VII SA/Wa 943/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2009 r. sprawy ze skargi E. W. i W. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżących E. W. i W. W. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) do działek [...] i [...], położonych w miejscowości [...]. W uzasadnieniu organ centralny wskazał, że droga krajowa nr [...] na odcinku planowanego zjazdu, zakwalifikowana została, zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych (klasa G), a zgodnie z przepisami wykonawczymi, na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów, bowiem względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko wyjątkowo, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu do działki oraz niemożliwe jest ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2438/00). Jak dalej wskazał organ, w przedmiotowej sprawie istnieje możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej działek [...] i [...] poprzez wykorzystanie istniejącej drogi gminnej niższej klasy (ul. [...]), a zainteresowani uzyskali decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. zezwolenie na lokalizację zjazdów publicznych z tej drogi. Zważywszy, iż w sąsiedztwie działek zaplanowane jest przejście dla pieszych z azylem rozdzielającym pasy ruchu, usytuowanie w takim miejscu zjazdu zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...]. Jak wyjaśnił dalej organ, dane dotyczące natężenia ruchu pochodzą z pomiaru generalnego ruchu i stanowią o dużym natężeniu, zaś wykorzystywanie tej drogi jako alternatywnej w stosunku do autostrady A – 2 mogło wpłynąć na zmniejszenie natężenia ruchu o około 10 %, co dalej stanowi duże natężenie i nie może być argumentem uzasadniającym takie usytuowanie zjazdu jak chciałby zainteresowany. Badając wnikliwie słuszny interes strony i interes społeczny (art. 7 Kpa) organ dał prymat interesowi społecznemu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, wskazując też, że interes indywidualny w tym przypadku może być w znacznym stopniu zaspokojony poprzez wykorzystanie drogi gminnej. Skargę sądową na powyższą decyzję wnieśli zainteresowani E. i W. W., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 29 ust. 1, 3 i 4 ustawy o drogach publicznych, naruszenie przepisów rozporządzenie wykonawczego § 9 i 113 ust. 7 oraz art. 7, 77 § 1, 107 § 1 i 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Skarżący podnieśli, iż organ nie rozważał zapisów planu miejscowego, który przewidując obsługę komunikacyjną terenów, na których znajdują się działki [...] i [...], nie wyklucza dopuszczalności ich skomunikowania z drogą publiczną, tj. ul. [...] poprzez zjazd publiczny. Zdaniem skarżących organ standardowo ocenił możliwość urządzenia proponowanego zjazdu powołując się na bezpieczeństwo ruchu, nie przeprowadził jednak wizji w terenie z udziałem skarżących i nie dokonał oględzin działki w celu bezpośredniego zapoznania się z jej usytuowaniem (teren zabudowany, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości i pierwszeństwo pieszego na przejściu), podczas gdy brak wjazdu od drogi krajowej utrudni skarżącym w istotny sposób możliwość manewrowania na parkingu, który muszą utworzyć na swojej działce. W ocenie skarżących organ wadliwie i nie w pełni ustalił stan faktyczny, co stanowi naruszenie obowiązków proceduralnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U.19/07, poz. 115 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 43/99, poz. 430). Droga krajowa nr [...], z której strona planuje wykonanie zjazdu, zakwalifikowana została zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r., w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych (droga klasy G), zgodnie zaś z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 4 w/w rozporządzenia, na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. Jak podkreślił organ, w sąsiedztwie działek nr [...]i [...], z których strona planuje wykonanie zjazdu zaplanowane jest, w ramach rozbudowy drogi krajowej nr [...] przejście dla pieszych z azylem rozdzielającym pasy ruchu (zarządca drogi posiada ostateczną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji polegającej na rozbudowie drogi krajowej nr [...] – skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] w miejscowości [...]), a zgodnie z § 78 ust. 1 w związku z § 113 ust. 7 cytowanego rozporządzenia zjazd publiczny z drogi krajowej nie może być usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego, tj. m.in. w pobliżu przejścia dla pieszych. Bezspornym jest, ze każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenie jego płynności i to w stopniu większym im wyższe jest natężenie ruchu na drodze. Logika tej argumentacji jest oczywista i argumentacja organu, iż przy analizie wniosku wyważył interes społeczny i słuszny interes strony, dając prymat interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu byłaby w pełni do zaakceptowania, gdyby nie fakt, że z projektu budowlanego proponowanego zjazdu do działek nr [...] i [...] wynika, iż dokładnie naprzeciw projektowanego zjazdu skarżących istnieje zjazd po przeciwległej stronie drogi, tak jak istnieją również inne zjazdy. Z mapy sytuacyjno – wysokościowej wynika zaś, że działka skarżących, na której mają pozwolenie na budynek handlowo – usługowy wraz z miejscami postojowymi dla samochodów została ograniczona tak, że koliduje to z obowiązkiem zapewnienia przez nich części miejsc postojowych. Zważywszy istniejące zjazdy w okolicy zaplanowanego przejścia dla pieszych z azylem rozdzielającym pasy ruchu, nie jest przekonywująca argumentacja organu co do naruszenia bezpieczeństwa ruchu. Stanowisko organu pomijające liczne zjazdy usytuowane w pobliżu przejścia dla pieszych, a więc w analogicznej sytuacji jak projektowany zjazd, w tym przypadku może wskazywać, że organ nie rozważał jednak słusznego interesu skarżących. Sąd podziela więc pogląd strony skarżącej o braku dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i niepodjęciu wszelkich czynności w celu wyjaśnienia całości okoliczności, celem wszechstronnej oceny czy wnioskowany zjazd można uznać za dopuszczalny. Stanowi to o naruszeniu art. 7 i 77 Kpa, a także art. 138 § 1 Kpa, zważywszy, że organ II instancji ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i jest podstawą uchylenia decyzji organu odwoławczego w myśl art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270). Uchylenie zaskarżonej decyzji nie przesądza o wyniku rozstrzygnięcia administracyjnego, natomiast powoduje konieczność ponownego rozważenia wniosku z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy, rozważeniem argumentacji skarżących jak również zasady podkreślanej przez organ, że z samego faktu graniczenia działek z drogą krajową nie może być wywodzony obowiązek zapewnienia takim nieruchomościom dostępu do drogi publicznej poprzez odrębny zjazd z drogi krajowej. Po rozważeniu wszystkich tych kwestii, organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).