I SA/Wa 751/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie WSA Daniela Kozłowska WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi D. Z. i S. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] września 2008 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz skarżących D. Z. i S. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu zażalenia D. i S. Z. na postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] września 2008r. nr [...] negatywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości, stanowiącej ich własność, oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...] w gminie K. – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Pismem z dnia 12 czerwca 2008r. D. i S. Z. wystąpili z wnioskiem o wydanie postanowienia opiniującego wstępny projekt podziału nieruchomości stanowiącej ich własność, opisanej w księgach wieczystych KW [...] i KW [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...] i [...] z obrębu [...] w gminie K. Burmistrz Gminy K., postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. nr [...] negatywnie zaopiniował proponowany podział. W uzasadnieniu organ opisał ustalenia planu miejscowego obowiązującego dla danego obszaru, a następnie podniósł, że przedłożony wstępny projekt podziału sprzeczny jest z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie przewiduje on sięgacza pieszo-jezdnego o symbolu [...]. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na ww. postanowienie wskazało, że zgodnie z art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Oznacza to, iż ustalenia planu miejscowego, jako że określone zostały prawem miejscowym, są obowiązujące. Zatem organ opiniując przedłożony wstępny projekt podziału ma obowiązek przede wszystkim sprawdzić, czy nie narusza on ustaleń planu. Organ przeprowadził analizę ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego i stwierdził niezgodność projektu z tym planem. Z treści oraz rysunku planu wynika, że plan dopuszcza działki o minimalnej powierzchni 1000 m2, jednakże powierzchnia ta winna być liczona w odległości 10 m od linii rozgraniczającej ulicy. Warunek ten nie został spełniony w przedłożonym projekcie, bowiem projektowana działka pod zabudowę (nr [...] i nr [...]) o łącznej powierzchni [...] m2, a więc spełniająca normę powierzchniową, zaprojektowana została bez uwzględnienia ww. pasa l0 m. Ponadto działkę tę zaprojektowano w ten sposób, że wydzielono drogę dojazdową z ulicy [...] do pozostałej części nieruchomości. Tymczasem plan przewiduje, że dojazd do drogi publicznej z pozostałej części dzielonej nieruchomości odbywać się ma z przeciwnej strony nieruchomości, poprzez zaprojektowaną w planie drogę oznaczoną symbolem [...]. Z treści mapy zasadniczej, na której przedstawiono wstępny projekt podziału, wynika, że droga ta już istnieje w terenie, co zresztą potwierdzają skarżący. Wydzielenie dodatkowej drogi dojazdowej jest sprzeczne z treścią obowiązującego planu miejscowego. Wskazane powyższych sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego musiały spowodować - zdaniem organu odwoławczego - wydanie opinii negatywnej o zaproponowanym podziale. Natomiast nieprecyzyjność uzasadnienia organu I instancji nie może w niniejszej sprawie być podstawą uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż wada ta, a raczej uchybienie, nie spełnia przesłanek przewidzianych w art. 138 § 2 k.p.a. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnieśli D. i S. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Burmistrza Gminy K., zarzucając im naruszenie prawa materialnego a także przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2009 r. naruszają prawo w stopniu skutkującym ich uchylenie. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości można dokonać jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Oznacza to, że przy opiniowaniu projektu podziału (art. 93 ust. 4) organ zobowiązany jest uwzględnić przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie. Jak wynika z akt sprawy na terenie, na którym położone są działki nr [...] i [...] oraz [...] i [...], obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] w gminie K. zatwierdzony Uchwałą Rady Miasta i Gminy w K. z dnia [...] lipca 1996 roku wraz ze zmianą zatwierdzoną Uchwałą Rady Miasta i Gminy w K. z dnia [...] października 2000 roku. Jak wynika ze wstępnego projektu podziału działek nr [...] i [...], projekt ten przewiduje podział na cztery działki: nr [...] o powierzchni [...] ha, [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha. Przy czym geodeta dodał, że działki [...] i [...] oraz [...] i [...] zostaną połączone. Opiniując negatywnie przedstawiony projekt podziału organ I instancji wskazał jedynie, że nie przewiduje on sięgacza pieszo- jezdnego o symbolu [...], natomiast organ II instancji dodatkowo wskazał, że działki oznaczone nr [...] i [...] (o łącznej powierzchni [...] m2) nie spełniają minimalnej normy powierzchniowej określonej w planie. W ocenie Sądu takie stanowisko jest nietrafne, co z kolei skutkuje uznaniem, że organy administracji w toku postępowania naruszyły, co słusznie podnoszą skarżący - art. 7, 77, 80, 107 § 3 kpa oraz art. 93 ust. 1 i 3 ugn, przez przyjęcie ustaleń, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym sprawy. Przede wszystkim organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający z jakiego powodu negatywnie opiniuje wstępny projekt podziału nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, jako przyczynę odmowy niespełnienie przez działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] m2 wymaganego przez plan minimalnego normatywu powierzchni wynoszącego 1000 m2, gdyż zdaniem organu powierzchnia ta winna zostać liczona w odległości 10 m od linii rozgraniczającej ulicy. Ze swego stanowiska zajętego w tym zakresie wycofał się dopiero w odpowiedzi na skargę. Wskazał jednak, że powodem zajęcia negatywnego stanowiska co do proponowanego podziału jest także wydzielenia drogi dojazdowej do pozostałej części nieruchomości od strony ulicy [...], w sytuacji, gdy dojazd do pozostałej części nieruchomości przewidziany jest od strony drogi oznaczonej symbolem [...]. Wydzielenie zatem dodatkowej drogi dojazdowej jest sprzeczne z treścią obowiązującego planu. Zdaniem sądu takie stwierdzenie jest nieprawidłowe. Art. 93 ust. 3 ugn. wprowadza warunek zatwierdzenia projektu podziału od zapewnienia nowo utworzonym działkom dostępu do drogi publicznej. Nie wskazuje jednak, że ten warunek jest dopiero wtedy spełniony, jeżeli miejsce dostępu do drogi publicznej jest wskazane w planie zagospodarowania przestrzennego. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotowe działki leżą na terenie [...] i są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Zgodnie z częścią opisową planu mają mieć powierzchnię co najmniej 1000 m2. Działki, których dotyczy projektowany podział mają następujące powierzchnie: [...] i [...] (po połączeniu [...] m2), [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha. Dwie ostatnie działki maja zatem znacznie większą powierzchnię niż minimalna powierzchnia działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i mogą w przyszłości być dzielone na mniejsze. Natomiast z zapisów planu nie można wywnioskować, że tylko jedna działka może mieć dostęp do drogi publicznej od ulicy [...], pozostałe zaś jedynie od strony sięgacza pieszo-jezdnego oznaczonego [...]. Plan przewiduje jedynie przebieg tego sięgacza, nie oznacza to jednak, że warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony jedynie w sytuacji wskazania dostępu do drogi od strony tego sięgacza. Zatem organ administracji publicznej w swoich rozważaniach przekroczył uprawnienia określone granicą z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dokonując nieprawidłowej oceny projektu podziału w kontekście jego zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na to, postanowienia organów administracji zapadły z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania administracyjnego oraz art. 93 ust. 1 i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające postanowienie organu I instancji. Ponownie rozpoznając wniosek D. i S. Z., organ winien ocenić przedstawiony wstępny projekt podziału nieruchomości mając na uwadze wskazane wyżej uwagi. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.