I SA/Wa 1251/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R. S. na pismo Burmistrza [...] W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na skargę na działalność organów administracji publicznej postanawia: odrzucić skargę. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Burmistrza [...] W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] stanowiące odpowiedź na jego skargę z dnia 5 stycznia 2009 r. dotyczącą działalność organów administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że zaskarżone pismo było odpowiedzią na skargę złożoną w trybie kpa, w której skarżący kwestionował w proponowanej mu umowie cywilnoprawnej sposób wyliczania ryczałtu za wykorzystywanie własnego samochodu przy przewozie dziecka do szkoły. Skargę na zaniedbania w zakresie zapewnienia dowozu dziecku niepełnosprawnemu rozpatruje się według przepisów art. 221-240 kpa, zawiadamiając skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Przedmiotową skargę uznano za niezasadną o czym poinformowano skarżącego w zaskarżonym piśmie z dnia [...] marca 2009 r. Organ podał ponadto, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że tryb ogólnoskargowy jest samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno - techniczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga złożona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływana dalej jako "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z § 3 art. 3 P.p.s.a. wynika również, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W ocenie Sądu, zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Burmistrza [...] W. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] stanowiące odpowiedź na skargę R. S. na działalność organów administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, postanowieniem, czy innym aktem bądź czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Sąd zauważa, że zaskarżone pismo, stanowi odpowiedź organu, o której mowa w art. 231 kpa na skargę powszechną (art. 227 kpa). Tymczasem na działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków unormowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII kpa nie służy skarga do sądu administracyjnego, ponieważ - jak już wyżej wspomniano - przejawy aktywności administracji publicznej w tym obszarze nie są aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisach Działu VIII KPA brak jest natomiast przepisu szczególnego, o którym mowa w art. 3 § 3 P.p.s.a., który przewidywał by kontrolę sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia