I OZ 1173/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/OI 658/09 w sprawie z zażalenia P. B. na postanowienie zawarte w pkt II sentencji wyroku WSA w Olsztynie z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II SA/OI 658/09 w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Rektora Uniwersytetu Warmińsko- Mazurskiego w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2009 r. nr L.dz. [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku Energetyka- zawieszenia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. sygn. akt II SA/OI 658/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Rektora Uniwersytetu Warmińsko- Mazurskiego w Olsztynie z dnia [...] czerwca 2009 r., w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku energetyka- zawieszenia postępowania: I. stwierdził nieważność postępowania, II. zasądził od Rektora na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. orzekł, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. P. B.i wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w pkt II sentencji powyższego wyroku, dotyczące zwrotu kosztów. Zarzucił, że nie zastosowano art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, zwanej dalej P.p.s.a.) i wniósł o zmianę tego postanowienia i zasądzenie od Rektora na rzecz skarżącego kwoty 340 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podał, że Sąd nie dostrzegł, iż skarżący reprezentowany był przez radcę prawnego i zasądzając zwrot kosztów pominął wynagrodzenie tego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/OI 658/09, po rozpoznaniu zażalenia P. B., uchylił pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 października 2009 r. i zasądził od Rektora na rzecz skarżącego kwotę 340 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że zgodnie z art. 195 § 2 ustawy P.p.s.a uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu, wniesione zażalenie miało taki charakter. W niniejszej sprawie Sąd wyrokiem z dnia 13 października 2009 r. uwzględnił skargę i stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Rektora. W konsekwencji, zgodnie z art. 200 P.p.s.a. skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw. Skarżący w przedmiotowej sprawie reprezentowany był przez radcę prawnego, który legitymował się pełnomocnictwem szczególnym do sporządzenia skargi. Z treści art. 205 § 2 P.p.s.a. wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się zaś ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Sąd pierwszej instancji uznał, że w przedmiotowej sprawie skarżącemu należy się zwrot kosztów postępowania w wysokości 340 złotych tj. 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 złotych, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. C rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz.1349, ze zm.) Zażalenie na powyższy wyrok złożył P. B., wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia błędnie nazwanego "wyrokiem" i przekazanie sprawy zwrotu kosztów Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. W zażaleniu podniesiono, że Sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę zwrotu kosztów w składzie orzekającym sprzecznym z przepisami prawa. W uzasadnieniu P. B. podniósł, że art. 195 § 2 P.p.s.a przewiduje wydanie orzeczenia w formie postanowienia, a nie wyroku. Ponadto wnoszący zażalenie uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nieprawidłowo rozstrzygnął zażalenie na rozprawie, bowiem zgodnie z art. 195 § 2 cytowanej ustawy autokontrola własnego rozstrzygnięcia odbywa się na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem zażalenia P. B. z dnia 26 października 2009 r. było postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zawarte w pkt II wyroku z dnia 13 października 2009 r. dotyczące zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Zażalenie jest "oczywiście uzasadnione", jeżeli sąd podziela zarzuty i żądania w nim zawarte, uznając swą pomyłkę w tym zakresie. Stosownie do art. 90 § 2 P.p.s.a. sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie, Sąd pierwszej instancji skorzystał z tej możliwości i prawidłowo rozpoznał zażalenie P. B. na rozprawie. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że rozpoznanie jego zażalenia nastąpiło w składzie orzekającym sprzecznym z przepisami prawa, bowiem Sąd skorzystał z art. 90 § 2 cytowanej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie w istocie orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest postanowieniem, mylnie tylko nazwanym "wyrokiem", o czym świadczy przedmiot rozstrzygnięcia (koszty sądowe), jak również pouczenie, że na "wyrok" przysługuje zażalenie. Bowiem nie forma, a treść orzeczenia decyduje o tym, czy mamy do czynienia z wyrokiem czy też postanowieniem. Należy nadmienić, że błąd Sądu polegający na nazwaniu orzeczenia wyrokiem nie miał wpływu na sytuację skarżącego, którego żądanie zostało spełnione. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.