III SA/Po 401/09

Dnia 15 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi Spółka Akcyjna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ... r. Nr ... w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2008. oddala skargę /-/M. Ławniczak /-/B. Koś /-/B. Sokołowska Decyzją Burmistrz Miasta, działając na podstawie przepisów art. 207 §1 i art. 210 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 i art. 47 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) – dalej: O. p., art. 2 – art. 7 ustawy z 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 roku, Nr 121, poz. 844, ze zm.) – dalej: p.o.l. oraz § 1 uchwały Rady Miejskiej w Sompolnie z dnia 14 listopada 2007 roku, Nr X/84/07 w sprawie ustalenia wysokości rocznych stawek podatku od nieruchomości, określił dla S.A. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2008 rok w łącznej kwocie ... zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem z dnia 17 listopada 2008 roku, wszczął z urzędu postępowanie podatkowe, które potwierdziło, że S.A. jest właścicielem nieruchomości (linii kablowych) położonych na terenie gminy , które nie zostały wykazane w złożonej w dniu 17 stycznia 2008 roku deklaracji na podatek od nieruchomości na 2008 rok. Organ podatkowy wyjaśnił, że wcześniej wezwał podatnika do skorygowania powyższej deklaracji za 2008 rok i wyjaśnienia przyczyn znacznego obniżenia wartości budowli w stosunku do 2007 roku. S.A. odpowiedziała natomiast, że błędnie zadeklarowała w latach poprzednich do celów rozliczenia podatku od nieruchomości wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Burmistrz Miasta uznał, że zakres definicji budowli należy ustalać wyłącznie na podstawie art. 1 a ust.1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt. 3 i pkt. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), z których wynika, że sieci techniczne, w tym telekomunikacyjne i elektroenergetyczne, kwalifikują się do zakresu przedmiotowego budowli, a tym samym podlegają opodatkowaniu, nie tylko z tego powodu że zostały wymienione jako budowle w ustawie – Prawo budowlane, ale także z uwagi na fakt, iż definicja budowli określona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ma znacznie szerszy zakres. Obejmuje bowiem także urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym urządzenia instalacyjne i inne urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie budowli. Kable sieci technicznej umiejscowione w ziemi lub na słupach, albo przebiegające przez kanalizację techniczną, które stanowią urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem jako budowla, stanowią przedmiot opodatkowania w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, tak jak w rozpatrywanym przypadku S.A. Organ podatkowy I instancji określił ostatecznie stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. na podstawie posiadanych informacji (deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. oraz deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r.). W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2008. Zarzuciła jednocześnie zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 oraz art. 210 § 4 O. p. Ponadto odwołująca podniosła, iż nie jest dopuszczalne, aby linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniały definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem S.A. organ podatkowy mylnie przyjął, że linie kablowe stanowią całość techniczno-użytkową z kanalizacją kablową nie przedstawiając żadnych dowodów, które potwierdzałyby istnienie związku użytkowego, jak i technicznego. Linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają, według strony, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, a więc nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją, na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U z 2001 roku, Nr 79, poz. 856) oraz na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji uznał, że w oparciu o aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych należy przyjąć, iż kable sieci technicznej umiejscowione w ziemi lub na słupach, albo przebiegające przez kanalizację techniczną, stanowią urządzenia budowlane umożliwiające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem i wówczas jako budowla stanowią przedmiot opodatkowania – w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – podlegając opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Budowlami są bowiem niewątpliwie sieci techniczne, w tym również linie telekomunikacyjne, co wynika bezpośrednio z art. 3 prawa budowlanego, który stanowi podstawę do ustalenia wartości budowli będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego określenie zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w stosunku do budowli w przypadku kabli sieci technicznej zostało rozstrzygnięte prawidłowo, gdyż podstawowym kryterium do objęcia budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości był warunek sklasyfikowania go z punktu widzenia "całości techniczno-użytkowej" w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Wskazano ponadto, iż przyjęcie do określenia zobowiązania podatkowego wartości budowli wskazanych w deklaracji za 2007 rok (złożonej 17 stycznia 2007 r.), bez jej korekty z 10 września 2007 r., nie naruszało przepisów o postępowaniu dowodowym, gdyż strona mogła zapoznać się z całością materiału dowodowego i zgłaszać własne wnioski dowodowe odnośnie wartości spornych kabli, czego nie uczyniła w toku postępowania. W skardze na powyższą decyzję S.A., reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów: 1) art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., gdyż, pomimo ciążącego obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy podatkowe nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałaby nieprawidłowość tej deklaracji, 2) art. 21 § 2 i § 3, art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., gdyż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonych w latach poprzednich, 3) art. 210 § 4 O. p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów Prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p. o. l., 4) art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu p. o. l. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzje obu instancji podatkowych wydane zostały bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, które umożliwiłoby ustalenie stanu faktycznego, a następnie ocenę tego stanu z punktu widzenia przepisów p. o. l. Skarżąca podkreśliła, że w zakresie, w jakim organy podatkowe nie podzieliły jej stanowiska, powinny przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Powinno ono zmierzać do ustalenia, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także do ustalenia wartości tych linii. Zdaniem S.A. organy podatkowe nie mają dowodu na okoliczność, że linie kablowe pozostają w związku technicznym z kanalizacją kablową, to znaczy, że istnieje fizyczne powiązanie między kablem a kanalizacją. Ponadto, według Spółki, organ odwoławczy nie ustalił, jaka jest wartość tych "budowli". a brak ustaleń w tym zakresie jest następstwem nie przeprowadzenia postępowania dowodowego. Nie można było bowiem, w ocenie skarżącej, uznać danych zawartych w deklaracji dotyczącej roku 2007 za dowód okoliczności mających znaczenie dla rozliczenia podatku za rok 2008, a tym bardziej jako dowód tego, że deklaracja dotycząca roku 2008 jest nieprawidłowa. Wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji polegała zaś na uznaniu, że wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość techniczno – użytkową, bez przedstawienia dowodu na istnienie związku użytkowego (funkcjonalnego) i technicznego oraz na uznaniu za nieistotną dla określenia zakresu znaczeniowego pojęcia "budowla", treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku, które zalicza się do przepisów prawa budowlanego, a więc do przepisów, do których odsyła art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. Konkludując, S.A. podała, że skoro linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym i zapewniającym jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, to nie stanowią budowli w rozumieniu p. o. l. i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, na poparcie czego powołała orzecznictwo innych sądów administracyjnych dotyczące interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. w kontekście opodatkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 16 września 2009 r. strona skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ze względu na postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej). Miała ona być wydana z pominięciem określonych nieruchomości i obiektów budowlanych należących do spółki i położonych na terenie gminy (wskazanych w deklaracji podatkowej obejmującej budki telefoniczne skarżącej). W ten sposób kwestionowana decyzja zdaniem S.A. nie dotyczyła całego przedmiotu zobowiązania podatkowego i naruszała art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. Do powyższego pisma strona dołączyła wniosek kierowany do organu II instancji z dnia 15 września 2009 r. o stwierdzenie nieważności jego decyzji z 19 marca 2009 r. Na rozprawie w dniu 24 września 2009 roku Sąd postanowił o odmowie zawieszenia przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego. Pełnomocnik skarżącej Spółki podkreślił, iż położenie sieci telekomunikacyjnej w sieci kanalizacyjnej nie spełnia wymogów budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W jego ocenie organy podatkowe nie dokonały takiej wykładni prawa budowlanego, by skutecznie określić cechy danego obiektu pozwalające przypisać go do kategorii budowli podlegających opodatkowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Spór w niniejszej sprawie dotyczy uznania linii kablowych za nieruchomości w świetle przepisów obowiązującego prawa i objęcie ich w konsekwencji podatkiem od nieruchomości. S.A. zarzuca ponadto, iż decyzje podatkowe nie dotyczą wszystkich przedmiotów opodatkowania poprzez pominięcie budek telefonicznych deklarowanych przez stronę w odrębnej deklaracji podatkowej. Na wstępie wskazać należy, iż wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego był bezzasadny. Wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji już po wniesieniu na to orzeczenie skargi do sądu administracyjnego jest możliwe, ale nie oznacza ono automatycznie konieczności zawieszenia danego postępowania sądowego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowania te mogą się bowiem toczyć równolegle – jeżeli postępowanie administracyjne zakończy się skutecznym wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego postępowanie sądowe zostanie umorzone jako bezprzedmiotowe. W razie natomiast wcześniejszego zakończenia postępowania sądowego oddaleniem skargi niedopuszczalne staje się stwierdzenie nieważności decyzji w trybie administracyjnym, gdyż przesłanki nieważności aktu administracyjnego podlegają badaniu przez sąd I instancji z urzędu (zob. m. in. S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 727). Sąd nie znalazł również podstaw do odroczenia rozprawy na wniosek pełnomocnika Spółki, złożony na rozprawie, a dotyczący przeprowadzenia dowodu z oryginału deklaracji podatkowej odnośnie budek telefonicznych (po przedłożeniu przez organ odwoławczy) na okoliczność, że zaskarżona decyzja określa kwotę podatku bez uwzględnienia całości przedmiotu opodatkowania. W szczególności przeprowadzenie dowodu z deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2008 obejmującej budki telefoniczne i grunty pod nimi nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Odnosząc się natomiast do merytorycznych zarzutów skargi Sąd uznał za bezzasadny zarzut sformułowany jako naruszenie art. 122 w zw. z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O. p., wskutek nieprzedstawienia przez organy podatkowe dowodów, z których wynikałaby nieprawidłowość złożonej przez Spółkę deklaracji podatkowej. Poza ogólnikowymi zarzutami, że należało ustalić stan faktyczny, gdyż nie można go było oprzeć o dane zawarte w pierwotnej deklaracji podatkowej za 2007 r., strona skarżąca nie wykazała, że wartość linii kablowych w kanalizacji kablowej była inna niż kwota wynikająca z różnicy wyliczonej przez organ administracji. W tym zakresie należy też zauważyć, że organ I instancji wzywał podatnika do skorygowania deklaracji za 2008 r. poprzez wykazanie wartości linii kablowych jako budowli, ale S.A. nie złożyła w wyznaczonym terminie skorygowanej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 r. Ponieważ przedmiotem opodatkowania jest sieć telekomunikacyjna, w tym również ta umieszczona w kanałach technologicznych, w tej sytuacji organy podatkowe prawidłowo określiły wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. na podstawie posiadanych informacji przez organ podatkowy (deklaracja na podatek od nieruchomości za 2008 r. oraz deklaracja na podatek od nieruchomości za 2007 r.). Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191 o. p., oparty na założeniu, iż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej za rok poprzedni. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 O. p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 181 o. p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284 a §3, art. 284 b §3 i art. 288 §2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Sąd stoi na stanowisku, że organ podatkowy mógł zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji za rok poprzedni. Brak także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 210 § 4 o. p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu p. o. l. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się bowiem jednoznacznie do stanowiska prezentowanego przez Spółkę, że telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Sądu bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l., sprowadzający się do konkluzji, że obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Według Sądu organy obu instancji prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. definiuje budowlę jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Stosownie do art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Przepis ten wymienia jedynie przykładowo obiekty będące budowlami. W 2004 r. przepis wymieniał zaś wprost sieci techniczne, ale w tymże samym roku w ich miejscu ustawodawca zamieścił "przepusty techniczne", co pozostaje bez wpływu na podstawy opodatkowania sieci telekomunikacyjnej. Zakres pojęcia "budowla" zawiera bowiem pierwsza część przepisu traktująca o "budowli", a więc jest nią każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Obiekt budowlany, jakim jest sieć techniczna służąca do przesyłu sygnału, nie ma z pewnością cech budynku ani obiektu małej architektury, jest zatem budowlą w rozumieniu prawa budowlanego, a tym samym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na budowlę liniową, a taką jest sieć telekomunikacyjna, składać się może wiele wzajemnie ze sobą funkcjonalnie powiązanych elementów, np. sieć kablowa umieszczona w przepuście technicznym. Zawarta w ustawie Prawo budowlane definicja obiektu budowlanego wskazuje, że budowla stanowi całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" każdej budowli, również sieci kablowej, od przepustu technicznego, na poszczególne elementy, gdyż są one budowlą jako całość i to nawet wówczas, gdy odrębnie spełniają one definicję budowli. Wprawdzie niektóre z elementów tak zdefiniowanej budowli, być może nie mogłyby być uznane za budowlę, gdyby stanowiły niezależne, wolnostojące obiekty, ale w następstwie ich połączenia w jedną, zorganizowaną całość – sieć, status takiej budowli uzyskują. Dla celów opodatkowania wszystkie elementy sieci stanowią jedną całość, od wartości której jest naliczany podatek. Jedynym odstępstwem od tej zasady są znajdujące się w budynkach instalacje wewnętrzne, które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Po dniu 1 stycznia 2003r. pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 p. o. l. z uwzględnieniem regulacji art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, nie sięgając do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, bowiem służą one innym celom. Nie ma też podstaw odwoływanie się do pojęcia budowli w znaczeniu słownikowym, gdyż znaczenie tego pojęcia wyjaśnia wystarczająco definicja z art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt p. o. l. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji (mogą być umieszczane bezpośrednio w ziemi), nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w przedmiotowej sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno – użytkową. Podobne stanowisko prezentują inne sądy administracyjne (por: wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1213/08; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Po 730/08, niepubl.), uznając, że ponieważ przepisy prawa budowlanego traktują budynek wraz z urządzeniami i instalacjami technicznymi jako całość, to tak samo całość budowli tworzy kanał telekomunikacyjny wraz z kablem. Wobec powyższego nie można przy ustalaniu wartości podatku od nieruchomości wyłączyć kabla z podstawy opodatkowania kanału telekomunikacyjnego, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego tworzą razem całość użytkowo – techniczną, a więc budowlę. Pogląd ten znajduje także potwierdzenie w kolejnych wyrokach sądów administracyjnych (por: wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04, Lex nr 181362; wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 734/07; wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 749/05, wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 792/08). Przytoczone powyżej orzecznictwo jednoznacznie wypowiada się w kwestii uznania linii telekomunikacyjnych jako budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Tak więc należy uznać, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa budowlanego i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd nie stwierdził ponadto, aby zaskarżona decyzja dotknięta była wadą z art. 247 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej (wydanie z rażącym naruszeniem prawa), co skutkować winno koniecznością stwierdzenia nieważności tego aktu administracyjnego. Należy bowiem wskazać, iż strona skarżąca nie była zobowiązana do objęcia jedną deklaracją podatkową wszystkich nieruchomości leżących na terenie gminy. T. złożyła dwie odrębne deklaracje podatkowe (w tym jedną dotyczącą budek telefonicznych). Przedmiotowe postępowanie podatkowe dotyczyło nieruchomości nie obejmujących budek telefonicznych, które jako przedmiot odrębnej deklaracji mogły samodzielnie podlegać kontroli, w wyniku której organ podatkowy mógł wydać odrębną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Zaskarżona decyzja jako dotycząca zobowiązania podatkowego nie wynikającego z deklaracji obejmującej budki telefoniczne nie mogła wobec tego dotyczyć również tych obiektów budowlanych. Nie można w tej sytuacji mówić o wydaniu jej z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. /-/ M. Ławniczak /-/ B. Kos /-/ B. Sokołowska D.W.d