I OSK 942/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant st. sekretarz sądowy Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 1124/09 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę kasacyjną. Starosta Wałecki, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a/ i b/, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107 ze zm.).orzekł o utracie przez T. S. statusu osoby bezrobotnej od 20 lipca 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona nie stawiła się w dniu 20 lipca 2009 r. na wyznaczoną wizytę w Urzędzie Pracy, celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy oraz otrzymania oferty zatrudnienia, pomimo że o terminie tym strona została wcześniej osobiście poinformowana. Z wyjaśnień skarżącego wynika, iż jego nieobecność była związana z natłokiem spraw osobistych i pełnieniem społecznej funkcji Sołtysa wyjazdem do Szczecina, zaś planowany powrót do Wałcza na godz. 13.00 nie udał się ze względu na awarię samochodu. Pismem z dnia 22 lipca 2009 r. strona została poinformowana o toczącym się postępowaniu oraz możliwości złożenia dalszych wyjaśnień i dowodów w sprawie. Z tego prawa skarżący skorzystał. Ustosunkowując się do pisma T. S. z 4 sierpnia 2009 r. organ wskazał, że nie stanowią usprawiedliwienia jego nieobecności. Organ I instancji podniósł, iż z karty informacyjnej nie wynika, aby w dniu umówionej wizyty strona miała kłopoty z pamięcią, zaś okres wskazywanej hospitalizacji nie jest tożsamym z dniem stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Wałczu. Wojewoda Zachodniopomorski decyzją z [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego dla rozstrzygnięcia sprawy zasadnicze znaczenie ma treść art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym "bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia" oraz art. 33 ust. 4 pkt 4, zgodnie z którym "starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, a pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy". Z treści tego przepisu wynika, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, kiedy bezrobotny spełni łącznie dwa warunki, to jest: 1) powiadomi powiatowy urząd pracy w ciągu 7 dni o przyczynie niestawiennictwa, 2) przyczyna niestawiennictwa musi być usprawiedliwiona. Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, starosta jest zobowiązany do wydania decyzji o utracie statusu bezrobotnego. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie skarżącego wskazał, że strona w dniu 27 listopada 2008 r. złożyła swój własnoręczny podpis w części D karty rejestracyjnej PN. "Oświadczenie bezrobotnego", iż została pouczona o obowiązku zgłaszania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonych terminach a także o zawiadomieniu urzędu o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do podjęcia pracy. W świetle powyższego oraz mając na uwadze złożone przez skarżącego w dniu 21 lipca 2009 r. pisemne usprawiedliwienie swojej nieobecności, organ odwoławczy podkreślił, że z treści ww. usprawiedliwienia nie wynika, iż wyjazd skarżącego do Szczecina był wyjazdem spowodowany nagłym, nieprzewidzianym zdarzeniem/sytuacją rodzinną, która uniemożliwiałaby mu powiadomić Powiatowy Urząd Pracy a powiadomienie to nie mogłoby nastąpić przed dniem wyznaczonym do stawienia się w organie administracji. Organ uznał za chybiony zarzut podnoszony przez skarżącego, że nie miał żadnej możliwości powiadomienia urzędu o swoim niestawiennictwie, gdyż nic nie stało na przeszkodzie by w tym czasie powiadomić także organ administracji o przyczynie niestawienia się w dniu wyznaczonym (mimo iż teoretycznie skarżący zakładał, że 20 lipca br. zgłosi się w Powiatowym Urzędzie Pracy). Nadto organ podkreślił, że przed wydaniem decyzji organ I instancji, poprzez wszczęcie postępowania w dniu 22 lipca 2009 r. umożliwił skarżącemu zapoznanie się z materiałem dowodowym niezbędnym do wydania decyzji oraz zapewnił mu udziału w postępowaniu dowodowym oraz poinformował, że skarżący może wnieść w terminie 7 dni kolejne dowody i wyjaśnienia w tym przedmiocie. Zdaniem organu jest to istotne w sprawie, gdyż skarżący twierdził już w swoim piśmie z dnia 21 lipca 2009 r., że z powodu awarii samochodu nie mógł zgłosić się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Natomiast – jak wynika z treści kolejnego pisma wniesionego w dniu 4 sierpnia 2009 r., skarżący – mimo, iż miał możliwość wniesienia dodatkowych dowodów w terminie 7 dni nie przedstawił żadnego dokumentu na potwierdzenie faktu, iż w dniu 20 lipca 2009 r. jego samochód uległ awarii. Skarżący nie przedstawił żadnego rachunku za naprawę czy potwierdzenia pisemnego z warsztatu samochodowego o naprawie ww. samochodu. W ocenie organu odwoławczego powoływanie się przez skarżącego dopiero w piśmie z dnia 4 sierpnia 2009 r. na poważną chorobę oraz co za tym idzie utraty pamięci i osłabienie organizmu nie znajduje bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego mającego związek z niestawiennictwem skarżącego w dniu 20 lipca 2009 r. Usprawiedliwienia niestawiennictwa w dniu 20 lipca 2009 r. nie mogą stanowić także takie dokumenty jak skierowanie do szpitala z dnia 3 sierpnia 2009 r. czy też karta obserwacyjna izby przyjęć z dnia 3 sierpnia 2009 r. Z kolei zaświadczenie lekarskie, datowane na 17 sierpnia 2009 r., stwierdzające, iż skarżący od lipca 2009 r. nie może zgłaszać się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Wałczu aż do chwili ukończenia leczenia, nie stanowi – w świetle przepisów powołanej ustawy o promocji – dokumentu potwierdzającego niezdolność skarżącego do pracy. Niezdolność do pracy bezrobotnego dokumentuje zaświadczenie lekarskie wydane na druku ZUS-ZLA, o którym mowa w treści rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub stosowanym zaświadczeniem lekarz Medycyny Pracy na podstawie skierowania przedłożonego bezrobotnemu przez Powiatowy Urząd Pracy. Zdaniem organu odwoławczego, Starosta Wałecki trafnie ocenił, że zaistniały podstawy do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej albowiem w wyznaczonym terminie strona nie zgłosiła się do urzędu, a podane usprawiedliwienia, tj. najpierw awaria samochodu oraz następnie kłopoty zdrowotne skarżącego, nie usprawiedliwiają w sposób wiarygodny niemożności jego stawiennictwa w dniu 20 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 17 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 1124/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z ustaleń organów wynika, że skarżący nie stawił się w dniu 20 lipca 2009 r. na wizytę w Urzędzie Pracy, celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy oraz otrzymania oferty zatrudnienia. O terminie spotkania skarżący został wcześniej poinformowany. W wyjaśnieniach dotyczących nieobecności skarżący podał, iż jego nieobecność była powodowana natłokiem spraw zawodowych, pilnym wyjazdem do Szczecina, czy wreszcie awarią samochodu. Poinformowany w dniu 23 lipca 2009 r. o toczącym się postępowaniu oraz możliwości złożenia dalszych wyjaśnień i dowodów w sprawie w terminie 7 dni, skarżący wskazał z kolei, iż jego postępowanie jest wynikiem stanu zdrowia, to jest utraty pamięci i osłabienia organizmu. W toku postępowania skarżący przedstawił szereg dokumentów wskazujących na leczenie, któremu jest poddawany, w tym także zaświadczenie lekarskie z dnia 17 sierpnia 2008 r., z którego wynika, iż od lipca 2009 r. nie może zgłaszać się do Powiatowego Urzędu Pracy w Wałczu. Przedstawiony stan faktyczny stał się podstawą do podjęcia przez organ administracji decyzji, w oparciu o postanowienia art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym przepisem, organ pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres trzech miesięcy od dnia niestawienia się we wskazanym organie. Stosownie do postanowień przywołanego powyżej przepisu organ zatrudnienia w przypadku zaistnienia sytuacji w nim przewidzianej, zobowiązany jest pozbawić bezrobotnego statusu bezrobotnego na przewidziany w nim okres. Przesłanką nakazującą podjęcie takiego działania jest niestawienie się w organie zatrudnienia w wyznaczonym przez organ terminie i niepowiadomienie w określonym terminie o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Analizując wskazany przepis Sąd uznał, że to na bezrobotnym ciąży obowiązek zgłoszenia się do właściwego organu zatrudnienia (art. 33 ust. 3 ustawy), a w przypadku niemożności stawiennictwa – obowiązek wskazania w zawitym 7 dniowym terminie uzasadnionej przyczyny tego stanu rzeczy. Sąd podkreślił, że przepis nakazuje wprost jedynie zawiadomić o przyczynie nieobecności w terminie siedmiodniowym, a ustawodawca zdaje się dopuszczać jej usprawiedliwienie i udokumentowanie w późniejszym terminie, to bezsprzecznie, przedstawione przez stronę dowody mają pozostawać w związku z podaną przyczyną nieobecności. Ustawa nie przewiduje natomiast możliwości podawania nowej przyczyny, z naruszeniem przepisanego terminu. W związku z powyższym, podkreślić należy, iż w dniu 21 lipca 2009 r., skarżący tłumaczył swoją nieobecność jedynie natłokiem spraw osobistych, wyjazdem do Szczecina i awarią samochodu, nie wykazał jednak stosownymi dowodami, aby podane przyczyny usprawiedliwiały jego nieobecność. Sąd wskazał, że przyczyna usprawiedliwiona to przyczyna obiektywna, mogąca mieć związek jedynie z nieprzewidzianym zdarzeniem czy okolicznością natury osobistej lub urzędowej. Uznać więc należało, że z podanych przez skarżącego przyczyn – jedynie awaria samochodu mogła usprawiedliwiać nieobecność skarżącego. Skarżący, pomimo iż miał taką możliwość nie wykazał jednak, że awaria samochodu rzeczywiście nastąpiła. Oceniając przedłożone wyjaśnienia, organ I instancji podjął więc decyzję, mocą której pozbawił T. S. statusu bezrobotnego podnosząc jednocześnie, iż skarżący nie wykazał aby zasadnym było niestosowanie przewidzianej normy prawnej. Sąd uznał, że nie sposób dopatrzyć się w postępowaniu organu administracyjnego niezgodności z prawem. Okoliczności i dowody przedstawione przez skarżącego po wezwaniu go do ich składania w dniu 23 lipca 2009 r. i złożone po upływie wskazanego 7-dniowego terminu, wskazywały na inną przyczynę niestawiennictwa niż awaria samochodu i "natłok spraw", a mianowicie kłopoty ze zdrowiem. Sąd podkreślił, że to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w organie zatrudnienia, natomiast organ ten jedynie w oparciu o przełożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające. Przewidziany w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy skutek – w postaci wydania decyzji o pozbawieniu bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej – dotyczy nie jakiegokolwiek nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w wyznaczonym terminie we właściwym powiatowym urzędzie pracy, lecz wyłącznie dotyczy niestawiennictwa w tym urzędzie w terminie wyznaczonym w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudniana lub szkolenia. Przyczyny na jakie powołuje się skarżący w piśmie z 4 sierpnia 2009 r. są lakoniczne zaś przedstawiona dokumentacja lekarska nie stanowi wprost dowodu na związek stanu zdrowia skarżącego z niestawieniem się na umówione spotkanie. Podnieść należy także, iż zaświadczenie lekarskie zaświadczające o niemożności stawienia się przed Powiatowym Urzędzie Pracy w Wałczu pochodzi dopiero z dnia 17 sierpnia 2009 r. Jeśli nawet przyjąć, iż skarżący mógł przedłożyć dokumentację lekarską w późniejszym terminie, to nic nie stało na przeszkodzie aby przyczynę nieobecności – złe samopoczucie, osłabienie, czy utratę pamięci – wskazał niezwłocznie po dniu 20 lipca 2009. Fakt, iż skarżący tego nie uczynił dawało podstawę do przyjęcia przez organ, że późniejsza dokumentacja lekarska nie pozostaje w związku z wcześniejszą argumentacją skarżącego przedstawioną w piśmie z 21 lipca 2009 r. Sądy administracyjne kontrolują decyzje pod względem ich zgodności z prawem. Nie mogą więc kierować się zasadami słuszności czy współżycia społecznego ani też innymi okolicznościami. Dlatego przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie można było uwzględnić argumentów dotyczących niekorzystnych skutków utraty statusu osoby bezrobotnej, o co wnioskował w swej skardze T. S. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi. T. S. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w pkt I. Skargę kasacyjną oparł na: 1) obrazie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – przez jego błędną wykładnię, 2) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – przez błędne przyjęcie, że organy I i II instancji nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów, oraz w konsekwencji, niezastosowanie tego przepisu. Na tych podstawach wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt I i rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy, 2) zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W skardze kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 419 ze zm.) przez błędną interpretację "(...) nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa". Dla przeprowadzenia wykładni przepisu prawa należy pamiętać o obowiązku przeprowadzenia wykładni w związku z całym przepisem prawa, całością rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie. Nie jest dopuszczalna wykładnia przepisu w oderwaniu od kontekstu rozwiązań przyjętych w ustawie. W pełni należy podzielić stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r. I OSK 508/08 o prowadzeniu wykładni art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i rynkach pracy w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, który zawiera definicję ustawową bezrobotnego. Według art. 2 ust. 1 pkt 2 bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych), zarejestrowana w urzędzie pracy, jeżeli odpowiada pozostałym warunkom wymienionym w ustawie. Status bezrobotnego jest zatem uzależniony od spełnienia dwóch przesłanek: – po pierwsze, pozostawania bez pracy, – po drugie, zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia. Z zestawienia regulacji prawnej przyjętej w art. 2 ust. 1 pkt 2 z regulacją w art. 33 ust. 4 pkt 1, pkt 9, pkt 10 i pkt 4 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy wyprowadzić hipotetyczny stan faktyczny przyjęty w art. 33 ust. 4 pkt 4 – ze stanu hipotetycznego należy wyłączyć niezdolność do pracy z powodu długotrwałej choroby prowadzącej do niezdolności do pracy. "Skoro podstawowym elementem definicji bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, to bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. W celu weryfikacji tej dyspozycyjności nałożono na bezrobotnego obowiązek zgłoszenia się do właściwego urzędu pracy. Potwierdzenie gotowości do podjęcia pracy oraz uzyskanie informacji o możliwości zatrudnienia i szkolenia może przy tym nastąpić nie w terminach dogodnych i ustalonych przez samego bezrobotnego, ale wyznaczonych przez organ zatrudnienia, co wprost wynika z art. 33 ust. 3 ustawy. Niedopełnienie tego obowiązku rodzi skutki przewidziane w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Przepis ten określa w tym zakresie dwa warunki, które muszą być spełnione łącznie, tj. bezrobotny musi usprawiedliwić niestawiennictwo w wyznaczonym przez urząd pracy terminie przez wskazanie uzasadnionej przyczyny i takie usprawiedliwienie winno nastąpić w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu zgłoszenia się w urzędzie pracy. Ignorowanie tych dyscyplinujących wymogów naraża bezrobotnego na obligatoryjne sankcje. Brzmienie powołanego przepisu jest bowiem kategoryczne i nie nasuwa wątpliwości, że w przypadku niespełnienia przewidzianych w nim przesłanek organ ma obowiązek podjąć decyzję o pozbawieniu stratusu bezrobotnego. Art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie odwołuje się do jakichkolwiek wyjaśnień co do przyczyny absencji w urzędzie pracy. Możliwość usprawiedliwienia niestawiennictwa, ustawodawca jednoznacznie łączy bowiem z obowiązkiem wykazania usprawiedliwionej przyczyny nie zgłoszenia się do organu zatrudnienia. (...) Zwrot «usprawiedliwiona przyczyna» jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść musi ustalić organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r. I OSK 508/08). Do stanu hipotetycznego zapisanego w przepisie art. 33 pkt 4 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy zaliczyć zdarzenia nagłe, których bezrobotny nie mógł przewidzieć. Do takich okoliczności nie można zaliczyć długotrwałej choroby, bo nie jest to zdarzenie nagłe, jak i nie można zaliczyć wyjazdu służbowego. Planując wyjazd bezrobotny musi się liczyć z możliwością powstania trudności w komunikacji. Brak staranności bezrobotnego nie można kwalifikować do usprawiedliwionej przyczyny. Tym samym nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z zasadą swobodnej oceny dowodów. Jeżeli w sprawie, w jej stanie faktycznym, nie można wyprowadzić wystąpienia "usprawiedliwionej przyczyny", to nie jest zasadny zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.