II SA/Lu 287/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi W. L. i J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia 3 marca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania W. i J. L. od decyzji Burmistrza Miasta Ł. z dnia 22 grudnia 2008 r., ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji dwóch dwustanowiskowych myjni samochodowych na działce nr [...] w Ł., uchyliło tę decyzję w części dotyczącej rodzaju inwestycji określonej w ust. 2 pkt 1 i pkt 2 decyzji i w tej części orzekło merytorycznie, nadając ust. 2 pkt 1 i pkt 2 następującą treść: "2. Rodzaj inwestycji 1) budowa samoobsługowej myjni samochodowej kontenerowej, dwustanowiskowej 2) budowa ręcznej myjni samochodowej, dwustanowiskowej -przeznaczonych do mycia samochodów osobowych i busów", w pozostałej zaś części utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że M. T. i jej syn, M. T. jako wspólnicy spółki cywilnej [...] w dniu 22 lutego 2008 r. wnieśli o ustalenie na działce nr [...] położonej w Ł. przy ul. [...] warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej, to jest samoobsługowej dwustanowiskowej myjni kontenerowej oraz dwustanowiskowej myjni ręcznej. W toku postępowania realizacji inwestycji została uzgodniona postanowieniem z dnia 5 maja 2008 r. Wojewódzkiego Zarządu Melioracji Urządzeń Wodnych w L. oraz postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2008 r. Zarządu Dróg Miejskich w Ł. W związku z tym decyzją z dnia 30 czerwca 2008 r. Burmistrz Miasta Ł. ustalił wnioskodawcom warunki zabudowy zgodnie ze złożonym wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 października 2008 r. uchyliło powyższą decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność ponownego wyznaczenia granic obszaru analizowanego oraz wskazania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia 22 grudnia 2008 r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch dwustanowiskowych myjni samochodowych: samoobsługowej i ręcznej, zlokalizowanych na działce nr [...] w Ł. przy ul. [...] Organ określił parametry inwestycji wskazując, że jest to budowa jednokondygnacyjnej, samochodowej dwustanowiskowej myjni kontenerowej o wymiarach ok. 14,0 m x 6,0 m o maksymalnej wysokości kalenicy do 4,5 m z płaskim dachem oraz ręcznej, dwustanowiskowej jednokondygnacyjnej myjni samochodowej o wymiarach ok. 14,0 m x 10,0 m o maksymalnej wysokości kalenicy do 4,5 m z dwuspadowym dachem. Ustalił wielkość powierzchni zabudowy łącznie do 25 % powierzchni działki. Wskazał, że w stosunku do terenu, na którym planowana jest budowa obiektu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W planie poprzednio obowiązującym teren ten znajdował się w strefie mieszkaniowo-usługowej intensywnej oraz średniointensywnej, dopuszczającej wszystkie rodzaje usług i produkcję nieuciążliwą dla otoczenia. Organ podkreślił, że uwzględniając uwagi Kolegium dokonał ponownej analizy funkcji i cech zabudowy sąsiedniej w otoczeniu 50 m od granicy proponowanej inwestycji. Analiza wykazała, że realizacja planowanego zamierzenia będzie uzupełnieniem istniejącego zagospodarowania. Organ wyjaśnił także, że spełnione zostały pozostałe wymogi ustawowe oraz że planowana inwestycja ma charakter nieuciążliwy, a tym samym nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów W. i J. L. Uznało jednak, że należy zmienić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia rodzaju inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło na wstępie, że zgodnie z art. 28 i 29 k.p.a. stroną postępowania nie jest spółka cywilna, lecz wspólnicy tej spółki. Wskazało ponadto, że organ pierwszej instancji prawidłowo za strony niniejszego postępowania uznał jedynie właścicieli nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją, a nie pozostałych mieszkańców okolicznych domów, protestujących przeciwko lokalizacji inwestycji. W dalszej części bardzo obszernego i szczegółowego uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że ocena dopuszczalności realizacji powinna być dokonana na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które określają, jakie wymagania dana inwestycja musi spełniać oraz określają sposób postępowania organu. Wskazało na konieczność dokonania analiz, szczegółowo uregulowanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem i sporządzeniem wymaganej analizy obszaru w zakresie jego funkcji oraz cech zabudowy. Wyniki analizy wskazują, że spełnione zostały przesłanki ustawowe określone w art. 61 ustawy. W ocenie Kolegium zarzut odwołujących się, dotyczący niezachowania zasady dobrego sąsiedztwa, jest nieuzasadniony. Kolegium podkreśliło, że na działce objętej zamierzeniem inwestycyjnym istnieje już obiekt dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej, co oznacza, że planowane obiekty będą kontynuacją istniejącej funkcji i sposobu zagospodarowania terenu. Kolegium wskazało następnie, że organ pierwszej instancji nie rozstrzygnął o charakterze inwestycji, pomijając w decyzji informację, że oba budynki będą przeznaczone do mycia samochodów osobowych i busów o wysokości do 2,70 m. Dlatego Kolegium w tym zakresie uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i nadało ust. 2 pkt 1 pkt 2 nowe brzmienie. Odnosząc się do kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko, organ odwoławczy wskazał, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga zatem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Organ odwoławczy zwrócił jednak uwagę, że organ pierwszej instancji pominął przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, która weszła w życie z dniem 15 listopada 2008 r. W świetle przepisów tej ustawy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było w przypadku planowanej inwestycji wymagane. Kolegium podkreśliło, że interesy osób trzecich, o których mowa w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, muszą mieć oparcie w przepisach prawa. Podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia tych interesów uznało Kolegium za nieuzasadnione. W szczególności Kolegium podkreśliło, że obawy co do zakłócania korzystania z nieruchomości sąsiednich, powstania zagrożeń, czy zwiększenia emisji hałasu są przedwczesne i mają charakter jedynie przypuszczeń. Zdaniem Kolegium ochrona osób trzecich została w decyzji organu pierwszej instancji zapewniona, nie może ona jednak być tak szczegółowa i konkretna, jak na etapie pozwolenia na budowę. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyli W. i J. L. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, poprzez jej niezastosowanie mimo, że z opinii urbanistycznej wynikało, iż wnioskowana inwestycja jest przedsięwzięciem zaliczanym do mogących znacząco oddziaływać na środowisko i podlega procedurom wynikającym z tej ustawy. Podkreślili, iż decyzja ta narusza także art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowe przedsięwzięcie realizuje zasadę "dobrego sąsiedztwa". W ocenie skarżących organy pominęły w toku postępowania konieczność ustalenia stopnia uciążliwości planowanej inwestycji a zwłaszcza, jaki jest poziom hałasu urządzeń czyszcząco-myjących i silników samochodowych, a także poziom wydzielanych spalin oraz stopień zużycia wody i jaki jest sposób odprowadzania powstałych zanieczyszczeń chemicznych. Podnieśli, że planowana rozbudowa i postawienie nowych pomieszczeń myjni w odległości 9,5 m od ich nieruchomości zwiększy już występujące uciążliwości. Skarżący wskazali również, że realizacja przedsięwzięcia w terenie zabudowanym domami mieszkalnymi oraz ogródkami działkowymi nie mieści się w granicach dobrego sąsiedztwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". W myśl przepisu art. 59 ust. 1 ustawy, w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po uzgodnieniu z organami wskazanymi w przepisie art. 53 ust. 4 (art. 60 ust. 1 ustawy). Stosownie do przepisu art. 64 ustawy, do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art.56 ustawy, dotyczące lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1). Wniosek ten powinien czynić zadość wymogom określonym w art. 52 ust. 2 ustawy. Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3). Organ ten obowiązany jest także do dokonania uzgodnień z podmiotami wskazanymi w art. 53 ust. 4 ustawy. W myśl art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), wydanym na postawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy. Stosownie do przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Treść decyzji o warunkach zabudowy powinna zawierać elementy określone w mającym odpowiednie zastosowanie przepisie art. 54 ustawy, czyli powinna określać: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Wydana w wyniku tego postępowania decyzja zawiera elementy wskazane w art. 54 ustawy. Przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy. Analiza ta wykazała, że realizacja planowanej inwestycji jest dopuszczalna. Ustosunkowując się do zarzutów skarżących stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasady dobrego sąsiedztwa. Zasada ta określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów, czyli zagospodarowania obszaru i ukształtowania wzniesionych obiektów. Nowa zabudowa i rozbudowa obiektów ma odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Omawiana zasada dotyczy nowej zabudowy i ma na celu zapobieżenie powstawaniu zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą oraz nałożenie na inwestora warunku konieczności dostosowania nowej zabudowy do cech urbanistycznych zabudowy istniejącej. Jako zasadę należy przyjmować, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 500-501). W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, iż nowa zabudowa jest dopuszczalna, o ile można ją pogodzić z już istniejąca funkcją. Nowo wprowadzana zaś na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, by pozwalała na przyjęcie, że będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją a także, że w przyszłości ta nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy obecnie istniejącej (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2009 r., II SA/Gd 690/08, niepubl.). W rozpoznawanej sprawie organy administracji przeprowadziły właściwą analizę prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego, mając na uwadze zasady dobrego sąsiedztwa, gwarantującego zachowanie ładu przestrzennego przez takie ukształtowanie przestrzeni, które stworzy harmonijną całość oraz uwzględni w odpowiednich relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne oraz gospodarczo-społeczne. Podkreślić należy, że działka wskazana we wniosku położona jest na terenie oznaczonym w poprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako strefa mieszkaniowo-usługowa intensywna (symbol M1-U), obejmująca tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwej dla otoczenia oraz strefa mieszkaniowo-usługowa średnio intensywna (symbol M2-U), obejmująca tereny zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem wszystkich rodzajów usług i produkcji nieuciążliwej dla otoczenia. Z analizy terenu wynika, że na obszarze tym dominuje budownictwo mieszkaniowe oraz usługi. W sąsiedztwie działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym istnieje szereg obiektów handlowo- usługowych, w tym sklep z farbami i lakierami, sklep spożywczy, pijalnia piwa, salon fryzjerski damsko-męski, zakład ślusarski oraz zakład naprawy samochodów. Na działce objętej zamierzeniem inwestycyjnym istnieje już obiekt dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej, co oznacza, że planowane obiekty będą kontynuacją istniejącej funkcji i sposobu zagospodarowania terenu. Nie jest także słuszny zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), gdyż przepisy tej ustawy nie były podstawą rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji przez Kolegium. Ponadto, jak słusznie zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej, z dniem 15 listopada 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), która określa zasady i tryb postępowania w sprawach ocen oddziaływania na środowisko. Zgodnie z przepisami tej ustawy analiza oddziaływania danej inwestycji na środowisko prowadzona jest w ramach odrębnego postępowania, kończącego się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, która obecnie jest wydawana przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). W świetle nowych regulacji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana, jeżeli planowana inwestycja dotyczy przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.). Określenia rodzaju przedsięwzięć, wymagających decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonuje się, zgodnie z art. 173 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., w oparciu o obowiązujące nadal rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Decyzja jest wymagana także w stosunku do planowanych przedsięwzięć, innych niż określone w powyższym rozporządzeniu, które nie są bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynikają z tej ochrony, jeżeli mogą one znacząco oddziaływać na ten obszar (art. 96 ust. 1). Planowana inwestycja polegająca na budowie myjni samochodowych nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wynika to wprost z powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Z prawidłowych ustaleń organów administracji wynika również, że inwestycja ta nie oddziałuje na obszar Natura 2000. Okoliczność, iż wykonanej po raz pierwszy analizie omyłkowo stwierdzono, że inwestycja jest przedsięwzięciem zaliczanym do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma znaczenia, ponieważ w kolejnej analizie przedsięwzięcie to określone zostało prawidłowo, a także w wydanych następnie decyzjach z dnia 30 czerwca 2008 r. i z dnia 22 grudnia 2008 r. organ prawidłowo ustalił, że budowa myjni samochodowej nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nie wymagała zatem przeprowadzenia przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy oceny oddziaływania na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące funkcjonowania przyszłej inwestycji, w szczególności zaś zarzut, że inwestycja spowoduje zwiększenie emisji hałasu i spalin, zwiększenie zużycia wody, zanieczyszczenie środowiska naturalnego przez chemikalia oraz utrudni właścicielom nieruchomości sąsiednich korzystanie z ich nieruchomości z powodu wzmożonego ruchu i parkowania samochodów, przyjeżdżających do myjni, wyjaśnić należy, że okoliczności te nie dają podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jak już wyżej wskazano, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ bada spełnienie wymogów określonych w ustawie. Obawy właścicieli nieruchomości sąsiednich co do przyszłego funkcjonowania inwestycji nie mogą uzasadniać odmowy ustalenia warunków zabudowy, skoro spełnione zostały wszystkie wymagania ustawowe. Z tych wszystkich względów i na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.