie skarżącego bezczynnością tego organu, co stanowi przedmiot zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie organ zwalniający, zgody na wycofanie wypowiedzenia nie wyraził, nie miał również obowiązku prawnego działania. Z tego względu, podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest zasadny. Sąd I instancji w pełni prawidłowo stwierdził, że na organie nie spoczywał obowiązek prawny wydania aktu lub podjęcia czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 tej ustawy. Sąd I instancji przywołał i wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia. Należy zatem przyjąć, że w sprawie nie zostały również naruszone przepisy postępowania. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.