II OSK 1559/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 15 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. w Warszawie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 781/09 o odrzuceniu skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] w przedmiocie wezwania do dokonania zgłoszenia wysyłki oraz zobowiązania do sporządzenia zgłoszenia powrotnego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...], wydane na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.) w zw. z art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. WE Seria L 190/1 z dnia 12 lipca 2006 r.) oraz art. 9 Konwencji Bazylejskiej i art. 124 k.p.a., w którym: 1. wezwano firmę [...] jako podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia wysyłki zużytych kartridży do drukarek nielegalnie przywiezionych do Polski, do zastosowania procedur określonych w art. 9 Konwencji Bazylejskiej poprzez powrotny wywóz odpadów do kraju wysyłki, 2. zobowiązano firmę [...] do sporządzenia zgłoszenia powrotnego wywozu odpadów dot. nielegalnego transportu odpadów zgodnie z art. 24 ust. 2, akapit trzeci rozporządzenia WE nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, 3. określono termin realizacji powrotnego wywozu na 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 781/09, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę odrzucił. W uzasadnieniu postanowienia podał, że stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.), stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa: 1. zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiot zobowiązany do dokonania zgłoszenia - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady, 2. odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. W myśl art. 29 powołanej ustawy na postanowienie wydane na podstawie art. 25 ust. 1 nie przysługuje zażalenie. Przepis art. 26 ustawy stanowi z kolei, że po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji: 1. nakazuje podmiotowi, który dokonał zgłoszenia, lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, podmiotowi zobowiązanemu do dokonania zgłoszenia odebranie odpadów zwróconych z zagranicy oraz określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady z terenu kraju; 2. nakazuje odbiorcy odpadów odesłanie ich do kraju wysyłki albo określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady sprowadzone nielegalnie spoza terenu kraju; 3. określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów sprowadzonych nielegalnie na teren kraju; 4. nakazuje transportującemu te odpady odesłanie ich do kraju wysyłki - jeżeli nieznany jest wysyłający i odbiorca odpadów. W ocenie Sądu I instancji z treści powołanych przepisów ustawy o międzynarodowym przemieszczniu odpadów wynika, że zaskarżone przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r. nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa. Na postanowienie to nie przysługuje bowiem zażalenie, nie kończy ono postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie jest ono także postanowieniem wymienionym w art. 3 § 2 pkt 3 ppsa. Nie wydano go bowiem w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Brak jest także podstaw aby zaskarżone postanowienie zakwalifikować jako inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, a dopuszczalności jego zaskarżenia nie przewidują również przepisy szczególne. Sąd I instancji uznał, iż postanowienie to jest elementem czynności procesowej, jaką jest wszczęcie postępowania administracyjnego. Zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, która jest wynikiem tego postępowania. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] Sp. z o.o. i zaskarżając je w całości zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, polegającą na przyjęciu, że postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wzywające do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, jest elementem czynności procesowej, jaką jest wszczęcie postępowania administracyjnego, oraz że nie rozstrzyga sprawy co do istoty, 2.naruszenie przepisów postępowania, a to art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez odrzucenie skargi na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], wskutek przyjęcia, że postanowienie to nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a tym samym nie przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że określone w art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, wszczęcie postępowania i wydanie postanowienia wzywającego do podjęcia określonych procedur, to dwie odrębne czynności procesowe, a użyty spójnik "i" wskazuje wyłącznie na kolejność zdarzeń. Autor skargi kasacyjnej podniósł, że treścią zaskarżonego postanowienia GIOŚ nie było wszczęcie postępowania, które nastąpiło wcześniej, ale wezwanie [...] do podjęcia określonych działań. Tym samym, zdaniem strony skarżącej postanowienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie jest postanowieniem w sprawie wszczęcia postępowania, ale postanowieniem wydanym w toku postępowania. W skardze kasacyjnej podano, iż powyższą interpretację potwierdza przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Pismem z [...] lipca 2008 r. [...] GIOŚ zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie, powołując jako podstawę prawną art. 61 § 4 k.p.a. Zawiadomienie to zostało przesłane skarżącemu faksem w dniu [...] lipca 2008 r. Zgodnie z treścią zawiadomienia postępowanie zostało wszczęte [...] lipca 2008 r. W dacie otrzymania zawiadomienia przez skarżącego postępowanie było już w toku. Równocześnie organ wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień w sprawie. Pismem datowanym na [...] sierpnia 2008 r. skarżący złożył wyjaśnienia, przedkładając również dowody na poparcie swoich twierdzeń. Dopiero [...] sierpnia 2008 r., czyli w piętnastym dniu po wszczęciu postępowania, organ wydał postanowienie [...]. Treścią tego postanowienia było ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za nielegalny przywóz odpadów do Polski oraz zobowiązanego do ich zwrotnego wywozu, i wezwanie go do podjęcia procedur określonych w art. 24 rozporządzenia WE w sprawie przemieszczania odpadów. Jego treścią nie było natomiast wszczęcie postępowania. Autor skargi kasacyjnej podniósł ponadto, że co do zasady postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw (art. 123 § 2 k.p.a.). Od tej zasady istnieją jednak wyjątki, określone zarówno w samym k.p.a., jak i w ustawach szczególnych. Ustalenie, czy postanowienie rozstrzyga sprawę co do istoty, wymaga analizy przepisów regulujących dany rodzaj spraw i przedmiotu rozstrzygnięcia dokonywanego w formie postanowienia. Przepis art. 25 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów zastrzega formę postanowienia dla wezwania odbiorcy lub zgłaszającego, w zależności od tego, który z tych podmiotów jest odpowiedzialny za nielegalny przywóz odpadów, do podjęcia procedur określonych w art. 24 rozporządzenia WE w sprawie przemieszczania odpadów. Istotą tego postanowienia jest kwestia odpowiedzialności za nielegalny przywóz odpadów oraz wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za zorganizowanie powrotnego wywozu odpadów. W tej sytuacji, zdaniem autora skargi kasacyjnej, zaskarżone postanowienie przesądza o prawnych konsekwencjach normy prawnej w danej sytuacji faktycznej. Z jego treści wynika bowiem, że [...] jest odpowiedzialny za nielegalny przywóz odpadów do Polski i jest zobowiązany do ich zwrotnego wywozu. Postanowienie to jest zatem aktem indywidualnym, którego wydanie zostało poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego (dowodzeniem), wykładnią przepisów prawa i subsumcją. Zaskarżonego postanowienia GIOŚ nie pozbawia przymiotu aktu indywidualnego fakt, że w przypadku gdy wezwany podmiot nie wykonana go dobrowolnie, organ wydaje decyzję administracyjną podlegającą wykonaniu w drodze postępowania egzekucyjnego. Postępowanie w sprawie nielegalnego przemieszczania odpadów zostało zatem podzielone na dwa etapy. Na zakończenie pierwszego etapu organ wzywa postanowieniem odpowiedzialny podmiot do dobrowolnego podjęcia w wyznaczonym terminie procedur określonych w art. 24 rozporządzenia WE w sprawie przemieszczania odpadów. W drugim etapie w przypadku bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu organ decyzją nakazuje zobowiązanemu podmiotowi podjęcie określonych działań, przy czym decyzja ta, w przeciwieństwie do postanowienia wydawanego na zakończenie pierwszego etapu, podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Posługując się powyższą konstrukcją ustawodawca niejako daje podmiotowi odpowiedzialnemu za nielegalny przywóz odpadów szansę na dobrowolne usunięcie skutków naruszenia przepisów. Dopiero w przypadku gdy odpowiedzialny podmiot nie podejmie procedur określonych przez obowiązujące przepisy ustawodawca przewidział wydanie decyzji podlegającej wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. W ocenie autora skargi kasacyjnej zarówno postanowienie z art. 25, jak i decyzja z art. 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów są indywidualnymi aktami administracyjnymi, rozstrzygającymi sprawę co do istoty. Dodatkowo w skardze kasacyjnej wskazano, że sprawa nielegalnego przywozu odpadów może zostać rozstrzygnięta i zakończona bez wydawania decyzji z art. 26 ustawy, w przypadku dobrowolnego wykonania przez podmiot zobowiązany postanowienia z art. 25 ustawy. W razie przyjęcia, że zaskarżone postanowienie GIOŚ nie rozstrzyga sprawy co od istoty, strony zostałyby pozbawione możliwości obrony swoich praw, albowiem w sprawie nie zostałaby wydana decyzja administracyjna. W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, zaskarżone postanowienie rozstrzyga sprawę co do istoty, ustala bowiem konsekwencje prawne stanu faktycznego i określa obowiązki stron postępowania, a tym samym przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. - zwanej dalszej części tego uzasadnienie ustawą procesową ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy procesowej tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, bowiem trafny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wzywające do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, jest elementem czynności procesowej, jaką jest wszczęcie postępowania administracyjnego, oraz że nie rozstrzyga sprawy co do istoty . Zasadny jest także zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskutek przyjęcia, że postanowienie to nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a tym samym nie przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2008 r., jest postanowieniem rozstrzygającym co do istoty sprawy i kończącym postępowanie w tej sprawie, a tym samym, czy przysługuje od niego skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z dyspozycji art. 3 § 2 ustawy procesowej wynika , że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym , na które służy zażalenie albo kończące postępowanie , a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odnosi się do postanowień wydawanych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, w toku załatwiania sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Charakter tych postanowień określają nie tylko przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, ale także przepisy ustaw szczegółowych regulujących określone sprawy administracyjne. O ile nie budzi wątpliwości określenie postanowień, na które służy zażalenie, gdyż ustawa stanowi, na które postanowienia służy zażalenie, o tyle ustalenie, czy postanowienie, na które nie służy zażalenie jest postanowieniem kończącym postępowanie lub postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, wymaga uwzględnienia także przepisów regulujących dany rodzaj spraw i analizy przedmiotu rozstrzygnięcia takim postanowieniem. Postanowieniami, na które nie służy zażalenie mogą być zarówno postanowienia kończące postępowanie, jak i postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, ale także postanowienia, które rozstrzygają sprawę co do istoty i kończą postępowanie. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859 ze zm.). W myśl powołanego przepisu w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze postanowienia, wzywa zgłaszającego lub odbiorcę odpadów do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Należy podzielić pogląd strony skarżącej, iż zaskarżone postanowienie nie jest elementem czynności procesowej, jaką jest wszczęcie postępowania, bowiem jak wynika z pisma Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2008 r., postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] lipca 2008 r., o czym strona została zawiadomiona w dniu 28 lipca 2008 r. i dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ wydał zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z dnia 8 sierpnia 2008 r. Trafnie również zauważa strona skarżąca, że postępowanie w sprawie nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów jest podzielone na dwa etapy. Najpierw organ, stwierdzając nielegalny przewóz odpadów postanowieniem wzywa do dobrowolnego wykonania stosownych procedur. Natomiast dopiero w przypadku niezastosowania się do w/w procedur w określonym terminie, pomimo wezwania, organ w drodze decyzji, o której mowa w art. 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nakazuje zobowiązanemu podmiotowi podjęcie określonych działań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać zatem należy, że jakkolwiek postępowanie w przedmiocie nielegalnego przemieszczania odpadów jest załatwiane w drodze decyzji administracyjnej, to jednak ze względu na specjalne uregulowania zawarte w art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w postępowaniu tym możliwe jest wydanie takiego postanowienia, które kończy postępowanie i rozstrzyga sprawę co do istoty. W przypadku bowiem, gdy strona zastosuje się do wytycznych zawartych w postanowieniu, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, taka sprawa jest rozstrzygnięta i zakończona bez potrzeby wydawania decyzji administracyjnej. Nie sposób zatem przyjąć, że postanowienie, w którym Generalny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdza nielegalny przewóz odpadów i wzywa podmiot do wykonania określonych obowiązków nie jest rozstrzygnięciem co do istoty sprawy. Natomiast wykonanie nałożonych obowiązków kończy to postępowanie. Konsekwencją takiego rozumienia art. 25 ust. 1 powołanej ustawy jest możliwość zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego, albowiem jest to rozstrzygnięcie o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przyjęcie odmiennej konstrukcji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozbawiłoby stronę prawa do sądu i możliwości weryfikacji podjętego postanowienia, które, co już wyżej zauważono, zostało wykonane. Skoro postanowienie to jest wydawane w postępowaniu administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, należy przyjąć, iż wymóg wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi nie ma zastosowania, ponieważ skarżącemu nie służyły środki zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Tym samym Sąd I instancji odrzucając wniesioną w rozpoznawanej sprawie skargę, naruszył art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, ponieważ o zwrocie kosztów postępowania między stronami, sąd rozstrzyga stosownie do przepisu art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jedynie w orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym w art. 201, 203 i 204 tego Prawa. Postanowienie NSA uwzględniające skargę kasacyjną i uchylające postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi nie jest orzeczeniem, uwzględniającym skargę, ani też nie jest orzeczeniem, o którym mowa w art. 203 i 204 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ przepisy te dotyczą rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku a rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zależy od tego, czy wyrokiem sądu pierwszej instancji uwzględniono czy oddalono skargę. Nie oznacza to, że skarżący nie może uzyskać zwrotu poniesionych kosztów postępowania od organu, który wydał zaskarżony akt. Jest to jednak możliwe jedynie w razie uwzględnienia skargi lub w sytuacji, o której mowa w art. 201 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takim przypadku poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego, w tym wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącego, należą do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, których zwrot przysługuje skarżącemu od organu (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).