IV SA/Wa 863/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2009 r. sprawy ze skargi C. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia - oddala skargę - Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO", po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2008 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie ulic [...], na działce ew. nr [...] oraz na części działek ew. nr [...] obręb [...] w [...] W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż analiza treści decyzji, akt postępowania poprzedzającej jej wydanie, ze szczególnym uwzględnieniem sporządzonego przez biegłego raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska odnoszących się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie daje podstaw do uznania, iż w toku postępowania zakończonego decyzją organu I instancji naruszone zostały regulacje znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie tj. art. 46 ust. 1, 47, 48 ust. 1, 56 ust. 2 ww. ustawy, a co za tym idzie, by w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ wskazał również, że w toku przedmiotowego postępowania sporządzony został i poddany analizie "raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanego zespołu (...)", a sama decyzja wydana została po uzgodnieniu z wyspecjalizowanymi organami, w tym – z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W. Raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia wbrew stanowisku odwołującego się, spełnia wymagania zakreślone przez przepisy ustawy, zawiera wymagane prawem elementy, w tym opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia, wraz z krótkim uzasadnieniem wyboru owych wariantów. SKO podniosło ponadto, że zadaniem organów administracji publicznej właściwych w sprawach ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie jest rozstrzygnięcie, czy planowane przedsięwzięcie wywrze lub może wywrzeć na tyle negatywny wpływ, że do jego realizacji nie można za wszelką cenę dopuścić, a ograniczenie się do oceny, czy realizacja danej inwestycji jest możliwa na gruncie obowiązującego prawa, a nadto czy wszystkie procedury poprzedzające wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia zostały zachowane i czy zostały przeprowadzone zgodnie z prawem. Skargę na powyższą decyzję SKO z dnia [...] marca 2009 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. Sp. z o.o., wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji w całości, ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy Prezydentowi W. do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 47 pkt 1 lit. a do e, pkt. 2 i 3, art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. a do c, pkt 2, pkt 2a, pkt 3 lit. a i b, art. 48 ust. 2 pkt 1a, art. 56 ust. 1b pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, oraz przepisów prawa procesowego tj. - art. 7, 10 § 1, 40 § 2, 77 § 1 w zw. z art. 140, 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż SKO stwierdzając że postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nie zostało doręczone skarżącej zgodnie z art. 40 § 2 kpa, a więc jako takie nie jest skuteczne wobec strony, a jednocześnie popierając stanowisko Prezydenta W., który to nie dysponując ostatecznym postanowieniem wydanym w trybie art. 106 § 1 kpa, wydaje decyzję w sprawie głównej, rażąco naruszył art. 48 ust. 2 pkt 1 a ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 106 § 1 w zw. z art. 140 kpa oraz art. 40 § 2 kpa . Podniesiono również, że dołączony do wniosku o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia raport nie spełnia licznych cech wymaganych przez przepisy prawa. Wskazano m. in., że: - określenie funkcji planowanego przedsięwzięcia w raporcie jako funkcji usługowej, nie odpowiada rzeczywistej funkcji jaką można wywieść z informacji zawartych w raporcie, a mianowicie funkcji przemysłowej, gdzie działalność planowana polegać ma na magazynowaniu gotowych wyrobów przemysłowych oraz konfekcjonowaniu i spedycji tych wyrobów. Ponadto w raporcie korzystanie z urządzeń określane jest jedynie poprzez wskazanie na potrzebę dokonania przyłączy, bez dokonywania analizy oddziaływania na środowisko planowanej sieci kanalizacyjnej. Raport przedstawia również jedynie obecny stan zagospodarowania terenu i projektowaną zabudowę, szczątkowo analizując wykorzystanie terenu w fazie realizacji przedsięwzięcia i jego likwidacji, - w raporcie znajdują się informacje wskazujące na dogodne położenie magazynów w stosunku do odbiorców i połączenia transportowe. Opis obiektów nie uwzględnia natomiast informacji takich jak ilość, rodzaj towarów przechowywanych, w tym ich właściwości fizyko-chemiczne, długość okresu składowania, okres przydatności do spożycia, uzasadniających określenie wielkości emisji oraz oddziaływania na poszczególne komponenty środowiska. Ponadto ogólnikowo określono wykorzystanie mediów, bez wskazania wielkości charakterystycznych w powiązaniu z procesami produkcyjnymi, - w raporcie pominięto przewidywane wielkości emisji na etapie realizacji i likwidacji przedsięwzięcia. Nie uwzględniono ilości wody koniecznej do celów technologicznych, jak sprzątanie i utrzymanie magazynów oraz całej powierzchni terenu w odpowiednim stanie sanitarnym. Brak jest również informacji odnośnie podstawy przyjęcia, że tylko odpływ o natężeniu 151/sek z 1 ha będzie oczyszczany, a pozostała część będzie kierowana przez tzw. by-passy do urządzeń kanalizacyjnych, nie precyzując właściciela tych urządzeń. Raport nie uwzględnia emisji powodowanej przez np. urządzenia wentylacyjne oraz wzrostu ruchu komunikacyjnego spowodowanego istnieniem i działalnością przedsięwzięcia. W kwestii hałasu nie uwzględniono w raporcie wzmożonego ruchu pojazdów spowodowanego przez planowaną inwestycję. Raport powołuje się na nieobowiązujące już przepisy z 1998 r. w zakresie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku i obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych. Wymieniając źródła emisji promieniowania elektromagnetycznego, czyli rozdzielnice NN umieszczone w budynku technicznym oraz silniki urządzeń technologicznych, wnioskodawca nie odnosi się do zakresu częstotliwości pól elektromagnetycznych wskazanych urządzeń, dla których zostały określone takie dopuszczalne parametry fizyczne jak składowa elektryczna i składowa magnetyczna. Nie przedstawiono emisji odpadów podczas likwidacji planowanego przedsięwzięcia, - raport ogranicza się do opisu elementów w granicach nieruchomości, na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia, nie dokonując opisu środowiska sąsiedniego. Dotyczy to identyfikacji zabudowy mieszkaniowej, opisu gleb, a więc sposobu użytkowania, procesów erozyjnych, topografii wraz z warunkami geologicznymi, a nie tylko jak tego dokonano w raporcie opis morfologii i zanieczyszczenia terenu planowanego przedsięwzięcia oraz wykonanych badań zanieczyszczeń terenu, w zasadzie ograniczając się do terenu przedsięwzięcia. Raport nie zawiera opisu świata roślin i zwierząt, parametrów populacji flory i fauny, chronionych form ochrony przyrody, opisu środowiska wodnego, warunków hydrologicznych, klimatycznych, natężenia dźwięku w porach nocnych, opisu warunków świetlnych, termicznych i pól elektromagnetycznych, opisu istniejących obiektów i zasobów środowiskowych, - raport nie uwzględnia m. in. że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. orzekł o wpisaniu do rejestru zabytków nieruchomych zespołu budowlanego Zakładów M. S.A. położonego w W. przy ul. [...]. Wpisem zostały objęte budynki wraz z gruntem w obrysie murów zewnętrznych. Przedmiotowe nieruchomości są położone na terenie działek o nr [...] z obrębu [...]. Ponadto, w celu ochrony wartości widokowych oraz ochrony przed oddziaływaniem szkodliwych czynników zewnętrznych, organ ustalił strefę otoczenia, obejmującą obszar definiowany granicami działek nr [...] oraz część działek nr [...], - raport w zasadzie pomija omówienie wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia. Jeżeli chodzi o wariant najkorzystniejszy, w raporcie znajduje się argumentacja jakoby uzasadnieniem dla takiej lokalizacji była stosunkowo nieduża odległość od centrum W. oraz istniejąca infrastruktura techniczna. Zupełnie natomiast pominięto aspekt organizacyjno-techniczny w odniesieniu do skutków realizacji inwestycji natury społecznej, szczątkowo traktując zagadnienia środowiskowe. W związku z powyższymi uwagami stwierdzono, że dokument przedstawiony przez wnioskodawcę może być traktowany co najwyżej jako informacja o planowaniu przedsięwzięcia. Organ I instancji nie był wobec tego w stanie dokonać i nie dokonał prawidłowo określeń, analiz i ocen, o których mowa w przepisach art. 47 pkt 1 lit. a do e, pkt 2 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, tym samym dopuścił się naruszenia tych przepisów. Jednocześnie zaskarżona decyzja mogła być wydana jedynie w oparciu o raport, a nie informację, wobec tego uzasadnionym jest również zarzut naruszenia przepisu art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 i art. 56 ust. 1b pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Organ II instancji wydał rozstrzygnięcie, w którym poparł w całości stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w związku z czym również dopuścił się naruszenia wszystkich wymienionych przepisów prawa. Organ II Instancji dopuścił się również naruszenia przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 a ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż wydał decyzję, pomimo iż postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W., wydane w wyniku wniesienia przez stronę zażalenia na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., nie zostało prawidłowo doręczone stronie, a mianowicie opiniujący organ II instancji doręczył to postanowienie bezpośrednio stronie pomimo, że w sprawie jest ustanowiony pełnomocnik. W związku z powyższym, postanowienie wydane w trybie uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia, w chwili wydawania zaskarżonej decyzji nie było ostateczne, nie mogło wobec tego stanowić podstawy do jej wydania. Brak natomiast uzgodnienia decyzji przed jej wydaniem, stanowi rażące naruszenie przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1a, art. 56 ust. 1b pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 106 § 1 kpa, a w przypadku organu II instancji będzie to naruszenie art. 106 § 1 w zw. z art. 140 kpa. Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 7, 10 § 1 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 140 kpa i art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 140 kpa wskazując, że organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, bardzo ogólnikowo odniósł się do szczegółowych zarzutów odwołania i ich uzasadnienia, ograniczając się do stwierdzenia, iż decyzja organu I instancji odpowiada prawu, nie wyjaśnił w uzasadnieniu faktycznym aspektów rozstrzygnięcia ani prawnej jego podstawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia. Decyzje organów obu instancji wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150). Stosownie do treści art. 46 tej ustawy realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. W przedmiotowej sprawie organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 4 w/w ustawy [...] jest Prezydent W., po uzgodnieniu z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym i organem ochrony środowiska. Stosownie do art. 383 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska wymogu uzgodnienia lub opiniowania nie stosuje się, jeżeli organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie jest jednocześnie organem uzgadniającym lub opiniującym. Planowane w niniejszej sprawie przedsięwzięcie polegające na budowie zespołu zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie ulic [...], na działce ew. nr [...] oraz na części działek ew. nr [...] obręb [...] w [...] W., zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 oraz pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.) zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, sporządzenie raportu ma charakter fakultatywny. Obowiązek sporządzenia raportu w oparciu o ust. 2 powołanego wyżej przepisu stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu. W przedmiotowej sprawie, po wszczęciu postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydent W. w dniu [...] października 2007 r., zmieniając swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r., zobowiązał inwestora do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W dniu [...] października 2007 r. inwestor przedłożył "Raport oddziaływania na środowisko projektowanego zespołu 2 hal dystrybucyjno-magazynowych z modułami biurowo-socjalnymi i infrastrukturą techniczną w [...] W. przy zbiegu ulic [...]". Ponadto przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r., które to postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r., uzgodnił środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia, nakładając określone warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji. Podniesiony w skardze zarzut niedoręczenia w/w postanowienia pełnomocnikowi skarżącej Spółki nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, albowiem postanowienie uzgodnieniowe Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. jako ostateczne wiąże organy administracji. Jeżeli w toku postępowania uzgodnieniowego doszło w ocenie skarżącego do uchybień procesowych, to przed organem prowadzącym to postępowanie strona może składać stosowne wnioski celem obrony swoich uprawnień, w tym wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje, jakie zagadnienia powinny być brane pod uwagę i oceniane w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. I tak zgodnie z tym przepisem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między czynnikami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu. Zgodnie z art. 56 ust. 1b pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1, 2 ustawy Prawo ochrony środowiska organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach winien między innymi, uwzględnić uzgodnienia organów, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa m. in. : 1) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia; 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; 3) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W ocenie Sądu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydana w przedmiotowej sprawie odpowiada powyżej wskazanym przepisom prawa. Odnosząc się do zarzutu skarżącej Spółki dotyczącego naruszenia przez organ art. 47 pkt 1 lit. a do e, pkt 2 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez przyjęcie za podstawę dokonania analizy i oceny przedsięwzięcia, w celu wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko przedstawionego przez wnioskodawcę, należy stwierdzić, że jest on bezzasadny. W ocenie Sądu analiza treści raportu, znajdującego się w aktach sprawy, pozwala stwierdzić, że raport ten spełnia wszystkie wymogi zawarte w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie zawiera nieścisłości, a zatem nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Wyjaśnić bowiem należy, że z treści powyżej wskazanego artykułu 52 ustawy nie wynika, iż zakres raportu w odniesieniu do różnych inwestycji ma być taki sam. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, iż raport powinien zawierać informacje wskazane w tym artykule, ale z uwzględnieniem specyfiki zamierzonego przedsięwzięcia, a zatem jego zakres powinien być dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Przedstawiony przez wnioskodawcę raport, sporządzony na podstawie szczegółowych danych projektowych, założeń funkcjonowania oraz charakteru przedsięwzięcia, zawiera wszystkie informacje, o których mowa w art. 52 ustawy a jednocześnie uwzględnia charakter przedmiotowego przedsięwzięcia. Za niezasadne uznać należy również zarzuty naruszenia art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 w związku z art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. a sprowadzającego się do stwierdzenia, że w raporcie błędne wskazano funkcję planowanego przedsięwzięcia, tj. zamiast funkcji przemysłowej wskazano funkcję usługową, nie dokonano w nim analizy oddziaływania na środowisko planowanej sieci kanalizacyjnej oraz analizy wykorzystania terenu w fazie realizacji przedsięwzięcia i jego likwidacji, w pierwszej kolejności należy podnieść, iż skarżący nie wskazał w żaden sposób, na czym opiera swoje stanowisko, z którego wynika, iż rzeczywistą funkcją przedsięwzięcia jest funkcja przemysłowa. Zgodzić się należy przy tym z twierdzeniem Prezydenta W. zawartym w piśmie z dnia [...] września 2008 r., iż zawarty w raporcie opis inwestycji jednoznacznie wskazuje na jej zdecydowanie usługowy charakter, wynikający z planowanej działalności na terenie przedmiotowej nieruchomości tj. magazynowanie, dystrybucję, konfekcjonowanie oraz spedycję towarów. Stwierdzić należy również, że inwestor nie planuje budowy nowej zewnętrznej sieci kanalizacyjnej, a bezpośrednie przyłącza sieci kanalizacyjnej zostaną dokonane do istniejącego zbiorczego kolektora sanitarnego. Budowa projektowanej na terenie inwestora kanalizacji sanitarnej, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie wiąże się z realizacją przedsięwzięcia, dla którego sporządzenie raportu jest wymagane. Podnieść należy także, że charakterystyka oddziaływania przedsięwzięcia na etapie likwidacji została zawarta w rozdziale 17 raportu, w którym wskazano, że prace rozbiórkowe należy wykonać zgodnie z techniką inżynierską, minimalizującą oddziaływanie na środowisko i nie stwarzającą zagrożenia dla środowiska. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem o długotrwałym charakterze działalności, w raporcie wskazano na ogólne, przewidywane oddziaływanie na etapie likwidacji. W rozdziale 13.8 raportu wskazano z kolei metody organizacyjne ograniczenia emisji i oddziaływań, jakie stosowane będą w fazach budowy i likwidacji. Ponadto w podsumowaniu raportu stwierdzono, że ze względu na krótki czas oddziaływania środowiska w czasie budowy i likwidacji obiektu, nie zmienią się trwale warunki środowiskowe i nie wystąpi stałe pogorszenie środowiska. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. b poprzez brak w raporcie opisu głównych cech charakterystycznych dla procesów produkcyjnych podnieść należy, iż projektowane przedsięwzięcie nie przewiduje procesów produkcyjnych a skarżący błędnie zakwalifikował magazynowanie jako proces produkcyjny. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo ochrony środowiska polegającego na braku w raporcie opisu przewidywanych wielkości emisji wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia stwierdzić należy, że informacje na temat oddziaływania wynikającego z funkcjonowania przedsięwzięcia zostały wskazane w rozdziale 9, 10, 11, 13, 14 i 15 raportu. Wskazać także należy, że w rozdziale 9.1 stwierdzono, że woda na cele socjalno-bytowe może być pobierana "bez ograniczeń" po wybudowaniu odpowiednich przyłączy, z kolei podstawa przyjęcia w raporcie, że odpływ o natężeniu 15 dm³/s z 1 ha będzie oczyszczany, a pozostała część kierowana będzie przez by-passy do kanalizacji została wskazana w raporcie poprzez powołanie się na rozporządzenie Ministra Środowiska. Co prawda wskazano w tym miejscu błędnie na rozporządzenie z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych, które uległo zmianie przed sporządzeniem raportu, niemniej jednak treść przepisu będącego podstawą obliczeń pozostała bez zmian. Tym samym powołanie się w tym miejscu na rozporządzenie z dnia 8 sierpnia 2004 r. a nie na obowiązujące wówczas rozporządzenie z dnia 24 lipca 2006 r. nie miało wpływu na merytoryczne ujęcie ilości oczyszczanych ścieków deszczowych. Stwierdzić należy także, że w rozdziale 9.6.2 raportu wskazano źródła do obliczeń emisji hałasu natomiast lokalizację źródeł hałasu przedstawiono na rysunku H1. Rozdział ten w tabeli nr 21 uwzględnia również natężenie ruchu na placu, a w rozdziałach od 9.6.4 do 9.6.8 przeanalizowano oddziaływanie akustyczne obiektu na środowisko. Ponadto w materiale dowodowym sprawy znajduje się również "Koncepcja obsługi komunikacyjnej nowopowstałego centrum logistycznego w [...]". Poza tym w rozdziale 18 raportu wskazano formy kontroli oraz rodzaje badań i pomiarów poszczególnych rodzajów emisji związanych z budową, funkcjonowaniem i likwidacją przedsięwzięcia. Również zarzut naruszenia art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez brak w raporcie opisu elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie ma usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż z raportu wynika, że oddziaływanie przedsięwzięcia ogranicza się do nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny. Jednocześnie podnieść należy, że obszar objęty przedmiotowym przedsięwzięciem jest obszarem poprzemysłowym, a zatem nie wystąpiła potrzeba przeprowadzenia szczegółowych analiz parametrów populacji flory i fauny. W rozdziale 4 raportu wskazano, że głównym elementem powodującym degradację środowiska były, w związku z prowadzoną przez wiele lat na obszarze inwestycji działalnością polegającą na produkcji odlewów metalowych, zanieczyszczone metalami ciężkimi i substancjami ropopochodnymi gleby, które inwestor zrekultywował w ramach prac przygotowawczych do realizacji przedsięwzięcia. W rozdziale 4.4 i 4.5 raportu zawarto opis środowiska wodnego w rejonie planowanej inwestycji, w załączniku nr 28 do raportu przedstawiono charakterystykę warunków klimatycznych, natomiast w rozdziale 4.8 , 4.9 i 9.6.3 raportu zawarto charakterystykę otoczenia działek inwestora, w zakresie przewidzianym w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 2a ustawy Prawo ochrony środowiska polegający na braku opisu istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, albowiem stwierdzić należy, że opis ten zamieszczony został w rozdziale 4.9 raportu. Wskazano w nim, że w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji brak jest obiektów ochrony przyrody i ochrony konserwatorskiej, a obiekty ochrony konserwatorskiej i miejsca pamięci znajdują się w odległości 700 m od terenu planowanej inwestycji. Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 46a ust. 1 i ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 3 lit. a i b ustawy Prawo ochrony środowiska, albowiem rozdział 6 raportu zawiera zarówno opis wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedmiotowego przedsięwzięcia jak również wariantu najkorzystniejszego. Warianty te zostały zaproponowane w ujęciu faktycznego stanu środowiska naturalnego. W związku z poczynionymi powyżej uwagami za bezpodstawne uznać należy również zarzuty naruszenia art. 56 ust. 1b pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Nieuzasadnione są również w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przez SKO art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 kpa. Organ ten powołując się na konkretne przepisy prawa, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przede wszystkim wskazując na przeprowadzoną przez siebie przed wydaniem zaskarżonej decyzji analizę sporządzonego przez biegłego raportu o oddziaływaniu na środowisko, w sposób wystarczający wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji motywy podjętej przez siebie decyzji. Za zasadny uznać należy natomiast zarzut uchybienia art. 10 § 1 kpa, albowiem z akt sprawy nie wynika, aby organ administracji powiadomił strony postępowania o zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego w sprawie i prawie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem orzeczenia – uchybienie to w ocenie Sądu nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby organ podejmował jakiekolwiek działania bez uczestnictwa stron, stronom doręczane były wydane w sprawie rozstrzygnięcia, a zatem nie można mówić, iż w toku postępowania naruszono prawa stron do czynnego w nim uczestnictwa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.