II OSK 2071/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, , , po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 631/09 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 100/08 w sprawie ze skargi J. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 31 marca 2008 r. nr XLII/319/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sokółka w granicach administracyjnych i części obszaru gminy Sokółka postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 631/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę J. B. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 100/08 w sprawie ze skargi J. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 31 marca 2008 r. nr XLII/319/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sokółka w granicach administracyjnych i części obszaru gminy Sokółka. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania, jako nowe okoliczności i środki dowodowe wskazano decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] września 2009 r. nr [...], z których wynika, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony zaskarżoną uchwałą, jest niezgodny z prawem. Oprócz powyższego, "strona była pozbawiona możności obrony swych praw z racji pozbawienia wolności umieszczeniem na internacji oraz brakiem ustanowienia kuratora (pełnomocnika) upoważnionego do składania uwag do planu przestrzennego i zmiany studium zagospodarowania przestrzennego" podczas publicznej konsultacji dotyczących przebiegu Obwodnicy Sokółki. W uzasadnieniu skargi, J. B. podniósł, iż z decyzji z [...] lipca 2009 r., dotyczącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Obwodnicy Sokółki, wynika niezgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 33, poz. 144 z późn. zm.). Natomiast postanowienie z dnia [...] września 2009 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dotyczące wydania zaświadczenia dotyczącego prawnej możliwości usytuowania na działce rolnej zabudowy zagrodowej, świadczy o niezgodności wyżej wskazanego miejscowego planu z Konstytucją Rzeczypospolitej, która w art. 23 stanowi, że podstawą ustroju rolnego państwa jest gospodarstwo rodzinne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę J. B. o wznowienie postępowania stwierdzając, iż środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia postępowania. Podobnie, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania okoliczność faktyczna, czy też środek dowodowy jawny z materiału poprzedniego postępowania a tylko niedostrzeżony przez stronę. "Wykryte" przez J. B. dowody powstały, zdaniem Sądu, po wydaniu orzeczenia w sprawie której wznowienia toczy się postępowanie. Ponadto, strona skarżąca kwestionując poczynione przez Sąd ustalenia faktyczne i prawne miała możliwość zaskarżenia niekorzystnego dla siebie wyroku, czego jednak skutecznie nie dokonała. W skardze kasacyjnej, zaskarżono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w całości. Wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wskazanemu postanowieniu zarzucono obrazę art. 273 § 2 w zw. z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), która miała istotny wpływ na odrzucenie skargi, a polegała na błędnym przyjęciu za datę zaistnienia nowych okoliczności daty "formalno - prawnej" a nie daty ich "rzeczywistego powstania" i na tej podstawie niezasadnym uznaniu, że wskazane nowe okoliczności nie istniały w dacie wydania wyroku objętego skargą o wznowienie, a także obrazę art. 106 § 3 w zw. z art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, ponieważ Sąd nie dopuścił dowodu z akt spraw, w których ujawniły się nowe okoliczności. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono, iż przytoczone rozstrzygnięcia administracyjne zaistniały po dacie wydania wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 100/08, jednakże to nie one były dowodem sprawie. Decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska opisała skutki przyjęcia określonego wariantu przebiegu Obwodnicy Sokółki w postaci likwidacji przejazdu kolejowego, a postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazało na skutki prawne miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które według J. B. prowadzą do istnienia stanu niezgodnego z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W odniesieniu do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, iż w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 100/08 obowiązywało przytaczane rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 lutego 1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie. J. B. nie może zasłaniać się nieznajomością prawa. A zarzut niezgodności z przepisami tego rozporządzenia mógł być ewentualnie podniesiony w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 26 maja 2009 r. W związku z tym, "dowody" przedstawione przez wnoszącego skargę nie można uznać za takie, z których nie można było skorzystać, stosownie do treści art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w poprzednim postępowaniu. Podobnie, w skardze kasacyjnej należało wykazać zarzut niezgodności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Konstytucją Rzeczypospolitej. Odmienna interpretacja przepisów prawa nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym o którym mowa w art. 273 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1383/09). Dlatego też, nieistotne jest wykazywanie zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Jeżeli chodzi o drugi z zarzutów skargi kasacyjnej, to Sąd, zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 280 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na posiedzeniu niejawnym bada skargę o wznowienie postępowania w ograniczonym zakresie, określonym w tym przepisie, a mianowicie sprawdza i ustala, czy skarga jest wniesiona w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Łączne spełnienie obu tych warunków stwarza możliwość rozpoznania zasadności tej skargi. Brak chociażby jednego z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie sprawy jest niemożliwe. Na tym etapie badania skargi nie jest natomiast dopuszczalne badanie trafności podstaw wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 123/06). Wobec uznania, że skarga nie odpowiada wymogom formalnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie mógł przejść do jej merytorycznego rozpoznania, tj. również ewentualnie zdecydować o dopuszczeniu dowodów powołanych w skardze. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184, w związku z art. 182 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.