I SA/Lu 571/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 16 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych na 2009 r. postanawia - odrzucić skargę. W dniu 4 września 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga J. P. na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych na 2009 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi J.P. na decyzję tego organu z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy w/w decyzję Burmistrza Miasta. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału /k.1/ skarżący pismem z dnia 8 września 2009 r. /k.5/ został wezwany do jednoznacznego wyjaśnienia na piśmie w 2 egz, czy przedmiotem skargi jest w/w decyzja Burmistrza Miasta, czy też utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]nr [...] - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania z pouczeniem, że w razie braku jednoznacznej odpowiedzi Sąd przyjmie, iż przedmiotem skargi, zgodnie z jej treścią jest decyzja organu pierwszej instancji. Jednocześnie sąd pouczył skarżącego, iż w myśl art. 52 § 1 i 2 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej "ppsa"/ skarga do sądu administracyjnego przysługuje na rozstrzygnięcie administracyjne wydane w wyniku wniesienia środka zaskarżenia, a więc od rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji. Przedmiotowe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 11 września 2009 r. /potwierdzenie odbioru - k.7/ i do dnia dzisiejszego pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. O treści tych przepisów skarżący został przez Sąd pouczony. Skoro zaskarżona przez J.P. decyzja podlegała kontroli instancyjnej w trybie art. 220 w zw. z art. 13 ( 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm./, to skargę strony na tę decyzję organu podatkowego I instancji uznać należy za niedopuszczalną, gdyż kognicji Sądu podlegać może jedynie decyzja organu odwoławczego - Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Z tych też względów skarga J. P., na podstawie art. 58 ( 1 pkt 6 ppsa podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 ppsa- należało orzec jak w sentencji.