VI SA/Wa 1364/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. o wymierzenie Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt VISA/Wa 257/08 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić W. M kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych), uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2008 r. (sygn. akt VISA/Wa 257/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2007 r., którymi nałożona została na skarżącego – W. M., kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wyrok ten wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności i aktami administracyjnymi sprawy został doręczony organowi dnia 23 czerwca 2008 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy sygn. akt VISA/Wa 257/08 k. 36). Jak wynika z akt administracyjnych - nadesłanych do niniejszej sprawy, pismem z dnia 28 lipca 2008 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia sprawy. Zawiadomienie w tej kwestii skarżący odebrał osobiście. Następnie dnia 13 października 2008 r. skarżącemu doręczono decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], która nałożono na niego karę pieniężną. Od tej decyzji skarżący dnia 27 października 2008 r. – data nadania pisma w urzędzie pocztowym, złożył w trybie art. 129 k.p.a. odwołanie, w którym zarzucając naruszenie przepisów postępowania, wezwał do wypełnienia postanowień zawartych w ww. wyroku Sądu z dnia 8 kwietnia 2008 r., poprzez jednoznaczne ustalenie czy kontrolowanym pojazdem była wykonywana usługa transportu drogowego i w następstwie tego ustalenia, kto tę usługę wykonywał i w czyim imieniu. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] uchylił w całości rozstrzygnięcie z dnia [...] września 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia 17 czerwca 2009 r. skarżący złożył do tutejszego Sądu, za pośrednictwem organu skargę o wymierzenie Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt VISA/Wa 257/08. W uzasadnieniu skargi podał, że w odwołaniu od decyzji z dnia [...] września 2008 r. wezwał Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wykonania postanowień wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. Jednocześnie z wniesieniem ww. skargi o wymierzenie grzywny skarżący złożył do GITD - w trybie art. 37 k.p.a., zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ pierwszej instancji. W zażaleniu tym skarżący także wezwał Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wykonania postanowień zawartych w wyroku Sądu z dnia 8 kwietnia 2008 r., podkreślając, że jest to kolejne wezwanie w tym przedmiocie i wskazał, że pierwsze zostało zawarte w piśmie stanowiącym odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2008 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej dorzucenie podnosząc, że w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek dopuszczalności wniesienia skargi o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie postanowień ww. wyroku, ponieważ skarżący uprzednio nie wezwał pisemnie – przed wniesieniem rzeczonej skargi, organu do wykonania tego wyroku lub załatwienia sprawy. Zdaniem organu zawarte w odwołaniu wezwanie do wypełnienia postanowień zawartych w ww. wyroku Sądu z dnia 8 kwietnia 2008 r., poprzez jednoznaczne ustalenie czy kontrolowanym pojazdem była wykonywana usługa transportu drogowego i w następstwie tego ustalenia, kto tę usługę wykonywał i w czyim imieniu nie może stanowić dopełnienia tego warunku. Organ uznał, że złożenie odwołania w trybie art. 129 k.p.a., w którym skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, nie może być potraktowane jako wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), cytowana dalej jako p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z przepisu tego wynika, że warunkiem sine qua non skutecznego wniesienia skargi o wymierzenie organowi grzywny jest uprzednie pisemne wezwanie tego organu do wykonania postanowień wyroku lub załatwienia sprawy. Niedochowanie tego warunku nie podlega konwalidacji i powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Komentowany przepis nie określa terminu, w jakim należy wnieść takie wezwanie, zatem przyjąć należy – w ślad za doktryną i orzecznictwem sądów administracyjnych (por. J.P. Tarno Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2008, s. 387), że warunek ten jest spełniony, jeżeli wezwanie to nastąpiło po doręczeniu organowi odpisu orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności i aktami administracyjnymi sprawy. Od tego dnia zaczyna bowiem biec termin do załatwienia przez organ administracji sprawy, przewidziany w przepisie art. 286 § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd w pierwszej kolejności musi zbadać, czy w niniejszej sprawie został spełniony przez skarżącego ww. warunek skutecznego wniesienia skargi o wymierzenie Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 8 kwietnia 2008 r., tj. czy skarżący przed wniesieniem rzeczonej na wstępie skargi, uprzednio skutecznie wezwał na piśmie Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wykonania tego wyroku lub załatwienia sprawy. Jak wskazał skarżący - co potwierdzają także akta sprawy, w dniu 27 października 2008 r. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2008 r., wydanej w wyniku przeprowadzenia ponownego postępowania w sprawie, zostało złożone - w trybie art. 129 k.p.a. odwołanie. W treści uzasadnienia tego odwołania skarżący zawarł wezwanie - skierowane do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, do wykonania postanowień ww. wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. Sąd musi więc dokonać oceny, czy zawarcie takiego wezwania w odwołaniu można uznać za skuteczne wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., i czy w konsekwencji skarga o wymierzenie grzywny jest dopuszczalna. Identycznych ustaleń Sąd musi dokonać również w odniesieniu do pisma skarżącego z dnia 17 czerwca 2009 r., stanowiącego zażalenie na niezałatwienie sprawy przez organ pierwszej instancji. W zażaleniu tym skarżący wezwał bowiem po raz drugi Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wykonania postanowień zawartych w wyroku Sądu z dnia 8 kwietnia 2008 r. Odnosząc się do pierwszej okoliczności – zawarcia wezwania do wykonania postanowień ww. wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. w odwołaniu, należy podnieść, że odwołanie jako środek zaskarżenia przewidziany w Kodeksie postępowania administracyjnego jest oparte w pełni na zasadzie skargowości i ma na celu umożliwienie stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji doprowadzić do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji – organ odwoławczy. Wobec tego skarżący wnosząc ww. odwołanie uruchomił postępowanie odwoławcze, mające na celu wzruszenie decyzji administracyjnej w toku postępowania administracyjnego - postępowania niezależnego od postępowania sądowego. W konsekwencji zawarte w treści tegoż odwołania wezwanie GITD do wykonania postanowień ww. wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., Sąd uznał jako jeden z elementów uzasadniających żądanie skarżącego ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, nie będący wezwaniem w rozumieniu art. 154 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu odmienne stanowisko – tzn. uznanie wezwania zawartego w odwołaniu jako wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., przeczyłoby istocie odwołania, które umożliwia stronie niezadowolonej wzruszenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Odnosząc się do drugiej okoliczności – zawarcia wezwania GITD do wykonania postanowień ww. wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. w piśmie z dnia 17 czerwca 2009 r., Sąd uznał, że jednoczesne wniesienie go wraz ze skargą o wymierzenie organowi grzywny niweczy skuteczność tego wezwania. Art. 154 § 1 p.p.s.a. wyraźnie stanowi, iż przed wniesieniem skargi o wymierzenie grzywny skarżący obowiązany był pisemnie wezwać Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wykonania postanowień wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. Zatem skarżący jednocześnie wzywając Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wykonania postanowień wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r. z wniesieniem za jego pośrednictwem skargi do tutejszego Sądu o wymierzenie mu grzywny za niewykonanie tegoż wyroku, nie dopełnił warunku skutecznego wniesienia tej skargi. Reasumując Sąd doszedł do przekonania, że żadne z ww. wezwań - zarówno zawarte w odwołaniu z dnia 27 października 2008 r., jak i zawarte w zażaleniu z dnia 17 czerwca 2009 r., nie może zostać uznane za skuteczne wezwanie Głównego Inspektora Transportu Drogowego do wykonania postanowień wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., o którym mówi 154 § 1 p.p.s.a. Wobec tego Sąd uznał, że nie został spełniony warunek konieczny dla skutecznego wniesienia skargi o wymierzenie Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego grzywny za niewykonanie wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., z uwagi na co skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Mając powyższe ustalenia na względzie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w postanowieniu. Zwracając skarżącemu wpis od skargi Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.